Εμφανίσεις: 32

Συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο ποδοσφαιριστής Γιάννης Ιωάννου.

Ο Γιάννης Ιωάννου είναι γεννημένος το 1984 και αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός. Πρώτη του επαγγελματική ομάδα υπήρξε η Παναχαϊκή στην οποία αγωνίστηκε από το 2001 έως τον Ιανουάριο του 2004. Ακολούθησε η θητεία του σε ΑΣ Κασσάνδρας (2004), Ολυμπιακό Βόλου (2004-Ιαν. 2006), Αχαϊκή (2006), Φωκικό (2006-2008), Χαϊδάρι (2008-2009), Βύζα Μεγαρών (2009 - Ιαν. 2011), Παναχαϊκή (Ιαν, 2011-2012), Παναιτωλικό (2012-2013) και Παναιγιάλειο (2013 - Ιαν, 2016), πριν τον Ιανουαρίο 2016 έρθει στην Κέρκυρα προκειμένου να αγωνιστεί με τη φανέλα του ΑΟΚΚ, με τον οποίον κατέκτησε την άνοδο στη Superleague το 2016 και κατόπιν αγωνίστηκε για δύο σεζόν με την κερκυραϊκή ομάδα στην πρώτη τη τάξη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου (2016-18) και ακόμη μία στη Football League (2018-19), πριν συνεχίσει την καριέρα του σε Ιωνικό (2019-20) και ΑΕ Μοσχάτου (2020-21), ενώ τη φετινή σεζόν είναι ποδοσφαιριστής του Αμβρυσσέα Διστόμου στη Γ΄ Εθνική.

Συνολικά μετρά 236 συμμετοχές και 6 γκολ στη Β΄ Εθνική, 58 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική και 19 συμμετοχές και σημείωσε 1 γκολ στο κύπελλο Ελλάδος.

ΤΙΤΛΟΙ:

Κύπελλο Άμφισσας (2006-07) με Φωκικό

Πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής (2007-08) με Φωκικό

Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής (2010-11) με Παναχαϊκή

Άνοδος από Football League σε Superleague (2012-13) με Παναιτωλικό

Άνοδος από Football League σε Superleague (2015-16) με ΑΟΚΚ

Άνοδος από Football League σε Superleague II (2019-20) με Ιωνικό

Πότε και πώς ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με το ποδόσφαιρο;

Ξεκίνησα το ποδόσφαιρο σε πολύ μικρή ηλικία ερασιτεχνικά και από τότε το αγάπησα. Σίγουρα έπαιξε ρόλο ότι ο αδερφός μου ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Στα 17 μου ξεκίνησα την επαγγελματική μου καριέρα υπογράφοντας στην Παναχαϊκή, η οποία τότε αγωνιζόταν στην Α΄ Εθνική.

Πώς αισθάνθηκες όταν σε ηλικία 18 ετών πραγματοποίησες την πρώτη σου συμμετοχή στην Α΄ Εθνική;

Ήμουν πολύ χαρούμενος, τι καλύτερο για ένα παιδί να αγωνίζεται στα σαλόνια τις πρώτης κατηγορίας και να βλέπει τελικά τους κόπους του να ανταμείβονται..

Έχεις αγωνιστεί σε ιστορικά σωματεία του ελληνικού αθλητισμού όπως η Παναχαϊκή, ο Ολυμπιακός Βόλου, ο Παναιτωλικός, ο Ιωνικός κ.α. Πώς ήταν για σένα η παρουσία σου σε αυτά τα σωματεία;

Όσο ξεχωριστό ήταν το κάθε σωματείο, τόσο ξεχωριστά ήταν και παραμένουν τα συναισθήματα μου  Έντονες στιγμές, αυξημένος παλμός, χαρές και λύπες.

Ένα σχόλιο για την επί 3.5 χρόνια παρουσία στον ΑΟΚΚ;

Η Κέρκυρα ήταν σημαντικός σταθμός για εμένα και σημαδιακός θα έλεγα. Κατάφερα μέσω του επαγγέλματος μου να γνωρίσω τον τόπο που καθώς φαίνεται θα καταλήξω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αν εξαιρέσουμε το κεφάλαιο των οικονομικών, μόνο καλές αναμνήσεις και καλούς φίλους - συμπαίκτες έχω να θυμάμαι.

Πώς αισθάνθηκες που διατέλεσες αρχηγός της ομάδας;

Το να είσαι αρχηγός σε οποιαδήποτε ομάδα σημαίνει πως φέρεις ευθύνες για όλα τα άτομα που βρίσκονται μέσα. Καταφέραμε πολλά ,κάπου όμως αδικηθήκαμε εκ των έσω και σαν αρχηγός νιώθω υπόλογος. Έκανα όμως περήφανα τα πεθερικά μου, που βρίσκονταν σε όλες τις αναμετρήσεις εντός και εκτός έδρας . (Χαχά)

Ποια θεωρείς την κορυφαία στιγμή της καριέρας σου;

Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω μια στιγμή της καριέρας μου αυτή θα ήταν η άνοδος με την Παναχαϊκή που γιορτάστηκε με 10.000 φιλάθλους στο γήπεδο.

Kατέχεις ένα αξιοσημείωτο ρεκόρ. Το 2016 αγωνίστηκες στην Α΄ Εθνική, ξανά, 13 χρόνια μετά την έως τότε τελευταία σου παρουσία. Πόσο δύσκολο πιστεύεις είναι αυτό το επίτευγμα;

Σημασία στη ζωή έχει όταν πέφτεις να μπορείς να σηκώνεσαι ξανά και δυστυχώς δεν περνούν όλα από το χέρι μας. Αφήνοντας πίσω άσχημες αναμνήσεις έχω να πω πως νιώθω πολύ υπερήφανος που κατάφερα να κάνω τον κύκλο και να επιστρέψω ξανά στα μεγάλα σαλόνια.

Ένα σχόλιο για την παρουσία σου στον Αμβρυσσέα Διστόμου τη φετινή σεζόν;

Είμαι από την Αντίκυρα ένα χωριό δίπλα από το Δίστομο και αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που επέλεξα την ομάδα του Αμβρυσσέα έλειπα πολλά χρόνια από το σπίτι μου και τώρα έχω την ευκαιρία να μένω εκεί. Αυτή την στιγμή είμαστε στην εξέλιξη του πρωταθλήματος μένουν ακόμη 5 αγωνιστικές και δίνουμε την μάχη μας για να σώσουμε την ομάδα.

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια αναφορικά με το ποδόσφαιρο;

Όταν κάνουμε σχέδια ο θεός γελάει. Μόλις ο κύκλος της παρουσίας μου σαν αθλητής κλείσει τότε θα αποφασίσω αν συνεχίσω επαγγελματικά στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Διανύεις την 21η σεζόν της καριέρας σου. Τι κρατάς από αυτή τη διαδρομή;

Γυρνώντας το χρόνο πίσω και επιστρέφοντας στο τώρα κρατάω μόνο τις καλές αναμνήσεις και τους ανθρώπους που το επάγγελμα έφερε κοντά μου! 

Έχοντας αγωνιστεί σε όλες τις εθνικές κατηγορίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ποια είναι η γνώμη σου για το ποδόσφαιρο στη χώρα μας;

Δυστυχώς υπάρχει ανασφάλεια. Δεν υπάρχουν υποδομές και κυρίως για τους νεότερους το μέλλον είναι απροσδιόριστο.

Tι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί που ξεκινά τώρα την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο;

Aκόμα και αν τα όνειρα του κάθε παιδιού - αθλητή δεν πραγματοποιηθούν όπως τα φανταζόταν , να μην τα παρατήσει.

Κάτι για το τέλος;

Υγεία και Ειρήνη σε όλον τον κόσμο .

Επιμέλεια: Αραβανής Αντώνης

Εμφανίσεις: 22

Συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο προπονητής του Δαμοκλή κ. Στάθης Γεροσιδέρης με αφορμή το πανελλήνιο κύπελλο ξίφους ασκήσεων παμπαίδων - παγκορασίδων και αγώνων ανάπτυξης που αναμένεται να διεξαχθούν στην Κέρκυρα (19-20/3).

Κύριε Γεροσιδέρη να ξεκινήσουμε με ένα σχόλιο για το επικείμενο πανελλήνιο κύπελλο που αναμένεται να διεξαχθεί στην Κέρκυρα;

Eίναι πανελλήνιο κύπελλο παμπαίδων - παγκορασίδων (κάτω των 13 ετών) και αγώνες ανάπτυξης (κάτω των 10 ετών). Είναι η πρώτη φορά που διεξάγεται ένας τέτοιος αγώνας στην Κέρκυρα και εκτός των δύο μεγάλων πόλεων (Αθήνας - Θεσσαλονίκης). Είναι μία πρωτοβουλία του Δαμοκλή προκειμένου η ξιφασκία να γίνει γνωστή στην Κέρκυρα.

Πώς πάρθηκε η απόφαση να διεξαχθεί στην Κέρκυρα η διοργάνωση αυτή;

Την απόφαση την πήρε η Ελληνική Ομοσπονδία Ξιφασκίας. Η πρωτοβουλία ήταν όμως του Δαμοκλή θεωρώντας ότι έχουμε την τεχνογνωσία να διεξαχθεί στην Κέρκυρας ένας τέτοιος αγώνας. Είναι ευκαιρία να δείξουμε και τη δουλειά που γίνεται στο Δαμοκλή. Η ομοσπονδία γνώριζε και το Δ.Σ. του Δαμοκλή και εμένα προσωπικά και μας πίστεψε στο να διοργανώσουμε αυτό τον αγώνα.

Πιστεύεται ότι αυτό μπορεί να βοηθήσει την ανάπτυξη του αθλήματος στο νησί;

Εννοείται, οτιδήποτε καινούργιο ξεκινάει για όλα τα αθλήματα είναι θετικό, εμείς δείχνουμε ότι λειτουργούμε σωστά, με οργάνωση και αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Πιστεύω, λοιπόν, πώς θα βοηθήσει στην ανάπτυξη του αθλήματος και θα φέρει περισσότερο κόσμο στην ξιφασκία.

