Εμφανίσεις: 0

Δύο στα δύο στα playoff για τον ΑΟ Κερκυραϊκό.

Περισσότερα: Νίκη και παραμονή στην πρώτη θέση για τον ΑΟ Κερκυραϊκό (4-0) επί των Φοινίκων!

Εμφανίσεις: 17

Πως αποφασίσατε να ασχοληθείται διοικητικά με τον Ιόνιο;

Ήθελα να ασχοληθώ με τον αθλητισμό της Κέρκυρας ο Ιόνιος ήταν η πιο κατάλληλη ομάδα βάση διοικητικής του ιστορίας, λόγω της παρακταθήκης που άφησε ο κ. Αρακλειώτης. Ήταν η πιο σταθερή διοικητικά ομάδα.

Ο Ιόνιος τη φετινή χρονιά πραγματοποίει μία εξαιρετική πορεία στην Α΄ ΕΣΚΑΒΔΕ. Αυτό προήλθε βάση προγραμματισμού;

Στον ερασιτεχνικό αθλητισμό το να μιλάει κανείς για προγραμματισμό είναι λίγο δύσκολο. Λόταν ξεκινήσαμε δεν ξέραμε που μπορεί να φτάσει η ομάδα, σιγά – σιγά είδαμε τις δυνατοτήτες μας σε συνδιασμό με τη δυναμική των υπόλοιπων αντιπάλων και πιστέψαμε ότι η ομάδα μπορεί να τερματίσει στις ψηλότερες βαθμολογικές θέσεις.

Ποίες είναι οι βλέψεις σας για το μέλλον;

Όπως ανέφερα και πριν στον ερασιτεχνικό αθλητισμό δεν μπορείς ούτε μεγάλα πλάνα να κάνεις για το μέλλον. Αυτό που θέλω εγώ είναι να δημιουργηθεί μία ομάδα που να αποτελείται από τους καλύτερους Κερκυραίους παίκτες, είναι κάτι το οποίο έχει ανάγκη το νησι. Υπάρχει αρκετό ταλέντο στα παιδιά της Κέρκυρας. Ο στόχος όλων είναι τα επόμενα χρόνια να υπάρξει μία ή περισσότερες ομάδες από την Κέρκυρα στις εθνικές κατηγορίες, με την πλειοψηφία των παικτών της να αποτελείται από Κερκυραίους αθλητές.

Στο μέλλον θα υπάρξει περαιτέρω ανάπτυξη του Ιονίου και στο κομμάτι των ακαδημιών;

Είναι πρωταρχική μας επιδίωξη, παρά το γεγονός ότι το κομμάτι των ακαδημιών είναι πολύ δύσκολο. Χρειάζεται πολύ δουλειά και πολύ υπομονή και είναι κάτι το οποίο θα προσπαθήσουμε να το υλοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο μέσα στα επόμενα χρόνια, δεν είναι κάτι το οποίο γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Πιστεύω υπάρχει η διάθεση και η υπομονή και είναι κάτι το οποίο θέλουμε περισσότερο ακόμη και από την ανάπτυξη της αντρικής ομάδας. Μόνο αν έχει ακαδημίες μία ομάδα μπορεί να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον.

Στόχος σας δηλαδή είναι η ακαδημία να χτιστεί με σωστές βάσεις και όχι απλά να υπάρχει;

Σίγουρα, ήδη στην Κέρκυρα λειτουργούν πολύ καλές ακαδημίες από άλλα σωματεία και αρκετά παιδιά έχουν βγει ήδη από την Κέρκυρα. Προσωπικά με την εμπειρία μου και τις όποιες γνώσεις μου να βελτιώσω την κατάσταση, πάντα με δύο άξονες. Πρώτον να ασχοληθούν όλο και περισσότερα παιδιά να ασχοληθούν με το μπάσκετ και δεύτερον τα καλύτερα και πιο ταλαντούχα παιδιά να μπορέσουν να ξεχωρίσουν και να φτάσουν σε υψηλότερο επίπεδο. Βέβαια, υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, αυτό των γηπεδικών εγκαταστάσεων.

