Συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο προπονητής ποδοσφαίρου κ. Παναγιώτης Πατέλης.

O Παναγιώτης Πατέλης ειναι γεννημένος το 1969 και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από τον ΑΟ Κασσιώπης το 1984 αγωνιζόμενος ως κεντρικός αμυντικός. Στον ΑΟ Κασσιώπης αγωνίστηκε έως το 1994 και στο διάστημα αυτό κατέκτησε πρωτάθλημα σε Α΄, Β΄και Γ΄ΕΠΣΚ και το κύπελλο Κέρκυρας την περίοδο 1985-86. Με το πέρας των σπουδών του το 1998 ενσωματώθηκε εκ νέου στο δυναμικό του ΑΟ Κασσιώπης και παρέμεινε έως το 2001. Στην ομάδα της Κασσιώπης συνεργάστηκε με προπονητές όπως οι: Μάκης Αντωνίου, Αριστείδης Άνθης, Βίκυς Παργινός, Αντώνης Ζώτος, Άκης Γιούργας, Γιώργος Ροκίδης κ.α.

Η προπονητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε από την παιδική ομάδα του ΑΟ Κασσιώπης, με την οποία έφτασε έως τον τελικό του παιδικού πρωταθλήματος. Στη συνέχεια διατέλεσε προπονητής σε ΑΟ Συναράδων (βοηθός), ΑΕ Καναλίων, ΑΟ Κοντόκαλι, ΑΠΣ Μπενίτσες (κατέκτησε την άνοδο στην Α΄ΕΠΣΚ), Ηρακλή Αγίων Δέκα και Βολίδα. 

Από το 2015 είναι προπονητής στην ακαδημία Ορφέας.

Πότε και πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το ποδόσφαιρο;

Η ενασχόλησή μου με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία και συγκεκριμένα όταν ήμουν στην Α΄ Λυκείου. Την εποχή εκείνη βρισκόμουν στην Αθήνα και ένας θείος μου με έγραψε στον Ολυμπιακό Λιοσίων. Εκεί έκανα προπόνηση μαζί με παίκτες όπως οι Καμπόλης, Μπιστόλης, Ραράκος κ.α., τους παίκτες αυτούς τους έβλεπα σαν είδωλα την εποχή εκείνη, το γήπεδο ήταν κοντά στο σπίτι μου και πήγαινα κάθε μέρα για προπόνηση. Προηγουμένως, βέβαια είχαμε ένα δάσκαλο στο Κασσιώπη, τον κ. Άγγελο Γκούνη, ένας άνθρωπος ο οποίος είχε παίξει και στον Απόλλωνα Αθηνών και κατάφερε να μας εμφυσίσει την αγάπη του για το άθλημα.

Όταν γύρισα από την Αθήνα σε ηλικία 16 ετών πήρα αμέσως φανέλα βασικού -κάτι που δεν περίμενα- στην ομάδα του ΑΟ Κασσιώπης, σε μία περίοδο που είχε πολλές επιτυχίες. Την πρώτη σεζόν (1984-85) κατακτήσαμε αήττητοι το πρωτάθλημα στη Γ΄ΕΠΣΚ, στη συνέχεια κατακτήσαμε το πρωτάθλημα στη Β΄ΕΠΣΚ και το κύπελλο Κέρκυρας (1985-86), όντας η μοναδική ομάδα από τη Β΄ΕΠΣΚ που κατακτά κύπελλο Κέρκυρας. Μάλιστα, αποκλείσαμε και αρκετά μεγαθήρια της εποχής. Είχαμε έδρα στο γήπεδο των Καρουσάδων, με αποτέλεσμα για τις προπονήσεις να κάνουμε καθημερινά περίπου 30χλμ. Αυτό μας έκανε πολύ δυνατούς, παίζαμε κάθε Τετάρτη ένα πολύ δυνατό φιλικό με την Ολυμπιάδα Καρουσάδων, με αποτέλεσμα να βελτιωνόμαστε συνέχεια. Όσοι προπονητές πέρασαν από την ομάδα είδαν πώς υπήρχε πολύ ταλέντο παρά την έλλειψη γηπέδου. Μετά το ντάμπλ για κάποια χρόνια είδα το ποδόσφαιρο λίγο πιο «ζεστά». Ακολούθησαν, όμως οι σπουδές μου και αναγκάστηκα για κάποια χρόνια να αφήσω στην άκρη το ποδόσφαιρο, παρόλα αυτά ακολουθούσα κάθε χρόνο την προετοιμασία της ομάδας. Στη συνέχεια επέστρεψα και αγωνίστηκα εκ νέου στην «ομάδα της καρδιάς μου» τον ΑΟ Κασσιόπης, ώσπου σταμάτησα το ποδόσφαιρο. 