Η προετοιμασία του συλλόγου σας για το πανελλήνιο κύπελλο πώς κυλάει;

H προετοιμασία κυλάει κανονικά, ομαλά, έχουμε ένα "θεματάκι" βέβαια καθώς εγώ έρχομαι από τη Φλώρινα και βρίσκομαι τη μισή εβδομάδα εκεί και την άλλη μισή στην Κέρκυρα. Δυστυχώς εμείς οι προπονητές ξιφασκίας δεν είμαστε επαγγελματίες. Εγώ πχ παράλληλα είμαι και διεθνής διαιτητής στην ξιφασκία και πολλές φορές δεν είμαιε δώ και στέλνω τους βοηθούς μου. Παρόλα αυτά αντιμετωπίσαμε όλες τις αντιξοότητες.

Πόσο απαιτητικό είναι για εσάς να είστε προπονητής και στην Κέρκυρα και στη Φλώρινα και διεθνής διαιτητής ξιφασκίας;

Eίναι απαιτητικό, όμως κάποιες φορές στεναχωριέμαι γιατί πρέπει να λείπω και από την Κέρκυρα και από τη Φλώρινα, δεν είναι κάτι που γίνεται εσκεμμένα, όμως εγώ είμαι διαιτητής στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Ξιφασκίας , όταν μου έρχεται ένας ορισμός είμαι υποχρεωμένος να πάω. Αν δεν πάω κατευθείαν για ένα χρόνο θα μείνω εκτός λίστας. Αυτό δε συμφέρει ούτε εμένα, ούτε το Δαμοκλή, ούτε τη ΓΕ Φλώρινας διότι και οι σύλλογοι έχουν και την αντίστοιχη προβολή στο εξωτερικό.

Πώς κρίνεται το επίπεδο της ξιφασκίας στην Κέρκυρα;

Είναι σε αρκετά καλό επίπεδο. Οι προκάτοχοί μου η Μαρία Βερονίκη, ο Κώστας Βερονίκης, ο Σπύρος Ρίγγας είχαν δουλέψει με πολύ αγάπη. Εγώ βρήκα τα παιδιά σχεδόν έτοιμα, έβαλα κάποια νέα στοιχεία από το δικό μου σύστημα προπόνησης. Ανεβαίνουμε, γίνεται σωστή δουλειά και σταδιακά θα φανεί αυτό. Μάλιστα, ένα πρώτο δείγμα φάνηκε και πριν τον covid όταν ο Δαμοκλής πήρε το πρώτο ομαδικό μετάλλιο στην κατηγορία παγκορασίδων στο ξίφος ασκήσεως.

Ένα σχόλιο για την παρουσία σας στο Δαμοκλή τα τελευταία τρία χρόνια;

Eίμαι απόλυτα ευχαριστημένος. Ελπίζω ότι είναι και το Δ.Σ. και οι γονείς και τα παιδιά. Είμαστε σε ανοδική πορεία μήνα με το μήνα.

Η ξιφασκία σε πανελλήνιο επίπεδο είναι σε ανοδική πορεία;

Nαι είναι σε ανοδική πορεία. Είναι ένα άθλημα βέβαια που δεν έχει μεγάλη προβολή, καθώς ο κόσμος δεν το γνωρίζει καλά, δεν έχει πολλούς χορηγούς. Υπάρχουν δύο πολύ αξιόλογες αθλήτριες στη σπάθη, η Δέσποινα Γεωργιάδου και η Δώρα Κουντουρά, οι οποίες κρατούν πολύ υψηλά το επίπεδο και βρίσκονται στην πρώτη 16αδα του κόσμου. Από εκεί και πέρα υπάρχουν και άλλοι πολλοί αξιόλογοι αθλητές, οι οποίοι ανεβαίνουν σταδιακά και θα έχουμε πολύ καλά αποτελέσματα.

Ποια η γνώμη σας για τις αθλητικές εγκαταστάσεις στο νησί;

Oι αθλητικές εγκαταστάσεις είναι αρκετά καλές. Το μόνο κακό είναι ότι τα αφήνουν λίγο παραπάνω, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να συσσωρεύονται προβλήματα. Οι εγκαταστάσεις στην Κέρκυρα θεωρώ ότι είναι καλές και αν υπάρξει και σωστός προγραμματισμός στη λειτουργία τους, τότε πιστεύω η Κέρκυρα θα έχει καλύτερα αποτελέσματα σε όλα τα αθλήματα.

Τι θα συμβουλεύατε ένα παιδί που ξεκινάει τώρα την ενασχόλησή του με τη ξιφασκία;

Υπομονή, αγάπη και πίστη στους προπονητές του προκειμένου να πετύχει. Στόχος μας είναι το παιδί να ξεκινάει να το κάνει με αγάπη και μέσα από αυτό μπορεί να έρθουν και τα πρωταθλήματα, μπορεί όμως και να μην έρθουν. Σκοπός δεν είναι να βγάζουμε μόνο πρωταθλητές γιατί αν στοχεύσουμε μόνο σε αυτό θα αποτύχουμε σε άλλα πράγματα.

Kάτι για το τέλος;

Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας, για τη γνωριμία αλλά και τη βοήθεια στη διάδοση του. Ελπίζω να έρθει ο κόσμος να παρακολουθήσει στις 19-20/3 τα μικρά παιδιά να ασχολούνται με το άθλημα.

Επιμέλεια: Αραβανής Αντώνης

Εμφανίσεις: 26

Συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης παραχώρησε στην ιστοσελίδας μας ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής, Γιώργος Ροκίδης.

Ο Γιώργος Ροκίδης είναι γεννημένος στις 17/8/1945 και αγωνιζόταν ως μέσος. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από τα τσικό του Αιγάλεω και το 1962 προωθήθηκε στην αντρική ομάδα, στην οποία αγωνίστηκε έως το 1964. Από το 1964 έως το 1972 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Παναθηναϊκού και κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1965, 1969, 1970, 1972), 2 κύπελλα (1967, 1969) και ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε έως τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971. Ακολούθησε η τριετής (1972-1975) παρουσία του στον Ηρακλή και έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος για τον ΑΟ Χανίων το 1977.

Έκτοτε ακολούθησε η προπονητική του πορεία σε: ΑΟ Χανίων, ΑΣ Ζακύνθου, Αίαντα Σαλαμίνας, Αστέρα Αμαλιάδας, ΑΣ Παπάγου, ΑΟ Κέρκυρα, Όλυμπο Κέρκυρας, ΑΟ Κασσιώπης, ΑΕ Λευκίμμης, ενώ για 18 μήνες είχε τη δική του ακαδημία στην Κέρκυρα και συγκεκριμένα στο Κανόνι. Τη σεζόν 2000 -2001 ήταν γενικός αρχηγός του ΑΟ Κέρκυρα, ο οποίος αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της αθλητικής του σταδιοδρομίας.

Πότε και πώς ξεκινήσατε την ενασχόλησή σας με το ποδόσφαιρο;

Mετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο εγώ είμαι γεννημένος στις 17/08/1945. Τότε η Ελλάδα προσπαθούσε να ξαναγεννηθεί, η μόνη διέξοδος που είχαμε σαν παιδιά την εποχή εκείνη στα Προσφυγικά του Αιγάλεω ήταν η μπάλα. Μάλιστα, είχαμε και ινδάλματα! Την επoχή εκείνη στο Αιγάλεω υπήρχαν 4-5 ομάδες φτιαγμένες από πρόσφυγες και φυσικά η μεγάλη ομάδα του Αιγάλεω. Κάποια στιγμή ο Τρύφων Τζανετής μάζεψε τα πιτσιρίκια από την περιοχή στην ομάδα και μας έδωσε ιματισμό, καθώς είχε μαγαζί με αθλητικά είδη. Τότε το Αιγάλεω ήταν "ποδοσφαιρομάνα" , η πρώτη στην Ελλάδα, ακολούθησε η Νέα Σμύρνη στη συνέχεια. Το Αιγάλεω ανέδειξε Παπαποστόλου, Μαρδίτση, Κανελλόπουλο και μερικούς ακόμη παίκτες που δεν τους τα πήγε τόσο καλά η ζωή και έμειναν για πάντα στο Αιγάλεω, όπως π.χ. ο μεγάλος γκολκίπερ της εποχής, Χρήστος Αντύπας και το δεκάρι ο Σταύρος Ρουμελιώτης.

Τότε, λοιπόν, οι πιτσιρικάδες παίζαμε πριν αρχίσει το παιχνίδι της πρώτης ομάδας. Μπαίναμε τσάμπα στο παλιό γήπεδο του Αιγάλεω και βλέπαμε σπουδαία ματς όπως Αιγάλεω - ΟΦΗ, Αιγάλεω - Παναχαϊκή, Αιγάλεω - Πανελευσινιακός κ.α. Για εμάς όταν παίζαμε πριν τον αγώνα ήταν κάτι πολύ σπουδαίο έξω μας παρακολουθούσαν οι φίλοι μας, οι φίλοι του Αιγάλεω που περίμεναν να δουν τη μεγάλη ομάδα. Για το λόγο αυτό εγώ έγινα και υποστηρικτής της ομάδας.

Υπέγραψα το πρώτο μου δελτίο το 1958. Ο Τζανετής όταν μας έβαζε εμάς τους πιτσιρικάδες να παίξουμε ήταν πάντα εκεί με μία φόρμα της εποχής, ένα στυλό, ένα τετράδιο και μία σφυρίχτρα. Με τη σφυρίχτρα σφύριζε τα φάουλ και τα αράουτ (πλάγιο) και με το στυλό έγραφε στο τετράδιο όποιον από τους πιτσιρικάδες του έκανε εντύπωση. Μετά έδινε τα στοιχεία του στο γενικό αρχηγό, το Βούρτσο και αυτός μας καλούσε να βγάλουμε φωτογραφία για το δελτίο.