Μου δίνετε πάσα για την επόμενη ερώτηση. Ένα σχόλιο για τις εγκαταστάσεις του νησιού;

Δεν μου αρέσει να λέω μεγάλα λόγια αλλά δε νομίζω να υπάρχει άλλη πόλη στην Ελλάδα κάποιον χιλιάδων κατοίκων και πόσο μάλλον μία ανεπτυγμένη και όμορφη πόλη όπως η Κέρκυρα, με τόσο άθλιες γηπεδικές εγκαταστάσεις. Έχουμε ένα γήπεδο 40 ετών περίπου, στο οποίο δεν υπάρχει συντήρηση, πέφτουν οι λάμπες και το παρκέ κάτω είναι τρύπιο. Το ότι υπάρχουν τόσες πολλές ομάδες που αγωνίζονται και προπονούνται εκεί είναι ένας πραγματικός άθλος. Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία των εποχών και ότι στα κρατικά γήπεδα είναι πολύπλοκη η επίλυση των όποιων προβλημάτων προκύψουν αλλά νομίζω ότι με λίγη περισσότερη προσπάθεια και λίγο περισσότερο ενδιαφέρον από τους θεσμικούς παράγοντες θα μπορούσε τουλάχιστον να υπάρχει μία πιο αξιοπρεπής εικόνα. Ελπίζω να βελτιωθεί η κατάσταση στο μέλλον.

Ποια η γνώμη σας για το κερκυραϊκό μπάσκετ αυτή τη στιγμή;

Δε νομίζω ότι είμαι σε θέση να κρίνω το κερκυραϊκό μπάσκετ, υπάρχουν πολλές ομάδες που κάνουν αξιόλογη προσπάθεια, υπάρχουν 5 ομάδες στην Α΄ ΕΣΚΑΒΔΕ και πάλι θα πω ότι δεδομένων των γηπεδικών εγκαταστάσεων και το ότι είμαστε σε ένα μέρος που τα παιδιά μετά τα 18 φεύγουν συνήθως για σπουδές, νομίζω ότι είμαστε σε ένα αρκετά καλό επίπεδο, βέβαια υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, πάντως από πλευράς ταλένου η Κέρκυρα είναι σε πολύ καλό επίπεδο.

Ένα σχόλιο για το φετινό ρόστερ του Ιονίου;

Προσπαθήσαμε να χτίσουμε ένα δυναμικό αποτελούμενο από τους καλύτερους Κερκυραίους αθλητές που να είναι ηλικίας από 20 έως 30 και για να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω φέραμε και κάποια παιδιά από άλλες πόλεις, τα οποία αγάπησαν την Κέρκυρα και την ομάδα και δημιουργήθηκε μία πολύ καλή παρέα με τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας και νομίζω ότι αυτή τη στιγμή η ομάδα παίρνει τα αποτελέσματα που πρέπει να πάρει, φυσικά είναι τεράστιας σημασίας ήταν και η προσθήκη του Θάνου Χονδρογιάννη, τον Ιανουάριο, πρόκειται για τον καλύτερο παίκτη που αγωνίζεται στην Κέρκυρα αυτή τη στιγμή, ο οποίος έμεινε στο νησί για τους δικούς του προσωπικούς λόγους και είναι μία τεράστια ενίσχυση που βοηθάει στο στόχο μας, να συγκροτήσουμε το δυναμικό μας με τους καλύτερους καλαθοσφαιριστές του νησιού.

Αν μη τι άλλο και εσείς θα πρέπει να είστε ικανοποιημένος από την πορεία της ομάδας τη φετινή σεζόν.

Εμένα η ικανοποίηση μου είναι ότι η ομάδα λειτουργεί και σε αγωνιστικό και σε εξωαγωνιστικό επίπεδο αρκετά καλά, υπάρχουν όμως πολλά περιθώρια βελτίωσης. Το αποτέλεσμα δε θα έλεγα ότι έρχεται δεύτερο, αλλά το πίο σημαντικό δημιουργείται κάτι το οποίο θα έχει διάρκεια, δεν είναι μία καλή σεζόν με καλά αποτελέσματα.