Η ενασχόληση σας με την προπονητική πώς προέκυψε;

Στο τέλος της ποδοσφαιρικής μου καριέρας ως επισφράγισμα για την αγάπη μου για την ομάδα της Κασσιώπης, μου εμπιστεύτηκαν την τεχνική ηγεσία του παιδικού τμήματος. Εκεί, πραγματοποιήσαμε μία εξαιρετική πορεία και φτάσαμε ως τον τελικό που ηττηθήκαμε από την ομάδα του Ορφέα. Ήταν μια εμπειρία ζωής. Εκεί κατάλαβα ότι η προπονητική είναι κάτι που μου ταιριάζει. Όνειρο μου ήταν αυτό που δεν είχα εγώ μικρός (οργανωμένη προπόνηση, γήπεδο με χλοοτάπητα, καθορισμένους κανόνες κ.α.) να μπορέσω να το μεταδώσω στα νέα παιδιά. Αρχικά πήρα το δίπλωμα UEFA B και κατόπιν το UEFA A, βέβαια ενώ είχα ήδη πάρει το UEFA A έδωσα εξετάσεις και πήρα και το UEFA C, καθώς το να ασχολείσαι με μικρά παιδιά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, θέλει διαφορετική προσέγγιση.

Τώρα πια είμαι λίγο απογοητευμένος από το ποδόσφαιρο ειδικά το κερκυραϊκό, αλλά και πάλι θεωρώ πώς δεν μου χρωστάει το ποδόσφαιρο, μάλλον εγώ του χρωστάω, παρά τις πίκρες που έχω λάβει στην ενασχόλησή μου με την προπονητική.

Πλέον, στόχος μου είναι αυτό που κάνω τώρα στον Ορφέα να μπορώ να το κάνω για αρκετά χρόνια ακόμη απερίσπαστα. Δηλαδή, να μπορώ να έχω μια «φουρνιά» ποδοσφαιριστών που θα είναι για πολύ καιρό μαζί, από τα μπαμπίνι μέχρι το παιδικό.

Ποια θα χαρακτηρίζατε ως την κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας σας στο χώρο του ποδοσφαίρου (είτε ως ποδοσφαιριστής είτε ως προπονητής);

Δε σας κρύβω ότι χάρηκα πάρα πολύ με την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τον ΑΟ Συναράδων -όντας βοηθός του Μιχάλη Πάγκαλη-, χάρηκα πολύ με την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Α΄ΕΠΣΚ με τον ΑΠΣ Μπενίτσων την περίοδο 2014-15 και με την άνοδο του Ηρακλή Αγίων Δέκα στην Α1΄ΕΠΣΚ τη σεζόν 2016-17, όμως τίποτα από όλα αυτά δεν αντικατοπτρίζει τη χαρά που νιώθω με το πολύ ωραίο ποδόσφαιρο που παίζει αυτή η ομάδα που προπονώ τα τελευταία 6 χρόνια στον Ορφέα.

Αυτά τα παιδία τα ανέλαβα σε ηλικία 5 ετών και τώρα είναι 11 και αγωνίζονται στην κατηγορία των Τζούνιορ. Πιστεύω ότι έχω περάσει σε αυτά τα παιδιά κάτι από τη δική μου φιλοσοφία. Δεν είναι τόσο σημαντικό τελικά το πόσο καλά κάνεις κάτι, αλλά με πόσο διάθεση το κάνεις και πόσο ομαδικός είσαι. Ταλέντο υπάρχει πολύ, όμως όλοι πρέπει να έχουν το ρόλο τους και να προπονούνται, διότι όποιος προπονηθεί αργά ή γρήγορα θα πετύχει.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη δουλειά που γίνεται στην ακαδημία του Ορφέα;

Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πώς ο υπεύθυνος της ακαδημίας ο κ. Σπύρος Βλάσσης είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος δε θα κοιτάξει να «ματώσει» ο γονέας, ούτε θα έχει ως πρότυπο τα «περιττά», αλλά αντίθετα εστιάζει στην ουσία. Πρωταρχικό μέλημα της ακαδημίας  είναι το ήθος, μετά σωστή εκμάθηση ποδοσφαίρου και μετά εάν κάποιο παιδί έχει ταλέντο και δουλέψει σωστά να κάνει το «βήμα παραπάνω».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά ταλέντα παγκοσμίως αναδείχθηκαν σε αλάνες. Νομίζω πώς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όταν αξίζεις στη ζωή θα πετύχεις.

Τι σημαίνει για εσάς το ποδόσφαιρο;

Πολλές φορές λέω, όπως και πολλοί συνάδελφοι, ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αυτό που θέλουμε ακριβώς. Έχει φύγει από το λαό και από τον πραγματικό του σκοπό και έχει γίνει ένα άθλημα με μόνο σκοπό το κέρδος. Πλέον, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τους μάνατζερ, αλλά ούτε εκείνοι χωρίς εμάς. Εγώ προσωπικά σαν προπονητής δε θα άλλαζα με τίποτα την ενασχόλησή μου με την ακαδημία και την εκμάθηση ποδοσφαίρου σε νεαρούς. Από εκεί πιστεύω πρέπει να ξεκινήσουμε, για αυτό και βιάστηκα να βγάλω όλες τις βαθμίδες των διπλωμάτωβ για να είμαι σίγουρος ότι αυτό το κάνω με το σωστό τρόπο, εάν δεν κάνω αυτό καλά, όσο ψηλά και αν φτάσω σαν προπονητής κάτι θα μου λείπει. Δεν θα έχω δημιουργήσει θα έχω αγοράσει 16 ποδοσφαιριστές και προπονητικό τιμ και θα έχω μια ομάδα. Αυτό δεν είναι κάτι που με εκφράζει.

Ποιοι οι μελλοντικοί σας στόχοι στο χώρο της προπονητικής;

Το ιδανικό πιστεύω θα ήταν να καθίσουμε όλοι οι προπονητές σε ένα τραπέζι, με προεξέχοντα τα μέλη του Δ.Σ. των προπονητών και να δούμε τι θέλουμε από το κερκυραϊκό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Προσωπικά πιστεύω το καλύτερο είναι να ψηφίσουμε μία ομάδα προπονητών και σε αυτούς να δώσουμε τα πάντα για να πετύχει κάτι καλό το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο.

Τι εννοείται τα «πάντα»;

Τις γνώσεις μας, τη βοήθεια μας, καθημερινή παρουσία στις προπονήσεις, έμψυχο και άψυχο υλικό, έτσι ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν, καλό είναι όλοι χωρίς δεύτερη σκέψη να στηρίξουμε ένα τέτοιο εγχείρημα, το οποίο απαραίτητη προυπόθεση είναι να στελεχωθεί από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στο νησί, ώστε να δημιουργήσουμε μία καλή ομάδα που θα εκπροσωπεί το νησί. Αυτό αποτελεί ένα όνειρο για εμένα.

Ποια η γνώμη σας για το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο γενικότερα;

Υπάρχει πολύ ταλέντο, σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι αγωνίζονται στο νησί από το μικρότερο ηλικιακό τμήμα ακαδημιών έως τις ομάδες παλαιμάχων.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι αυτό που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στην Κέρκυρα, οι μεταξύ μας κόντρες. Εαν αυτές δε σταματήσουν και όλοι μαζί να κοιτάξουμε το καλό του κερκυραϊκού ποδοσφαίρου και όχι πώς ο ένας θα βλάψει τον άλλον, τότε δε θα υπάρξει πρόοδος. Στην Κέρκυρα έχουμε «θέματα» στη νοοτροπία και αυτό επηρεάζει φυσικά και τον αθλητισμό.