Γύρω στα 80-100 παιδιά απαρτίζαμε τέσσερις μικρές ομάδες (περίπου από 20 άτομα η κάθε ομάδα). Ήταν ο Αχιλλέας (μπλε), ο Αγαμέμνωνας (κίτρινα) και άλλες δύο ομάδες. Η μεγαλύτερη χαρά μας δεν ήταν μόνο οι αγώνες του εσωτερικού αυτού πρωταθλήματος, αλλά όταν τη Δευτέρα που ο προπονητής είχε ρεπό ερχόταν στην προπόνησή μας, καθώς είχαν σαγηνευτεί από κάποιους πιτσιρικάδες. Αυτό το έκανε και ο Τζανετής και ο Σίμος και ο Ρίμπας. Μπορεί να έπαιρναν και δύο λεωφορεία για να έρθουν. Μπορεί να ήταν πίσω σε προπονητικές γνώσεις, όμως είχαν μεράκι, ήταν πολύ καλοί άνθρωποι και αγαπούσαν το ποδόσφαιρο. Τους οφείλουμε πολλά! 

Ο Μάγειρας (Γιώργος Σίμος) σπουδαίο χαφ της ΑΕΚ και της Εθνικής Ελλάδος (μάγειρας λεγόταν γιατί ο πατέρας του είχε μαγειρείο στη Νάξο) είχε έρθει μία Δευτέρα και μου εκμυστηρεύτηκε, θέλω να σε βάλω να παίξεις άλλα δεν μπορώ γιατί είσαι μικρός. Φαινόταν όμως ότι πίστευε σε μένα και με συμπαθούσε. 

Σε μία προπόνηση δεν μας έβαλε να παίξουμε ποδόσφαιρο, μας έβαλε να κάτσουμε στον ήλιο και μας έβγαλε ένα λόγο. Εκεί έμαθα κάτι που αργότερα είδα να κάνει και ο Μπράιαν Κλαφ, τους ποδοσφαιριστές δεν τους βάζεις ποτέ να κάθονται απέναντι στον ήλιο. Τότε σήκωσε μια μπάλα και μας ρώτησε τι έχει μέσα. Άλλος είπε δέρμα, άλλος σαμπρέλα, άλλος αέρα. Εγώ δεν είπα κάτι. Στο τέλος μας εξήγησε ότι η μπάλα έχει δόξα, γυναίκες, αυτοκίνητα, ταξίδια, σπίτια, αναγνώριση, λεφτά. Αυτό δεν έπαψα ποτέ να το λέω. Αυτό το βρήκαν μπροστά μου πολλοί καλύτεροι ποδοσφαιριστές από εμένα, ο Λινοξυλάκης, ο Νεστορίδης, ο Σιδέρης, ο Μπέμπης, ο Στεφανάκος, ο Παπαιωάννου, ο Δομάζος, ο Λουκανίδης, ο οποίος ήρθε από τα λίγα φώτα της Δράμας και έπεσε στα πολλά φώτα της Αθήνας.

Έπαιξα, λοιπόν, στο Αιγάλεω με πρώτο προπονητή το Χρήστο Ρίμπα (ο οποίος για μένα ήταν ο καλύτερος άνθρωπος) και μέσα από εκεί αναδείχθηκα. Εκεί επαληθεύτηκε ο Μάγειρας, ο οποίος ήθελε να με αναδείξει. Αυτός ήταν ο στόχος των παλιών προπονητών να αναδείξουν όσο το δυνατόν περισσότερους ποδοσφαιριστές και το μετέδωσαν και σε εμάς. Το ίδιο προσπάθησα να κάνω και εγώ εδώ στην Κέρκυρα, υπήρχαν πολλοί που μπορούσαν να κάνουν καριέρα και από τις ομάδες που προπόνησα και από την ακαδημία στο Κανόνι.

Πώς αισθανθήκατε όταν πετύχατε το πρώτο σας γκολ με τη φανέλα του Αιγάλεω κόντρα στη Νίκη Βόλου;

Ήταν εκτός έδρας, παίζαμε στη Νέα Ιωνία του Βόλου κόντρα σε μία προσφυγική και πολύ μεγάλη ομάδα είχαμε αντιπάλους όπως τον Κοκκινάκη και τον Τζίνη, οι οποίοι μετέπειτα αγωνίστηκαν στον Ολυμπιακό, τον Καλλιοντζή ένα καταπληκτικό σεντερ φορ, το Λαλέ, τον Ανδρέου κ.α., ήταν πολύ αξιόλογα τα παιχνίδια μεταξύ Αιγάλεω και Νίκης Βόλου. Είχαμε και εμείς βέβαια πολύ καλούς παίκτες όπως τον Μαραμενίδη, τον Καραβουτυράτο, τον Αντύπα κ.α.

Το γκολ ήταν το δεύτερο της ομάδας μου και κερδίσαμε 1-2. Είχε νωρίτερα ισοφαρίσει ο Μαραμενίδης και εγώ με ένα αριστερό σουτ (παρότι το αριστερό δεν ήταν το καλό μου πόδι) έβαλα το νικητήριο γκολ. Πέταγα από τη χαρά μου. Ήμουν πιτσιρικάς 17 ετών και γινόταν κουβέντα γύρω από το όνομα μου. Οφείλω πολλά στους τότε συμπαίκτες μου που με βοήθησαν πολύ. Υπήρχαν βέβαια και μνησικακίες από κάποιους συμπαίκτες. Εγώ είχα την οξυδέρκεια να διαβάζω βιβλία και να ακούω αυτούς από τους οποίους θεωρούσα ότι θα αποκομίσω κάτι.

Όταν γυρίσαμε από το Βόλο ζούσε ένα όνειρο, παράλληλα ντρεπόμουν κιόλας, όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα και την επόμενη μέρα αγόρασα μία εφημερίδα, καθώς δεν είχα χρήματα να τις αγοράσω όλες, τις υπόλοιπες πήγα στο περίπτερο και τις διάβασα όπως ήταν κρεμασμένες. Η Τρίτη ήταν πανηγυρική μέρα, καθώς έβγαινε η Ομάδα, του ομίλου Λαμπράκη, η οποία είχε πολύ καλούς δημοσιογράφους μεταξύ των οποίων και ένας Γάλλος ο Μάρκ Μαρσώ, ο οποίος ασχολούταν με το ξένο ποδόσφαιρο και μόνο αν κάτι του έκανε πολύ θετική εντύπωση στο ελληνικό ποδόσφαιρο έγραφε. Τότε ο Μάρκ Μαρσώ είχε γράψει δύο λόγια και για μένα, ήταν ότι καλύτερο για εκείνη την εποχή. 

Το 1964 πήρατε μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό. Διαβάζοντας μία παλαιότερη συνέντευξη σας ο παππούς σας ο Μανώλης πήγαινε στην Αθήνα από την Κωνσταντινούπολη για να δει τον Παναθηναϊκό, ο πατέρας σας, Κλεάνθης ήταν και αυτός ένθερμος υποστηρικτής του Παναθηναϊκού. Οπότε υπήρχε το "παναθηναϊκό ερέθισμα". Ποια ήταν η πρώτη σας εντύπωση ως ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού; Μάλιστα, σας κέρδισε από τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ που σας διεκδικούσαν επίσης.

Ο πατέρας μου παρότι ήταν Παναθηναϊκός, βλέποντας εμένα να παίζω στο Αιγάλεω έβγαλε ένα ποίημα: Καμάρι του Αιγάλεω Γιωργάκη μας Ροκίδη / που παίζεις μπάλα τεχνική και ορμητικό παιχνίδι / τα σουτ σου είναι κεραυνός / ντρίπλα και σουτ και χάρη /  τις κεφαλιές δεν βρέθηκε κανένας να στις πάρει / γι΄ αυτό και το Αιγάλεω πάντα σε σένα ελπίζει / και αγάπη δόξα και τιμή πάντα θα σου χαρίζει.

Ο Παναθηναϊκός δε θα με κέρδιζε. Όμως όλα τα χρόνια οι παίκτες του Αιγάλεω πήγαιναν στην ΑΕΚ, ο Τζανετής είχε πάει από το Αιγάλεω προπονητής στην ΑΕΚ και στο Αιγάλεω είχε έρθει ο Μάγειρας και μας ανέβασε Α΄ Εθνική και στη Ριζούπολη πρεμιέρα πρωταθλήματος τη σεζόν 1962-63 χάσαμε 8-0. Τότε έσπασε κάτι μέσα μου για την Ένωση, η οποία πρεσβεύει την προσφυγιά. Είπα πώς είναι δυνατόν είμαστε σαν θυγατρική της ΑΕΚ και εκεί αγωνιζόταν τρεις πρώην ποδοσφαιριστές του Αιγάλεω Παπαποστόλου, Σεραφείδης, Μαρδίτσης. Αιγαλεώτες. Γιατί δεν σταμάτησαν σκεφτόμουν, πώς θα συνέλθουμε. 

Εκεί ο κόσμος άρχισε να αντιδρά προς τη διοίκηση, η οποία έδινε παίκτες μόνο στην ΑΕΚ. 

Το 1964 αποφάσισε να δώσει έναν παίκτη στον Ολυμπιακό τον Διαμαντόπουλο και εμένα στον Παναθηναϊκό. Έτσι έγινε η μεταγραφή μου στον Παναθηναϊκό. Λόγω οικογένειας και λόγω του ότι ο Παναθηναϊκός ήταν ομάδα πρότυπο για την εποχή, ήταν μία ομάδα που συμπαθούσα.