Στα playoff με την ομάδα του Ιονίου θα αγωνιστεί ένα σπουδαίο όνομ του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης. Ένα σχόλιο για την παρουσία του στην ομάδα σας;

Πέραν της δικής μου προσωπικής φιλίας μαζί του τα τελευταία 20 χρόνια, ο Σοφοκλής διατηρεί δεσμούς με το νησί, καθώς είναι παντρεμένος με μία εξαιρετική κοπέλα που κατάγεται από την Κέρκυρα. Περνάει αρκετά χρόνο στο νησί, θέλει να συμμετάσχει τόσο αυτός όσο και εμείς στην μελλοντική πορεία του Ιονίου. Αρχικά, θα μας βοηθήσει αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ομάδας στα playoff και είναι ευκαιρία να γίνει το έναυσμα να πλησιάσουν και περισσότερο τα παιδιά της Κέρκυρας στο μπάσκετ.

Σε περίπτωση που η ομάδα του Ιονίου έχει μία επιτυχημένη πορεία στα playoff, ανεβαίνει στη Γ΄ Εθνική. Εκεί τι ακολουθεί για την ομάδα;

Ας ανέβει πρώτα η ομάδα στη Γ΄Εθνική και βλέπουμε. Το να κάνεις σχέδια ενώ δεν έχουν ξεκινήσει καν τα playoff και μία μικρή αλαζονεία δείχνει και μία μικρή έλλειψη συγκέντωσης στο στόχο. Το βασικό είναι αυτό που είπα και πριν, σε όποια κατηγορία και αν είναι ο Ιόνιος ο στόχος είναι να αποτελείται αμιγώς από Κερκυραίους αθλητές και μέσα από την προσπάθειά τους να φτάνουμε στο ψηλότερο δυνατό επίπεδο. Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι να δούμε το κερκυραϊκό μπάσκετ στις ψηλότερες εθνικές κατηγορίες γιατι η Κέρκυρα το αξίζει.

Θεωρείτε, δηλαδή, ότι για την περαιτέρω ανάπτυξη του αθλήματος στο νησί πρέπει να υπάρχει μία ομάδα στις ψηλότερες εθνικές κατηγορίες;

Eίναι ένας αυτοτροφοδοτούμενος κύκλος, κάπως έτσι τα νεότερα παιδιά αποκτούν μεγακύτερο κίνητρο αν έχουν την ευκαιρία να αγωνιστούν σε μία μεγαλύτερη κατηγορία, βλέπουν άλλες ομάδες, καλύτερους παίκτες, καταλαβαίνουν τον ανταγωνισμό, είναι πιο εύκολο να φανούν και να παίξουν εκτός Κέρκυρας ή στα κλιμάκια της Εθνικής. Τα τελευταία δύο χρόνια γίνεται οργανωμένη δουλειά στα κλιμάκια και βλέπω με χαρά ότι και παιδιά από την Κέρκυρα συμμετέχουν σε αυτά. Θυμάμαι ότι όταν το 2008 ήρθα στην Κέρκυρα για να συναντήσω το Λίνο Χρυσικόπουλο και την οικογένεια του, ενώ ήταν ένα πολύ ταλαντούχο παιδί κατά κοινή ομολογία, δεν μπορούσαν να συντονιστούν το κλιμάκιο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για το που θα κληθεί και υπήρξαν φορές που δεν ήξερε που θα κληθεί και με παρέμβαση των προπονητών του κατάφερε να πάρει το δρόμο του. Τώρα γίνεται καλύτερη καταγραφή και καλούνται τα παιδιά στα κλιμάκια.