Μου λέγατε προηγουμένως ότι βάση της προπονητικής σας φιλοσοφίας είναι η προπόνηση, θέλετε να μας το αναλύσετε;

Είναι ένα κομμάτι για το οποίο έχω κατηγορηθεί πολλές φορές. Ακούω συχνά εκφράσεις «μόνο τα τρένα τρέχουνε», δεν είναι έτσι. Άνθρωπος ο οποίος δεν κάνει μια υγιεινή διατροφή, μια προσεγμένη αθλητική ζωή, ένας άνθρωπος που δεν έχει ήθος ή στοχεύει μόνο στο να χλευάζει τον αντίπαλο και δεν βλέπει πώς να κάνει καλύτερο το χώρο αλλά αντίθετα κοιτάει μόνο το αποτέλεσμα και όχι πώς θα φτάσει σε αυτό, δεν μπορεί να πετύχει.

Πλέον, στο τοπικό ποδόσφαιρο βλέπουμε ως επί τω πλείστων αθλητές του Σαββατοκύριακου, όπως τους έχω ονομάσει, είναι ιδιαίτερα αγύμναστοι, κάτι το οποίο επιφέρει τραυματισμούς, ενώ δεν είναι και ωραίο σα θέαμα για τους θεατές, φοβάμαι για τα χειρότερα σε αυτές τις περιπτώσεις, πιστεύω να μπει ένα τέλος σε αυτή τη κατάσταση με τις κάρτες υγείας.

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια συνεχίζεται να αγωνίζεστε με τους παλαίμαχους;

Ε, πρώτα φεύγει το χούι... δεν είναι τόσο αθλητικός ο σκοπός μου, μπορώ να τρέχω και χωρίς μπάλα, όταν όμως μπαίνω στο γήπεδο να αγωνιστώ είναι για εμένα η καλύτερη ψυχοθεραπεία, διότι ο τρόπος που το κάνουμε είναι πιο πολύ καταπόνηση και μετά άθληση, όταν όμως μπαίνω στο γήπεδο και βρίσκομαι με τους παλιούς μου φίλους γίνομαι και πάλι παιδί.

Θέλετε να μας κάνετε ένα σχόλιο για τη διακοπή των πρωταθλημάτων;

Πιστεύω ήταν κάτι αναμενόμενο. Προσωπικά είχα προετοιμάσει το έδαφος για αυτή την εξέλιξη, όπως και πολλοί συναδέλφοι μου. Πάντως, δε νομίζω ότι θα δημιουργούσε πρόβλημα αυτό κάθε αυτό το άθλημα, αλλά η ύπαρξη πολλών ατόμων στο χώρο του μπάνιου ή των αποδυτηρίων, οι μικρές αίθουσες των γηπέδων, η μετακίνηση κλπ. Σε άλλες χώρες έχουν λύσει τα παραλειπόμενα προβλήματα και άνοιξαν κανονικά οι αθλητικές δραστηριότητες

Αυτό ήταν μία αρνητική εξέλιξη για τον ψυχισμό των παιδιών και κυρίως για τους πολύ ταλαντούχους αθλητές, οι οποίοι έχασαν μία ολόκληρη αθλητική χρονιά, όσο και να δούλεψαν ατομικά η αποχή τους στοίχισε, κυρίως να κάνουν αυτό που αγαπούν.

Ποιον ή ποιος ποδοσφαιριστές έχετε ξεχωρίσει στα κερκυραϊκά γήπεδα;

Πολλούς! Τον Βασίλη Πετρόγιαννη για τη διάθεση και την αυταπάρνησή του, τον Άκη Γρίβα για το πάθος και τον ποδοσφαιρικό του εγωισμό, το Νίκο Κονισπολιάτη για την τεχνική και το αστείρευτο ταλέντο του, το Γρηγόρη Στρατηγό για την ευφεία και το ποδοσφαιρικό μυαλό του, το Νίκο Ανδριώτη για το δυνατό σου του, το Νίκο Σκιαδόπουλο για το αριστερό του, το Στέφανο Μακρή «Ρήγα» για την εκρηκτικότητα του και το Σπύρο Γραμμένο για την κεφαλιά του.

Πιστεύω, όμως, ότι ένας παίκτης που είχε τα φόντα να πάει ψηλά ήταν ο Τάσος Παππάς, είναι ένας παίκτης που όταν αγωνιζόταν όλοι οι υπόλοιποι παίκτες έμοιαζαν σταματημένοι, είχε όλα τα στοιχεία. Θεωρώ πώς δεν υπάρχουν πολλά στόπερ με τόσα καλά στοιχεία στον τρόπο παιχνιδιού τους. Είναι ο πιο πλήρης παίκτης που έχω δει στην Κέρκυρα.