Ένα σχόλιο για την οκταετή θητεία σας στον Παναθηναϊκό;

Δεν μπορείς με ένα σχόλιο. Όπως ερμήνευσε και ο Καζαντζίδης "η ζωή μου όλη"! Όπως είπα και πρόσφατα στο ντοκιμαντέρ που έγινε για τα 50 έτη από τον τελικό του Γουέμπλει. Είχα πει χωρίς να έχει βγει στο "φως" ότι ο Παναθηναϊκός ήταν ένα πανεπιστήμιο, όχι μόνο για εμένα, αλλά για πολλούς ποδοσφαιριστές. Ο Παναθηναϊκός σφυρηλάτησε χαρακτήρες, δημιούργησε ανθρώπους, εκπλήρωσε τα νεανικά μας χρόνια και μας έκανε να τον αγαπήσουμε παράφορα. Ο Παναθηναϊκός είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στη ζωή μου μετά την οικογένεια μου. Έπαιξα οκτώ χρόνια, μέσα στα οποία πέρασα την πόρτα του χειρουργείου τέσσερις φορές. Ήταν επώδυνο. Εάν η αθλητική ιατρική ήταν όπως σήμερα θα συνέχιζα να παίζω στον Παναθηναϊκό. Αλλά εάν ξαναγεννιόμουνα πάλι στον Παναθηναϊκό θα πήγαινα. Δεν το αλλάζω με τίποτα, καθώς ήταν μεγάλες οι χαρές που πήρα.

Πώς αισθανθήκατε όταν με τη φανέλα του Παναθηναϊκού πετύχατε ένα σημαντικό γκολ κόντρα στην Νταρίνγκ Μόλενμπέκ;

Υπάρχει μία μεγάλη ιστορία πίσω από αυτό το γκολ. Το 1968 ο Λάκης Πετρόπουλος είχε κάνει μία ολοκληρωτική ανανέωση. Είχε φέρει στον Παναθηναϊκό πολλούς παίκτες (Γωνιό, Παπαδημητρίου, Δεληγιάννη, Ελευθεράκη, Φραντζή κ.α.). Κληρωνόμαστε με την Νταρίνγκ, το πρώτο παιχνίδι ήταν στο Βέλγιο και χάσαμε 2-1 (είχε βάλει το γκολ ο Γωνιός). Είχαμε μείνει σε ένα πολύ καλό ξενοδοχείο μέσα στο δάσος. Είχα μπει ως αλλαγή στη θέση του Αθανασόπουλου, αριστερό μπακ!

Εδώ να ανοίξω μία παρένθεση και να πω ότι στον Παναθηναϊκό έχω παίξει σε εννέα θέσεις.

Στην εντός έδρας αναμέτρηση ήμουν στον πάγκο. Τότε είχε βγει μία φήμη ότι ο Πετρόπουλος ήταν αυτός που έφερε σε ρήξη το Μαντζαβελάκη με το Μπόμπεκ για δικό του όφελος. Ο κόσμος είχε αρχίσει να είναι εναντίον του Πετρόπουλου. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι είχαν έρθει πίσω από τα κάγκελα και τον έβριζαν, ήταν οι λεγόμενοι «καγκελάκηδες». Λίγο μετά το 80΄ ο Πετρόπουλος γύρισε να δει ποιοι τον έβριζαν, κάτι το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα να δει εμένα. Μου λέει «μπες μέσα», τότε δεν κάναμε ούτε ζέσταμα, ούτε διατάσεις και αμέσως μπήκα μέσα στη θέση του Πιτιχούτη. Μου δώθηκε μία ευκαιρία, έκανα ένα δυνατό σουτ με το αριστερό και έστειλα τη μπάλα στα δίχτυα. Ήταν εντυπωσιακό γκολ. Λίγα λεπτά μετά ο Φραντζής έβαλε το δεύτερο γκολ και «σφράγισε» την πρόκριση.

Το βράδυ μετά τον αγώνα, πήγαμε στην Παμέλα στη Νεράιδα, εκεί τραγουδούσε η Μαρινέλλα με το φίλο μου το Γιάννη Πουλόπουλο. Ανοίγω και πάλι παρένθεση για να σου πω ότι εγώ, ο Θανάσης ο Ιντζόγλου και ο Γιάννης ο Πουλόπουλος δουλεύαμε σε νεαρή ηλικία σε μία πολυκατοικία επί της οδού Φιλολάου αυτοί οι δύο ως μπογιατζήδες και εγώ ως μαραγκός. Οι τρεις μας ψάχναμε ποιο διαμέρισμα είχε ανάγκες ώστε να δουλεύουμε μαζί και παράλληλα να τραγουδάμε. Εγώ και ο Θανάσης γίναμε ποδοσφαιριστές και ο Γιάννης ξεκίνησε και αυτός να παίζει ποδόσφαιρο, όμως εξελίχθηκε σε μέγα τραγουδιστή.

Τέλος πάντων, εκείνο το βράδυ ήρθε ο Γιάννης μας αγκάλιασε και με ρώτησε ποιο τραγούδι ήθελα να μου αφιερώσει. Του είπα το «θα πιω απόψε το φεγγάρι» ρώτησε και το Γραμμό και του είπε το «μη του μιλάτε του παιδιού».

Εσείς σε ποιες θέσεις δεν παίξατε;

Εγώ δεν έπαιξα τερματοφύλακας και στόπερ. Έπαιξα δεξί μπακ σε προημιτελικό κυπέλλου με την Παναχαϊκή και σε έναν αγώνα με τον Πανιώνιο για να μαρκάρω τον αείμνηστο Θανάση Ιντζόγλου και έπαιξα και αριστερό μπακ πάλι κόντρα στην Παναχαϊκή για να μαρκάρω τον Ρήγα. Αυτό ακολούθησε και με την Ντάρινγκ.

Ποιο θεωρείτε ότι ήταν το μυστικό της επιτυχίας  για να φτάσει ο Παναθηναϊκός στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών;

Δεν ήμουν μόνο εγώ αλλά και ο Δημητρίου. Εμείς οι δύο δεν παίξαμε καθόλου στην πορεία του Γουέμπλει, λόγω τραυματισμού.

Όταν ο Πούσκας ήρθε στον Παναθηναϊκό μας πήγε για προετοιμασία στην Ισπανία και μείναμε σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στο κέντρο της Μαδρίτης. Μετά από ένα φιλικό με τη Ρεάλ, όσοι είχαμε κάποια προβλήματα τραυματισμών πήγαμε στο γιατρό της Ρεάλ και εκεί ο γιατρός έβγαλε πόρισμα ότι εγώ, ο Δημητρίου και ο Κωνσταντίνου χρειαζόμαστε επέμβαση. Έτσι δεν ακολουθήσαμε την πορεία του Γουέμπλει σα μάχιμοι, όμως ήμασταν παρών σε όλα τα παιχνίδια.

Για εμάς ήταν μία ανεξίτηλη στιγμή στην αθλητική μας πορεία και πιστεύαμε από τότε ότι δε θα σβήσει ποτέ. Τότε λέγαμε ότι το αήττητο του 1963-64 έκανε γνωστό τον Παναθηναϊκό σε όλη την Ελλάδα και με την πορεία του Γουέμπλει κάναμε γνωστό τον Παναθηναϊκό σε όλο τον κόσμο. Η γνώμη μου είναι ότι η ομάδα του αήττητου ήταν καλύτερη από την ομάδα του Γουέμπλει, καθώς στο μεσοδιάστημα εξελίχθηκε το ποδόσφαιρο (τακτικές, προπόνηση, προγράμματα, αθλητικοί ιατροί κ.α.). Αυτό που «σημάδεψε» την πορεία αυτή ήταν οι πολύ καλές σχέσεις που είχαμε μεταξύ μας. Ήταν τα πιο παραγωγικά μας χρόνια. Εύχομαι και άλλη ομάδα ελληνική να φτάσει εκεί για να φημιστεί το ελληνικό ποδόσφαιρο. Όπως φημίστηκε με την κατάκτηση του Euro το 2004, όμως εν αντιθέσει με ότι έγινε στο μπάσκετ μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού το 1987, στο ποδόσφαιρο οι παράγοντες δεν μερίμνησαν για την περεταίρω βελτίωση του.

Πώς ήταν για εσάς να συνεργάζεστε με ένα τεράστιο όνομα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, όπως ο Φέρεντς Πούσκας;

Η διοίκηση του Παναθηναϊκού βρέθηκε να ψάχνει προπονητή εξ απροόπτου, καθώς ο Πετρόπουλος μέσω του Ασλανίδη μεταπήδησε στη Εθνική Ελλάδος και κάποιος από τη διοίκηση, ο οποίος είχε επαφές με τη Ρεάλ ζήτησε τον παλαίμαχο σέντερ μπακ της Ρεάλ, Σάντα Μαρία, ο οποίος όμως δεν ήθελε να απομακρυνθεί από την Ισπανία, τότε το γραφείο της Ρεάλ του πρότεινε τον Πούσκας. Μέγεθος τεράστιο. Ήταν για μας δώρο θεού, αυτός ο μέγιστος άνθρωπος δεν ήταν καλός προπονητής είχε όμως τέτοιες αρετές που έκανε τον Παναθηναϊκό πολύ μεγάλο. Για τα χρόνια του ήταν ένας από τους 5 καλύτερους ποδοσφαιριστές του πλανήτη.

Ήταν όμως πολύ έξυπνος. Όταν ο Μπερναμπέου τον πήρε στη Ρεάλ είχε πολλά κιλά, καθώς λόγω της εισβολής των Σοβιετικών στην Ουγγαρία δεν είχε γυρίσει στη χώρα του, απείχε για δύο χρόνια από την ενεργό δράση και ζούσε στα σύνορα της Ουγγαρίας με την Αυστρία. Όταν πήρε τη μεταγραφή ήταν επίσης και σε μεγάλη -για την εποχή- ποδοσφαιρικά ηλικία. Οι φίλοι της Ρεάλ έλεγαν πώς ο Μπερναμπέου τρελάθηκε.

Σε μία από τις τέσσερις χρονιές που πήγαμε με τον Παναθηναϊκό στην Ισπανία για προετοιμασία μας έπιασε ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας Colon, ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του Πούσκας μας διηγούταν ιστορίες που ο ίδιος δεν μπορούσε να μας πει. Όταν είπε στον Μπερναμπέου ότι έχει παραπάνω κιλά, ο Μπερναμπέου του είπε πώς αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Τότε προπονούταν από το πρωί μέχρι το βράδυ στο προπονητικό κέντρο της Ρεάλ για να εμφανιστεί με λιγότερα κιλά στην πρεμιέρα κόντρα στην Ατλέτικο.