Εμφανίσεις: 19

Πότε και πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το χάντμπολ;

H πρώτη μου επαφή με το χάντμπολ ήταν στην έκτη δημοτικού. Τότε, ο Νίκος Πέρρος,  ο οποίος έχει κάνει τεράστια προσπάθεια στο νησί μας για την ανάδειξη του αθλήματος και παράλληλα ανέδειξε και πάρα πολλούς αθλητές μεταξύ των οποίων και εμένα, διοργάνωνε σχολικούς αγώνες δημοτικών. Εγώ φοιτούσα στο 13^ο Δημοτικό και συμμετείχα στους αγώνες. Ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία για εμάς, δεν το είχαμε συναντήσει και σε κάποιο άλλο άθλημα. Οι αγώνες γινόταν στο ΕΑΚΚ και ο κ. Πέρρος διέκρινε κάποιους αθλητές και τους έδινε τις πρώτες πληροφορίες αναφορικά με τα τέστ του Αθλητικού γυμνασίου. Ο θεσμός αυτός πλέον δεν υπάρχει αλλά εμείς ήμασταν τυχεροί που προλάβαμε και συμμετείχαμε. Στη συνέχεια πέρασα τα τέστ του αθλητικού γυμνασίου και ακολούθησε μία πορεία με ολοένα και συχνότερες προπονήσεις που με «έβαζε» καθημερινά πιο πολύ μέσα στο χώρο του χάντμπολ.

Στη συνέχεια βγήκατε εκτός νησιού προκειμένου να αγωνιστείτε στην ομάδα του Δούκα. Πώς ήταν η προσαρμογή σας μακριά από την Κέρκυρα;

H πρώτη μου χρονιά μακριά από το νησί ήταν στη Β΄ Λυκείου, όταν παρότι συνέχιζα να αγωνίζομαι για την ομάδα του Φαίακα, είχα μεταβή στη Θεσσαλονίκη και συμμετείχα με το 2^ο Λύκειο Συκεών στο Πανελλήνιο σχολικό πρωτάθλημα, το οποίο και κατακτήσαμε και εν συνεχεία αγωνιστήκαμε στο Παγκόσμιο σχολικό πρωτάθλημα. Το 1997 ακολούθησε η μεταγραφή στο Δούκα, μαζί με τον Αλέξανδρο Βασιλάκη, με τον οποίον ήμασταν μαζί και στη Θεσσαλονίκη και για αρκετά χρόνια παραμείναμε στις τάξεις του Δούκα και κατακτήσαμε και κάποιους τίτλους. Η προσαρμογή στην πραγματικότητα ήταν δύσκολη, διότι βρεθήκαμε πολύ απότομα σε ένα περιβάλλον με πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις και μία πολύ διαφορετική προσέγγυση στο χάντμπολ από αυτή που είχαμε στο νησί. Ήμασταν πολύ τυχεροί όμως που βρεθήκαμε στα Εκπαιδευτήρια Δούκα, καθώς λόγω τις σχέσεις εκπαίδευσης και αθλητισμού, υπήρχε μεγάλη ανοχή στο νεαρό της ηλικίας μας και μας έδιναν την ευκαιρία να διορθώνουμε τα λάθη που κάναμε και τις αδυναμίες που είχαμε. Ήταν δύσκολο να προσαρμοστούμε από ένα ερασιτεχνικό και «παρεϊστικο» περιβάλλον σε ένα πιο επαγγελματικό περιβάλλον με διαφορετική αφετηρία.

Μετά το Δούκα, το 2006, ακολούθησε η παρουσία σας στην ισπανική Αλγεθίρας. Πώς ήταν πλέον η μετάβαση σας στο εξωτερικό;