Τι θα συμβουλεύατε ένα παιδί που τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Πρώτα από όλα δεν μπορώ να βοηθήσω ένα παιδί που δεν έχει αποκομίσει από το σπίτι του αρχές, σεβασμό, αγάπη για την προπόνηση και πρώτα από όλα να είναι καλός μαθητής. Εάν δεν έχει αυτά τα στοιχεία, όσο καλός και ταλαντούχος ποδοσφαιριστής και να είναι στο τέλος θα δυστυχίσει και δυστυχώς υπάρχουν πολλά παραδείγματα. Από εκεί και πέρα το κάθε παιδί για να εξελιχθεί θα πρέπει να δουλέψει και ατομικά, διότι πολλοί γονείς πιστεύουν ότι με μια 1.5 ώρα προπόνησης ο προπονητής θα μπορέσει να του μάθει τα πάντα, εαν ένα παιδί δε δουλέψει αμέτρητες ώρες δεν θα γίνει ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής.

Βέβαια, υπάρχουν και τα αντίθετα παραδείγματα πολλά παιδιά που μπήκαν με μια όχι και τόσο καλή συμπεριφορά στο χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά μέσα από το ποδόσφαιρο αποκόμισαν μαθήματα ζωής και άλλαξαν τη συμπεριφορά τους προς το καλύτερο...

Ασφαλώς, όμως πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να γίνει αυτό, θα πρέπει να πετύχει σε έναν πολύ καλό προπονητή και σε μία πολύ καλή ακαδημία, σε άλλη περίπτωση υπάρχει πρόβλημα.

Το παιδί πρέπει πρώτα να μάθει να σέβεται το γονέα του και μετά τον εκάστοτε δάσκαλό του, από πολύ μικρή ηλικία. Όταν έρθει στο ποδόσφαιρο -ακόμα και αν είναι 5 ετών- θα έχει ήδη διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του θετικά και αρνητικά.

Στο πιο τεχνικό κομμάτι τι θα λέγατε σε ένα παιδί;

Δουλειά και κυριώς ατομική. Σε μία προπόνηση θα έχει π.χ. 10 επαφές με τη μπάλα, για να μην κάνει λάθος θα είναι όλες με το καλό του πόδι. Μόνος του μπορεί να αποκτήσει καλύτερη επαφή με τη μπάλα ή να βελτιώσει τα αρνητικά του. Παλαιότερα, γινόταν το λάθος να προπονούνται μαζί όλα τα παιδιά της ακαδημίας, κάτι το οποίο είναι λάθος και οδήγησε πολλά παιδιά στο να σταματήσουν το ποδόσφαιρο. Οι νέοι προπονητές έχουν επίπεδο και αυτό φαίνεται σιγά – σιγά στο γήπεδο.

Κάτι τελευταίο;

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που συνεργάστηκα όλα αυτά τα χρόνια και έμαθα από αυτούς, είμαι πολύ ευτυχισμένος που υπήρξα βοηθός σε κάποιους ανθρώπους όπως ο Τουρσουνίδης, ο Καμμένος, ο Πάγκαλης, ο Γιαννούλης, ο Βλάσσης Σπύρος και ο Ρούσσος. Όλοι οι μεγάλοι προπονητές υπήρξαν πρώτα βοηθοί, εάν δε μάθεις από κάποιον που είναι καλός σε κάτι, δε θα γίνει πότε εσύ ο ίδιος καλός. Για να ξεπεράσεις κάποιον πρέπει να διορθώσει τα λάθος του. Δυστυχώς πολλοί ντρέπονται να δουλέψουν ως βοηθοί. Κανονικά όλοι θα έπρεπε να περάσουμε από αυτό το πόστο και όλοι θα έπρεπε να έχουμε βοηθούς. Τη δουλειά ενός βοηθού κανείς δεν μπορεί να την κάνει σε μία ομάδα, ενώ ένας βοηθός αποτελεί και την καλύτερη παρακαταθήκη για τον πάγκο μιας ομάδας, όταν φεύγει ένας προπονητής. Ο βοηθός προπονητή είναι ένα πολύ σημαντικό πόστο.