Στη συνεργασία μας στον Παναθηναϊκό δύο πράγματα μου κίνησαν την απορία. Το ένα ήταν ότι δεν έκανε καμία αλλαγή στον τελικό. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι μετά το γκολ του Βαν Ντάικ στο 6^ο λεπτό, έβλεπε ότι το σκορ μένει σταθερό, χάσαμε μία σπουδαία ευκαιρία με τον Αντωνιάδη και τον πήγαινε έτσι η ροή του παιχνιδιού και όταν στο 87΄ έβαλε το δεύτερο γκολ δεν είχε περιθώρια να κάνει άλλη αλλαγή.

Η άλλη μου απορία είναι γιατί αυτός ο μέγιστος άνθρωπος για κάποιο δικό του λόγο , που μόνο αυτός γνώριζε, ενώ πέρασε πάρα πολύ κόσμος από το ΚΑΤ να δει το Γιάννη τον Τομαρά, αυτός δεν πήγε ποτέ.

Πώς είναι για έναν ποδοσφαιριστή να κατακτά τίτλους με μία ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό;

Κατέκτησα τέσσερα πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Πολύ σημαντικό είναι για εμένα το γεγονός ότι έπαιξα τελικό κυπέλλου σε ηλικία 20 ετών. Έπαιξα με τον Παπουλίδη, το Βουτσαρά, τον Καμαρά, τον Ανδρέου, το Λουκανίδη κ.α. Μάλιστα, σε μία συγκέντρωση που είχαμε οι παλαίμαχοι για να βγει νέα διοικούσα επιτροπή και εγώ βγήκα δεύτερος, κάτι για το οποίο καυχιέμαι, ο Κώστας Αθανασόπουλος είπε ότι εγώ έχω παίξει συμπαίκτης με τη μεγάλη ομάδα του ’64, οι άλλοι δεν έχουν παίξει. Τότε δεν μου έκανε εντύπωση, τώρα μου κάνει.

Όταν το 1999 βραβεύτηκα από το σύλλογο παλαιμάχων, ζήτησα το μικρόφωνο και είπα ότι όταν σε βραβεύουν άνθρωποι όπως ο Γαζής, ο Πανάκης, ο Λινοξυλάκης, πιστεύεις ότι κάτι προσέφερες και εσύ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι συγκεκριμένοι ήταν μεγάλες προσωπικότητες και σαν ποδοσφαιριστές και σαν άνθρωποι.

\

Ποια στιγμή σας από την πορεία σας στον Παναθηναϊκό ξεχωρίζετε;

Είναι τη χρονιά 1969-70 όταν κατέγραψα 29 συμμετοχές. Κάποια στιγμή η έκφραση μου μαρτυρούσε ότι δεν ήμουν ευχαριστημένος. Αυτό διότι ο Πετρόπουλος είχε βάλει στην 11αδα 3-4 καινούριους ποδοσφαιριστές. Μία φορά στη Νέα Σμύρνη μου είχε πει ότι κανένας από τις αλλαγές εκτός από εμένα δεν ενσωματώνεται στη ροή του αγώνα. Οπότε μου λέει θα μπαίνεις αλλαγή. Εγώ αντέδρασα του είπα ότι έχω και εγώ φιλοδοξίες, αυτό είναι σα να μου λεει ότι για να παίξω πρέπει να μην τα πηγαίνει καλά ο Παναθηναϊκός. Εσύ μου λέει πηγαίνει δεν πηγαίνει καλά ο Παναθηναϊκός θα πληρώνεσαι κανονικά και όσον αφορά τις φιλοδοξίες σου θα σου δώσω 10 ολόκληρα ματς. Έτσι και έγινε.

Η καλύτερη μου χρονιά ήταν το 1969-70 και τη θυμάμαι χαρούμενος γιατί ήταν η καλύτερη μου χρονιά και λυπημένος γιατί μετά από αυτή τη χρονιά έκανα δύο επεμβάσεις και δεν έπαιξα στην πορεία προς το Γουέμπλει.

Ακολούθως, το 1972 έφυγα από τον Παναθηναϊκό, καθώς ο Ασλανίδης τότε είχε βγάλει μία νέα νομοθεσία και έλεγε ότι από 35 αθλούμενα μέλη που ήταν πριν ο κάθε σύλλογος έπρεπε να έχει 25.

Μετά τον Παναθηναϊκό πήγα στον Ηρακλή μία ομάδα που συμπαθώ και εκτιμώ πολύ.

Στη συνέχεια αγωνιστήκατε σε μία άλλη μεγάλη ομάδα του ελληνικού ποδοσφαίρου τον Ηρακλή. Ένα σχόλιο για την παρουσία σας εκεί;

Στην ηλικία που είμαι πρέπει να λέω αλήθειες. Ο Ηρακλής είναι μία πολύ μεγάλη ομάδα, την οποία στηρίζουν πολλοί γηγενής Θεσσαλονικείς και τότε υπήρχε ένας μεγάλος πρόεδρος ο κ. Κοσμόπουλος, ο οποίος είχε μία αντιπολίτευση στο Δ.Σ.

Τη χρονιά που πήγα στον Ηρακλή έγινε ένα λάθος και η ομάδα δεν πήγε τόσο καλά όσο περίμεναν οι φίλαθλοι και γενικότερα το φάσμα του Ηρακλή. Εκείνη τη χρονιά ο Ηρακλής είχε πάρει το Δημήτρη Μύλερ και το Μανώλη Φοράκη από τον Ολυμπιακό, το Γιώργο Δελληγιάννη και εμένα από τον Παναθηναϊκό και το Δημήτρη Γκέσιο από την Κοζάνη. Τα λιγότερα λεφτά τα έδωσε για το Γκέσιο, ο οποίος του «βγήκε» περισσότερο από όλους μας και στη συνέχεια τον πούλησε στην ΑΕΚ.

Από τις υπόλοιπες μεταγραφές οι τρεις ποδοσφαιριστές αγωνιζόμασταν στα χαφ (Ροκίδης, Μύλερ, Δελληγιάννης) και εκεί υπήρχαν ήδη οι Νικολούδης, Καφετζής, Αϊδινίου, Κουσουλάκης. Εκεί έγινε το λάθος. Αυτό έφερε διχόνοια στο σύλλογο με την έννοια ότι οι μεταγραφές πήραν πολλά χρήματα. Για εμένα προσωπικά δεν είχαν κάποια ένσταση τα πρωτοκλασάτα ονόματα του Ηρακλή (Αϊδινίου, Χαλιαμπάλας, Κουσουλάκης, Νικολούδης). Αλλά ακόμη και εγώ θεωρούμουν ξένο σώμα.

Προσωπικά αγαπώ το σύλλογο και θέλω το συντομότερο δυνατόν να βρεθεί εκεί που αξίζει.

Στον Ηρακλή βέβαια, όσο αγωνιζόμουν, υπήρξε και η υπόθεση των «λουλουδιών». Η δική μου εκτίμηση είναι ότι ήταν φτιαχτή από τον κ. Ατματζίδη, όπως ήθελε να κάνει αντιπολίτευση στον κ. Κοσμόπουλο. Ο Ατματζίδης προσέφερε πολλά στον Ηρακλή, φέρνοντας τον Χατζηπαναγή στον Ηρακλή.

Αυτή είναι για μένα η αλήθεια. Κατηγορήθηκα χωρίς να παίξω, αυτό μου κόστισε στην ποδοσφαιρική μου καριέρα, δεν είχε κανένας δικαίωμα να μου ρίξει αυτή τη λάσπη.

Τελευταίος σταθμός της ποδοσφαιρικής σας καριέρας υπήρξε ο ΑΟ Χανίων, μάλιστα ήταν και η μοναδική ομάδα με την οποία αγωνιστήκατε στη Β΄ Εθνική. Εκεί πώς ήταν η παρουσία σας;

Τότε στα Χανιά αγωνιζόταν ο συμπαίκτης μου στον Παναθηναϊκό και καθηγητής ΤΕΦΑΑ, Πέτρος Πανόπουλος, ως τερματοφύλακας. Τότε ήμασταν στα Καλάβρυτα για να πάρουμε δίπλωμα προπονητή με καθηγητές το Μάρκοβιτς, το Γεωργιάδη, τον Οδυσσέα Τσούτσο και κάποιους ξένους καθηγητές προπονητών. Εκεί μείναμε δύο μήνες «μέσα» και δίναμε εξετάσεις γραπτά και στο γήπεδο για να πάρουμε το πτυχίο του προπονητή. Όταν τελείωσε το δίμηνο εγώ ήμουν ελεύθερος και με έπεισε ο Πέτρος να πάω στα Χανιά. Όταν πήγα εγώ έδιωξαν τον Πέτρο (πήγε στην Ιωνία Χανίων). Είχαμε έναν προπονητή ονόματι Δημητριάδης και ένα Δ.Σ. που αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο. Εντάχθηκα στα Χανιά και έπαιζα «λαβωμένος», καθώς δεν είχε πετύχει η επέμβαση του μηνίσκου.

Κάποια στιγμή τα Χανιά έβαλαν υψηλούς στόχους, χωρίς όμως να έχουν τις προϋποθέσεις, όταν, λοιπόν, τέθηκε θέμα προπονητή ανάμεσα σε άλλα ονόματα έπεσε στο τραπέζι και το όνομα μου. Τότε σταμάτησα από ποδοσφαιριστής και πήρα την άδεια του προπονητή.

Πρώτοι μου ποδοσφαιριστές ήταν οι πρώην συμπαίκτες μου. Δύσκολη δουλειά, να αναλάβω τους πρώην συμπαίκτες μου. Εμένα επειδή μου αρέσουν τα δύσκολα έπιασα τους συμπαίκτες μου και τους είπα ότι η διοίκηση αποφάσισε να είμαι εγώ ο νέος προπονητής της ομάδας και μπορώ να σας δω σαν ποδοσφαιριστές. Έξω από το γήπεδο δεν αλλάζει τίποτα, όμως στο γήπεδο είμαι ο προπονητής και το ποδόσφαιρο το έχω πάνω και από εσάς και από εμένα. Με αποδέχτηκαν και έτσι ξεκίνησα την προπονητική μου καριέρα. Τα πήγαμε αρκετά καλά και μάλιστα με ποδοσφαιριστές που ήταν δύσκολοι χαρακτήρες.