Την εποχή εκείνη, είχαν προηγηθεί τοα Προολυμπιακά χρόνια (2000-2004) και υπήρχε έντονη δραστηριότητα στο χώρο του χάντμπολ με την Εθνική Ελλάδος, η οποία προετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Υπήρχαν συνεχή ταξίδια, τουρνουά, προπονητικά κάμπ κλπ. Πλέον είχαμε μπει σε μία διαδικασία να εισαχθούμε στον «κόσμο» του ευρωπαϊκού χάντμπολ. Ήταν πολύ πιο εύκολη η προσαρμογή στην Ισπανία και τη Liga ASOBAL, το κορυφαίο πρωτάθλημα εκείνη την εποχή στον κόσμο ποιοτικό, πολύ πιο εύκολη από την προσαρμογή μου από την Κέρκυρα στην Αθήνα, καθώς και στο Δούκα και στον Αθηναϊκό, όπου είχα αγωνιστεί για μία χρονιά, όλα λειτουργούσαν εντελώς επαγγελματικά. Ήταν μία καινούρια διαδικασία σε κάτι ακόμα πιο επαγγελματικό, έχοντας δίπλα μου αθλητές, οι οποίοι ήταν «stars» του αθλήματος, αλλά ήταν πιο εύκολο γιατί είχαμε μπει ήδη σε επαγγελματικά πρότυπα στην Ελλάδα.

Κατόπιν, ακολούθησε η παρουσία σας στο -διαχρονικά- κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο τη Budesliga.

Εκείνη την περίοδο υπήρχε μία μεγάλη διαμάχη για το ποιο είναι το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο. Υπήρχε μία διχογνωμία για το αν ήταν πιο ισχυρό πρωτάθλημα το ισπανικό ή το γερμανικό. Στην πραγματικότητα τα χρόνια που αγωνιζόμουν στη Γερμανία, το ισπανικό πρωτάθλημα ήταν όντως πιο ισχυρό και αυτό φαινόταν από τις κατακτήσεις των ευρωπαϊκών τίτλων. Όταν αποχώρησα από την Ισπανία έγινε ένα μεγάλο οικονομικό «κραχ» αναφορικά με τις κατασκευαστικές εταιρίες στην Ισπανία και αυτό επηρέασε πολύ και το πρωτάθλημα του χάντμπολ. Από τη σεζόν 2008-09 και μετά υπήρχε «παντοκρατορία» των Γερμανών στο χώρο του χάντμπολ. Σιγά – σιγά και η Γαλλία άρχισε να έχει ανοδική πορεία όμως, δίχως αμφισβήτηση τα τελευταία 15 χρόνια η Budesliga είναι το κορυφαίο πρωτάθλημα.

Παράλληλα, αγωνιζόσαταν και με την Εθνική Ελλάδος. Πώς είναι για έναν αθλητή να αγωνίζεται με το «εθνόσημο»;

Πρώτα από όλα έχω αγωνιστεί από πολύ νεαρή ηλικία με το «εθνόσημο», καθώς έχω αγωνιστεί σε όλα τις ηλικιακές βαθμίδες της Εθνικής ομάδας και πολλές φορές αγωνιζόμουν και σε μεγαλύτερες κατηγορίες από την ηλικία μου. Ήμουν πχ στην Εθνική παίδων και αγωνιζόμουν και στη νέων. Είχα πολύ έντονη παρουσία στα ηλικιακά τμήματα και πολύ νέος μπήκα και στην Εθνική ανδρών. Έκανα την πρώτη μου συμμετοχή σε ηλικία 19 ετών σε έναν εκτός έδρας αγώνα κόντρα στη Δανία, σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Ήταν απρόσμενο, καθώες το δίδυμο των τερματοφυλάκων της Εθνικής εκείνη την εποχή ήταν σταθερό. Πρόεκυψε όμως ένας τραυματισμός και εντελώς απροσδόκητα βρέθηκα να φοράω σε πολύ νεαρή ηλικία τη φανέλα της Εθνικής ανδρών. Παρά την ήττα που γνωρίσαμε σε εκείνη την αναμέτρηση, είχα πραγματοποίησει μία αρεκετά καλή εμφάνιση, δεδομένης και της απειρίας μου. Στην Εθνική Ομάδα αγωνίστηκα από τότε έως και το τέλος σχεδόν της καριέρας μου. Πολλές παρουσίες, πολλοί διαφορετικοί προπονητές, έχω ζήσει στην Εθνική από την προηγούμενη και την προ-προηγούμενη γενιά από εμένα, όντας νεαρός και τα τελευταία χρόνια έζησα και τις πολύ νεότερες γενιές. Η Εθνική ομάδα, όσο κλισέ και αν ακούγεται, είναι η μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή και πάντα σε εμένα είχε ιδιαίτερη βαρύτητα να εκπροσωπώ τη χώρα μου. Πάρα πολλές εμπειρίες και αναμνήσεις, τις οποίες κρατάω μέσα μου σαν μεγάλη επιτυχία για την αθλητική μου πορεία.