Αυτό σας ώθησε να γίνεται και προπονητής;

Όταν αγωνιζόμουν στον Παναθηναϊκό, μέναμε σε ξενοδοχεία της Κηφισιάς και πίναμε τον καφέ μας στην Αλάσκα (οι παλαιότεροι γνωρίζουν), σε κενές ώρες. Κάποια στιγμή ρωτήσαμε το Μπόμπεκ «κύριε Στέφανε, ποιoί από εμάς μπορεί να γίνει προπονητής;» και επέλεξε εμένα. Αυτό ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθώ με την προπονητική.

Το επόμενο ερέθεισμα ήρθε όταν αγωνιζόμουν στον Ηρακλή από το Λούμπισα Σπάιτς, όταν σε έναν αγώνα με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς ήθελε να δώσει μία εντολή αλλά είχε ένα πρόβλημα με τις φωνητικές του χορδές. Τότε εγώ το κατάλαβα και σηκώθηκα και έδωσα την εντολή που ήθελε στον ποδοσφαιριστή και συγκεκριμένα στο Αϊδινίου, του είπα να κρατάει περισσότερο τη μπάλα. Όταν γύρισα με κοίταξε ο Σπάιτς και στην προπόνηση της Τρίτης είπε σε όλους ότι πρέπει να γίνω προπονητής. Ήταν η δεύτερη μεγάλη δόση που πήρα. Δύο καταξιωμένοι Γιουγκοσλάβοι προπονητές και τρεις Έλληνες ο Λάκης Πετρόπουλος, ο Γαβριήλος Γαζής και ο Χρήστος Ρίμπας συνηγορούσαν ότι μπορώ να γίνω προπονητής.

Σαν προπονητής θητεύσατε σε τέσσερις κερκυραϊκές ομάδες (ΑΟ Κέρκυρα, Όλυμπο, ΑΟ Κασσιώπη, ΑΕ Λευκίμμης) και μία ακαδημία. Ένα σχόλιο για την παρουσία σας στους πάγκους των ομάδων και ποια η γνώμη σας για το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο;

Τα καλύτερα μου χρόνια προπονητικά. Στο «είναι» μου ήθελα να ανεβάσω το πρεστίζ των ομάδων και να βγάλω ποδοσφαιριστές. Πολλοί ποδοσφαιριστές μπορούσαν να κάνουν καριέρα όμως οι συνθήκες δεν τους ευνόησαν.

Σε τελική ανάλυση 32 χρόνια ασχολήθηκα με την προπονητική και κατέληξα στο ότι δεν έκανα για προπονητής.

Το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο θα το παρουσίαζα σαν το οδικό δίκτυο του νησιού. Είναι το ίδιο με πριν 40 χρόνια. Αυξήθηκαν τα αυτοκίνητα, αυξήθηκαν και οι ομάδες και τίποτα δεν έχει αλλάξει!

Απέχετε περίπου 20 χρόνια από το χώρο του ποδοσφαίρου. Ποια η γνώμη σας για το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα;

Xάσαμε την ευκαιρία το 2004 να μπουν οι βάσεις για κάτι καλύτερο. Στο μπάσκετ μετά το 1987 γέμισε μπασκέτες όλη η Ελλάδα, δόθηκαν μπάλες και οι νέοι το αγάπησαν. Στο ποδόσφαιρο οι παράγοντες δεν έπραξαν κάτι ανάλογο.

Ποια η γνώμη σας για τον Παναθηναϊκό σήμερα;

Δεν έχω καλή γνώμη, μου κινεί το ενδιαφέρον ότι ο Αλαφούζος για πρώτη φορά αναλαμβάνει πρόεδρος. Η πλάστιγγα έχει γυρίσει και ίσως είναι οι μέρες να χαρούμε ξανά και οι Παναθηναϊκοί.

Γιατί οι παλιές φουρνιές Παναθηναϊκών, χόρτασαν τίτλους και ποδόσφαιρο.

Από τη μεριά μας υπάρχει εκτίμηση στο πρόσωπο του προπονητή. Εύχομαι να καταλήξει αίσια για να χαρούν και οι νέοι ηλικιακά φίλοι της ομάδας.

Ποιες οι διαφορές στα χρόνια που παίζατε ποδόσφαιρο με το τώρα;

Μεγάλες διαφορές. Πλέον το ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό και σε όλους τους τομείς. Είναι επαγγελματικό, όλη η ζωή ενός ποδοσφαιριστή είναι το ποδόσφαιρο. Στα χρόνια τα δικά μου, με την αγάπη που υπήρχε για το ποδόσφαιρο από εμάς τους ποδοσφαιριστές, αν είχαμε όλα τα σημερινά πλεονεκτήματα, φαντάσου πόσο διαφορετικοί θα είμασταν.

Ένα σχόλιο για τον αδερφό σας;

Ο Μανώλης είναι ο εαυτός του, είναι για μένα σπουδαίος. Είναι η πρώτη φορά που μιλάω για τον αδερφό μου, δεν έχω πει κουβέντα, παρά μόνο όταν πιτσιρικάς έγραψε την πρώτη του συμμετοχή και με ρώτησαν οι μεγάλοι δημοσιογράφοι της εποχής (Κονταξής, Παπαζήσης, Γκούμας) και τους είπα ότι θα είναι καλύτερος από εμένα. Αν δεν είχε την ατυχία με τον αστράγαλό του, εγώ τον θεωρώ μεγάλο. Έχει πολύ μεγάλες περγαμηνές σαν προπονητής, ο Μανώλης είναι όπως είχε πει ο Άκης Πάνου "η ζωή μου όλη".

Εμφανίσεις: 26

Συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο παλαίμαχος -πλέον- ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, Βλάντιμιρ Ντιμιτρόφσκι.

Ο Βλαντιμίρ "Dadi" Ντιμιτρόφσκι έχει πολλές παραστάσεις στην καριέρα του αγωνιζόμενος στα πρωταθλήματα της Βόρειας Μακεδονίας (Α΄ Εθνική), Βελγίου (Α΄ Εθνική), Κροατίας (Α΄ Εθνική), Τσεχίας (Α΄ Εθνική), Ελλάδας (Α΄ , Β΄ Εθνική), Αζερμπαϊτζάν (Α΄ Εθνική), Γεωργίας (Α΄ Εθνική) και Ισλανίδας (Β΄Εθνική)

Είναι γεννημένος το 1988 και ξεκίνησε την καριέρα του από την Βαρντάρ Σκοπίων το 2005. Ακολούθως αγωνίστηκε σε Βέστερλο (Ιαν. 2007-Ιαν.2008), Τσεμεντάρνιτσα (Ιαν 2008-Ιαν.2009), Κροάσια Σεβέστε (2009), Μέταλουργκ Σκοπίων (2009-10), Μλάντα Μπόλεσλαβ (2010-2012), Ραμποτνίτσικ (2012), Βαρντάρ Σκοπίων (Ιαν. 2013-2014), ΑΟΚ Κασσιώπη (2014-2015), Κάραμπακ (2015), Τέπλιτσε (2016), ΑΟΚ Κασσιώπη (2016-2017), Δόξα Δράμας (2017-2018), Ραμποτνίτσκι (2018-2019), Τελαβί (Ιαν. 2020 - Ιαν. 2021) και Γρίνταβικ (Ιαν. 2022 - Ιαν. 2023).

Toν περασμένο Ιανουάριο είχε ανακοινωθεί η απόκτησή του από τον Αστέρα Πετριτή, όμως λίγες μέρες αργότερα ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία και ανέλαβε χρέη βοηθού προπονητή του Ίλκο Γκεοργκιόσκι στην Καλαμάτα (Superleague II).

Έχει αγωνιστεί στην Κ17, την Κ19, την Κ21 της Βόρειας Μακεδονίας, διατελόντας και αρχηγός, ενώ μετρά και 4 συμμετοχές με τη φανέλα της πρώτης ομάδας της Βόρειας Μακεδονίας.

Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Βόρειας Μακεδονίας (2012-2013), 1 κύπελλο Τσεχίας (2010-2011), 1 πρωτάθλημα Αζερμπαϊτζάν (2015-16) και 1 Σούπερ Καπ Βόρειας Μακεδονίας (2013).

Αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κερκυραϊκό φίλαθλο κοινό κατά την παρουσία του στον ΑΟΚ Κέρκυρα τις περιόδους 2014-15 και 2016-17 και κατέγραψε συνολικά 50 συμμετοχές και 1 γκολ.

Όντας ποδοσφαιριστής της Βαρντάρ Σκοπίων.

Πότε και πώς ξεκίνησες την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο;

Ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με το ποδόσφαιρο σε ηλικία 7 ετών στην ακαδημία της μεγαλύτερης ομάδας της χώρας μου, στη Βαρντάρ Σκοπίων. Πρώτα ξεκίνησε ο αδερφός μου και μαζί με τον πατέρα μου πηγαίναμε πάντα να τον δούμε. Εμένα μου άρεσε πολύ, όμως επειδή ήμουν μικρός έπρεπε να περιμένω 1 χρόνο για να ξεκινήσω.

Πώς αισθάνθηκες όταν αγωνίστηκες για πρώτη φορά ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής σε μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας σου, τη Βάρνταρ;

Σε ηλικία 16 ετών ξεκίνησα να κάνω προπονήσεις με την πρώτη ομάδα της Βαρντάρ, έλαβα μέρος στην προετοιμασία και σε φιλικούς αγώνες. Ανυπομονούσα για τη στιγμή που θα έπαιζε σε επίσημο αγώνα με τη φανέλα της Βαρντάρ. Στα 17 ήρθε η ώρα να παίξω για πρώτη φορά σε επίσημη αναμέτρηση, αρχικά είχα πολύ άγχος, όμως στο γήπεδο πίστεψα στον εαυτό μου, πραγματοποίησα πολύ καλή εμφάνιση και κερδίσαμε 3-1.

Το να γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ήταν ένα όνειρο για εσένα;

To ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου! Οπότε ναι, ήταν το όνειρο μου να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και έδωσα τα πάντα για να γίνω.

Όντας ποδοσφαιριστής της Βέστερλο

Η πρώτη σου μεταγραφή ήταν για ομάδα του εξωτερικού και συγκεκριμένα την Βέστερλο, πώς βρέθηκες στην ομάδα αυτή και πόσο σημαντική εμπειρία ήταν για εσένα;

Τον Ιανουάριο του 2007 υπέγραψα στη Βέστερλο., εκεί με πήγε ο κύριος Βλάντα Λέμιτς, ένας από τους μεγαλύτερους ατζέντες στον κόσμο, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν ατζέντης σπουδαίων ποδοσφαιριστών (Βαν Νιστελ Ροϊ, Ρόμπεν, Σεβτσένκο, Κέτσμαν κ.α.). Αυτός με είχε εντοπίσει όταν αγωνιζόμουν στην Κ19 της εθνικής ομάδας της χώρας μου και αρχικά με πήρε στην Αϊντχόβεν, στην οποία έμεινα για ένα μήνα, όμως λόγω του ότι δεν είχε διαβατήριο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για το λόγο αυτό έπρεπε να μου δώσουν μεγάλο συμβόλαιο, κάτι το οποίο για την ηλικία μου ήταν δύσκολο, εν τέλει κατέληξα στη Βέστερλο, η οποία καλούταν να καλύψει πιο μικρό συμβόλαιο από ότι η Aϊντχόβεν. Για εμένα η παρουσία μου στη Βέστερλο δεν ήταν απλά μία ποδοσφαιρική εμπειρία, αλλά μία εμπειρία ζωής, καθώς ήμουν σε πολύ νεαρή ηλικία και ζούσα σε ξένη χώρα, μακριά από την οικογένεια μου, παράλληλα όμως το όνειρο μου είχε γίνει πραγματικότητα.

Πώς είναι για έναν ποδοσφαιριστή να κατακτά τίτλο εκτός των συνόρων της χώρας του (κύπελλο Τσεχίας, πρωτάθλημα Αζερμπαϊτζάν);

Το να παίρνεις τίτλο σε άλλη χώρα είναι πολύ σημαντικό, δείχνει ότι με την αξία σου αγωνίζεσαι μακριά από τα σύνορα της χώρας σου και εκεί βρίσκεσαι ανάμεσα στους καλύτερους.

Πώς είναι για έναν ποδοσφαιριστή να κατακτά το πρωτάθλημα στη χώρα του;

Το να κατακτάς τίτλο στη χώρα σου και μάλιστα με την ομάδα που ξεκίνησες το ποδόσφαιρο και αγαπάς από μικρό παιδί είναι ένα πραγματικό όνειρο. Είμαι περήφανος που κατέκτησα με τη Βαρντάρ το πρωτάθλημα και το σούπερ καπ.

Ως αρχηγός της ομάδας Κ19 της Βόρειας Μακεδονίας.

Θεωρείς ιδιαίτερα τιμητικό το γεγονός ότι αγωνίστηκες ως αρχηγός με τις μικρές Εθνικές ομάδες της χώρας σου;

To να είσαι αρχηγός στην εθνική ομάδα της χώρας σου είναι ύψιστη διάκριση για κάθε ποδοσφαιριστή. Έτσι και για μένα ήταν πραγματικά πολύ μεγάλη τιμή που ήμουν για αρκετά χρόνια αρχηγός στην Κ21 της χώρας μου.

Πώς αισθάνθηκες όταν αγωνίστηκες με τη  φανέλα την αντρική ομάδα της εθνικής Βόρειας Μακεδονίας;

Κάθε ποδοσφαιρισής έχει ως όνειρο να αγωνιστεί με την Εθνική ομάδα της χώρας του. Αν και έπαιξα λίγα ματς στην αντρική ομάδα, νιώθω μεγάλη χαρά και τιμή που αγωνίστηκα με το «εθνόσημο».

Ένα σχόλιο για την παρουσία σου στον ΑΟΚΚ και ποια στιγμή ξεχωρίζεις από την παρουσία στην κερκυραϊκή ομάδα;

Είχα πολλές όμορφες στιγμές στην ομάδα της Κέρκυρας. Αν πρέπει να διαλέξω μία είναι το γκολ κόντρα στον Εργοτέλη. Ήταν στις 27/04/2015 όταν παίξαμε με τον Εργοτέλη στην Κρήτη και έπρεπε να κερδίσουμε για να εξασφαλίσουμε και «μαθηματικά» την παραμονή μας στη Superleague.  Ο Εργοτέλης προηγήθηκε στις αρχές του β΄ μέρους, όμως λίγα λεπτά μετά έβαλα το γκολ εγώ και ισοφαρίσαμε. Πήραμε ψυχολογία με το γκολ αυτό και στο τέλος κερδίσαμε 1-2 με γκολ του Αλέξανδρου Κόντου. Έμεναν άλλοι δύο αγώνες, όμως μετά από αυτή τη νίκη έφυγε το άγχος όλης της χρονιάς και νιώθαμε πιο ελεύθεροι.

Ως ποδοσφαιριστής της Δόξας Δράμας.

Εκτός του ΑΟΚ Κέρκυρα έχεις αγωνιστεί και σε μία πολύ ιστορική ελληνική ομάδα, τη Δόξα Δράμας. Πώς ήταν η παρουσία σου εκεί;

Ήταν πολύ καλή εμπειρία για εμένα, είχαμε πολύ καλή ομάδα και είναι κρίμα που δεν καταφέραμε να ανεβάσουμε την ομάδα στη Superleague. Βέβαια, είχαμε και έναν πολύ καλό πρόεδρο τον κ. Γιάννη Μπίρο. Εκεί ο κόσμος αγαπάει πολύ την ομάδα και το ποδόσφαιρο. Εύχομαι η ομάδα να βρεθεί σύντομα στην Α΄ Εθνική ξανά, γιατί το αξίζει και η Δόξα και η πόλη της Δράμας.

Ποιες διαφορές εντοπίζεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο σε σχέση με τα άλλα πρωταθλήματα που έχεις αγωνιστεί ;

Δύο καταστάσεις που παρατήρησα στο ελληνικό ποδόσφαιρο συγκριτικά με τις άλλες χώρες είναι πρώτον ότι στην Ελλάδα αγωνίζονται πολλοί ξένοι ποδοσφαιριστές και δεύτερον ότι οι δίνουμε πολύ μεγάλη βάση στον τομέα της τακτικής, κάτι το οποίο δε γίνεται τόσο στις άλλες χώρες. Στη Τσεχία για παράδειγμα στόχος ήταν η επίτευξη γκολ και το ποδόσφαιρο εκεί ήθελε πολύ τρέξιμο, σε όλους τους αγώνες η μπάλα πάει πάνω – κάτω συνέχεια.

Αγωνιζόμενος με τη φανέλα της Κάρμπακ

Ποια θεωρείς την ομάδα της "καρδιάς" σου και ποιο το καλύτερο πρωτάθλημα που έχεις αγωνιστεί;

Oμάδα της καρδιάς μου θα πώ τον ΑΟΚ Κέρκυρα κυρίως για τη σεζόν 2014-15, όταν με προπονητή τον κ. Μιχάλη Γρηγορίου, ήμασταν όλοι μία πραγματική οικογένεια. Θεωρώ πώς πραγματοποίησα την καλύτερη μου ποδοσφαιρική χρονιά. Δυστυχώς όμως αν και παραμείναμε κατηγορία, μας απέβαλαν από το πρωτάθλημα για μη ποδοσφαιρικούς λόγους.

Ποια θεωρείς την καλύτερη σου στιγμή στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Πάλι θα πω τη σεζόν 2014-15 και όχι κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Έκανα τα καλύτερα μου ματς, έπαιξα σχεδόν σε όλους τους αγώνες χωρίς τραυματισμούς και εκείνο το καλοκαίρι κλήθηκα ξανά στην Εθνική ομάδα της χώρας μου.

Με τη φανέλα της Γκρίνταβικ.

Τι κρατάς και τι θα άλλαζες σε όλη αυτή την πορεία που έχεις πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Θα κρατήσω την όρεξη μου για το ποδόσφαιρο. Θα συνεχίσω να λειτουργώ με επαγγελματισμό σε ότι κάνω γύρω από το ποδόσφαιρο, όπως έκανα και σαν ποδοσφαιριστής όλα τα χρόνια που αγωνιζόμουν. Το ποδόσφαιρο μου έχει δείξει και το καλό και το κακό και για το λόγο αυτό, άλλαξα κάτι, δεν δείχνω εύκολα εμπιστοσύνη σε κανέναν.

Έχεις αγωνιστεί και ζήσει σε Βόρεια Μακεδονία, Βέλγιο, Κροατία, Τσεχία, Ελλάδα, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία και Ισλανδία. Ποια χώρα από τις παραπάνω σου άρεσε περισσότερο και γιατί;

Δύσκολη ερώτηση. Κάθε χώρα έχει τη δική της ομορφιά, δεν μπορώ να διαλέξω κάποια. Καλύτερη φυσικά θα πω τη χώρα μου (γέλια) αλλά επειδή σε όλες τις χώρες που αναφέρεις ήμουν λόγω του ποδοσφαίρου, πρώτα με ενδιέφερε που νιώθω καλά ποδοσφαιρικά. Οπότε θα πω στην Ελλάδα, κατα τα άλλα όλες οι χώρες -όπως προείπα- έχουν τη δική τους ομορφιά.

Πλέον πώς νιώθεις που δεν αγωνίζεσαι ως ποδοσφαιριστής;

Θα ήθελα πάρα πολύ να συνεχίσω να αγωνίζομαι, είμαι στενοχωρημένος γι΄αυτό γιατί ήμουν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, πρόσεχώ τον εαυτό μου και πιστεύω ότι μπορούσα να αγωνιστώ 3-4 χρόνια ακόμη. Το ποδόσφαιρο όμως κάποιες φορές είναι σκληρό. Από την άλλη πλευρά μου αρέσει να τα βλέπω όλα θετικά. Τώρα θα έχω το χρόνο να πάρω διπλώματα προπονητικής και επείδη είμαι ακόμη νέος μπορώ να συλλέγω ολοένα και περισσότερες εμπειρίες.

Μαζί με τον κ. Γκεοργκιόσκι από την ανακοίνωση τους στην Καλαμάτα.

Πλέον είσαι άμεσος συνεργάτης του κ. Γκεοργκιόσκι στην ομάδα της Καλαμάτας στη Superleague 2. Αποτελεί μια νέα πρόκληση για εσένα;

Ναι πλέον είμαι βοηθός του κ. Ιλκο Γκεοργκιόσκι στην Καλαμάτα. Νομίζω ότι αποτελεί ένα μεγάλο βήμα για την προπονητική μου καριέρα, γιατί δίπλα στον κ. Ίλκο μπορώ να μάθω πολλά. Στο παρελθόν υήρξε και προπονητής μου στην Κ17 και την Κ19 της εθνικής ομάδας. Είμαι χαρούμενος και συνεχίζω να δουλεύω με την ίδια όρεξη που δούλευσα και ως ποδοσφαιριστής. Το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου και πάντα δουλεύω με πολύ πάθος πάνω σε αυτό.

Το προηγούμενο διάστημα σε βλέπαμε στο γήπεδο στο Κανόνι να προπονείς παιδιά της ακαδημίας του Ολυμπιακού στην Κέρκυρα. Η συνεργασία αυτή πώς προέκυψε;

Ήμουν προπονητής στην Κ14 της ακαδημίας του Ολυμπιακού στην Κέρκυρα και η συνεργσία αυτή ξεκίνησε πριν ένα χρόνο όταν προπόνησα για πρώτη φορά αυτά τα παιδιά, όμως μετά έφυγα για Ισλανδία. Ευχαριστώ πολύ τον κ. Γιάννη Σφακιανάκη, που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω αυτό που αγαπάω.

Ποιοι οι μελλοντικοί σου στόχοι αναφορικά με το ποδόσφαιρο;

Στόχος μου και προτεραιότητα μου πλέον είναι να γίνω προπονητής. Έχω πάρει το δίπλωμα UEFAC και τον Απρίλιο ή το Μάιο θα πάω για το UEFA B. Στη συνέχεια έχω χρόνο και για το UEFA A. Πλέον, κάνω τα πρώτα μου προπονητικά βήματα και θα δούμε μέχρι που θα φτάσω!

Από την κατάκτηση του κυπέλλου Τσεχίας με τη Μλάντα Μπόλεσλαβ.

Τι θα συμβούλευες ένα παιδία που ξεκινάει τώρα την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο;

Eχώ πολλά να τους πω! Στα μικρά παιδιά ηλικίας Κ8 και Κ10 να ευχαριστηθούν το ποδόσφαιρο και να το κάνουν συνήθεια για τη ζωή τους. Στα παιδιά ηλικίας Κ12 και πάνω έχω να τους πω ότι ο δρόμος για να γίνεις επαγγελματίας είναι πάρα πολύ μεγάλος δεν φτάνει μόνο το ταλέντο, θέλει δουλειά και υπομονή. Το ποδόσφαιρο όπως και η ζωή έχει τα πάνω του και τα κάτω του, υπάρχουν μέρες που θα είσαι πολύ καλά και μέρες που μπορεί να μην πάει τίποτα καλά. Για αυτό μόνο ο πιο δυνατός και αυτός που ποτέ δεν τα παρατάε ποτέ θα έχει την ευκαιρία να γίνει επαγγελματίας.

Εμφανίσεις: 37

ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ:ΖΕΡΒΑΣ ΜΟΥΡΚΟΥΣΗΣ

Α)17-12 Β)21-07 Γ)21-07 Δ)17-15

Α.Σ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ (ΔΕΣΣΥΛΑΣ) ΜΑΚΡΙΔΗΣ-17-ΓΟΥΣΤΕΡΗΣ-7(1)-ΛΑΪΝΑΣ-2-ΚΑΡΑΛΑΝΙΔΗΣ-11(1)-ΠΟΛΑΤΟΣ-4-ΚΑΝΤΑΣ-4-ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΤΗΣ -ΒΕΡΓΙΝΑΔΗΣ - ΣΕΚΑΣ-15(3)- ΟΥΣΤΟΓΛΟΥ-4-ΧΟΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗΣ-9-ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ-3

Γ.Ε.Κ(ΓΙΑΝΝΑΤΟΣ) ΓΙΑΝΝΟΥΤΣΟΣ-7(2)-ΜΟΥΡΙΚΗΣ-5(1)-ΧΑΤΖΗΣ-7(1)-ΣΑΓΙΑΣ-8-ΠΑΓΙΑΤΑΚΗΣ-3(1)-ΚΟΥΤΣΙΩΡΗΣ-4-ΤΣΙΛΙΑΣ -ΚΑΪΣΑΚΗΣ-2-ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΗΣ.Σ-5(1)-ΚΡΟΚΙΔΗΣ -ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΗΣ.Α -ΜΩΡΑΙΤΗΣ

Εμφανίσεις: 104

Εμφανίσεις: 156

Εμφανίσεις: 187

Περισσότερα: Ομάδες από το παρελθόν!

Εμφανίσεις: 228

Συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής, Μπράνισλαβ Νίκιτς.

Περισσότερα: ΝΙΚΙΤΣ

Εμφανίσεις: 532

5 ΧΡΟΝΙΑ KERKYRASPORTNEWS.GR

15 Ιουλίου 2019 - 15 Ιουλίου 2024

Συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε το ταξίδι του kerkyrasportnews.gr...

Πέντε χρόνια κόπων και προσπαθειών με κύριο στόχο την καθημερινή αθλητική ενημέρωση για όλα τα αθλητικά δρώμενα που αφορούν την Κέρκυρα. Προσπαθειών για προσωπική βελτίωση, για αντικειμενική ενημέρωση, για όσο το δυνατόν πιο πρωτοποριακές κινήσεις.

Έκτοτε μετράει πάνω από 6500 άρθρα, μεταξύ των οποίων πολλές και σημαντικές συνεντεύξεις και αφιερώματα σε πρόσωπα του κερκυραϊκού αθλητισμού.

Μετράει πάνω από 3300 ακόλουθους στη σελίδα μας στο facebook και πάνω από 800 ακόλουθους στη σελίδα μας στο instagram.

Φυσικά σε αυτό το διάστημα μπορεί να έχουν γίνει και κάποια λάθη ή παραλείψεις τα οποία όμως έχουν διορθωθεί άμεσα, καθώς γίνεται προσπάθεια πάντα για το καλύτερο δυνατό.

Από τον Μάρτιο του 2023 έχω την τιμή και τη χαρά να συνεργάζομαι με μία ιδιαίτερα αξιόλογη συνεργάτιδα, τη Μελίνα Λογοθετίδη, η οποία τόσο με το αστείρευτο ταλέντο της στο χώρο της φωτογραφίας όσο και με το χαρακτήρα της ήρθε να δώσει μία νέα "πνοή" στο site, αφού πλέον έχουμε το δικό μας φωτογραφικό υλικό (από αναμετρήσεις, συνεντεύξεις κ.α.) και η παρουσία της έχει αναβαθμίσει σε μεγάλο βαθμό ποιοτικά το Kerkyrasportnews.gr. Φυσικά, της αξίζει ένα τεράστιο και ειλικρινές ευχαριστώ για τη μέχρι τώρα παρουσία της στο site και ευελπιστούμε σε ολοένα και καλύτερες δημιουργίες στο μέλλον.

 Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλω να δώσω και στη Μαριλένα Μπούκη, η οποία τον περασμένο Ιανουάριο επιμελήθηκε με επιτυχία το νέο logo και το νέο εξώφυλλο της ιστοσελίδα μας, ενώ δημιούργησε και το -κάτωθι- επετειακό logo 

Συνεχίζουμε με περισσότερη ενημέρωση και ολοένα και μεγαλύτερη θεματολογία.

Μείνετε συντονισμένοι...

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη στήριξη και την εμπιστοσύνη που έχετε δείξει στο kerkyrasportnews.gr από την πρώτη μέρα της δημιουργίας του μέχρι και σήμερα.

Tα καλύτερα είναι μπροστά...

www.Kerkyrasportnews.gr

Καθημερινή Αθλητική Ενημέρωση

Αντώνης Αραβανής

Εμφανίσεις: 209

Εμφανίσεις: 194

Εμφανίσεις: 211

1. ενα πολύ ωραίο συναίσθημα να κατακτας πρωταθλημα σε οποια κατηγορια και αν είναι, είχαμε μία πολύ καλή παρέα πολύ καλό κλίμα και βοήθησε στην κατάκτηση του πρωταθληματος που εν τέλει εξελίχθηκε εύκολα

2. Αυτός ο τίτλος ήταν όντως ξεχωριστός είχαμε πολύ καλή ομάδα, θεωρώ πώς ημουν πιο ώριμος από ποτέ ποδοσφαιρικά. 

3. καμία σχέση η μία κατηγορία με την άλλη, το Β΄ ειναι πιο εύκολο και πλέον για να αντεαπεξέλθουμε θέλουμε πολύ καλές βάσεις και να κρατήσουμε την περσινή ομοιογένεια η ομάδα θα παέι καλα 

4. Προσωπικά ήμουν λίγο δυστακτικός όμως στην πορεία το πίστεψα 100% και "μιλήσαμε στα ντέρμπι. 

5. ειχα χρόνια να το κάνω αυτό το γκολ με τον Κάβο στις καθυστερήσεις που στην ουσία σφραγίσαμε Σφακέρα

Εμφανίσεις: 227

Περισσότερα: Ιόνιος

Εμφανίσεις: 230