Στην καριέρα σας έχετε κατακτήσει συνολικά 26 τίτλους και είστε ο αθλητής με τους περισσότερους τίτλους στην Ελλάδα στο άθλημα σας. Πώς αισθάνεσθαι για αυτό;

Είναι ιδιαίτερα τιμητικό για εμένα και την καριέρα μου. Όμως έχει και τα θετικά του και τα αρνητικά του εάν το αναλύσουμε. Σπουδαίοι Έλληνες χαντμπολίστες που αγωνίστηκαν επί σειρά ετών σε πολύ υψηλού επιπέδου πρωταθλήματα όπως το γερμανικό, όπως π.χ. ο Αλέξανδρος Βασιλάκης, ο οποίος έκανε μία σπουδαία καριέρα και συνεχίζει ακόμα να αγωνίζεται στο Λουξεμβούργο, αγωνίστηκε για 12 χρόνια στη Budesliga, έκανε τρομερά πράγματα σε ατομικό επίπεδο και μη έχοντας τη δυνατότητα εκεί να αγωνιστεί σε μία ομάδα που να διεκδικεί πρωτάθλημα, δεν κατάφερε να έχει τόσες κατακτήσεις τίτλων όσες εγώ. Στη συνέχεια επέστρεψα και στην Ελλάδα, αγωνίστηκα και σε πρωταθλήματα χαμηλότερου επιπέδου από τη Budesliga, όπως π.χ. το ιταλικό. Θέλω να καταλήξω στο ότι οι κατακτήσεις τίτλων και λένε κάτι αλλά όχι όμως και τα πάντα. Εγώ είμαι όμως χαρούμενος γι΄ αυτό γιατί από μικρός ήθελα πάντα να κερδίζω, όσο λοιπόν αγωνίστηκα στην Ισπανία και τη Γερμανία και ειδικά στη Γερμανία όπου είχαμε μία πολύ δυσκολή πορεία, με πολλά οικονομικά προβλήματα και εν τέλει υποβιβαστήκαμε στο τέλος της χρονιάς. Στο τέλος της χρονιάς φαντάσου έλυσα το συμβόλαιο μου (είχα ένα χρόνο ακόμα) διότι ήθελα να πάω κάπου να διεκδικήσω τίτλους. Από τη Γερμανία οδηγήθηκα στην Ιταλία και την Κοβερσάνο και κατέκτησε δύο ντάμπλ, οι τίτλοι ήταν πάντα κίνητρο, ικανοποίηση και χαρά για εμένα.

Ποια θα χαρακτηρίζατε την καλύτερη στιγμή της σταδιοδρομία σας;

Αν αρχίζω να θυμάμαι στιγμές από την παρουσία μου στο χάντμπολ, θα μείνουμε εδώ για ώρες. Μία στιγμή που έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου είναι η πρώτη πρόκριση που πήραμε σαν Εθνική ανδρών για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Τυνησίας σε έναν διπλό αγώνα με την Ελβετία. Στην Ελλάδα είχαμε κερδίσει με 3-4 γκολ διαφορά και στον επαναληπτικό είχαμε φοβερή απόδοση και πετύχαμε την πολυπόθητη πρόκριση, η οποία ήταν η πρώτη και μέχρι πολύ προσφατά η τελευταία σε μεγάλη διοργάνωση. Μία σπουδαία πραγματικά στιγμή και θυμάμαι ότι μετά τον αγώνα και κατά την επιστροφή τα συναισθήματα ήταν πολύ έντονα.

Σε συλλογικό επίπεδο σίγουρα το πρώτο πρωτάθλημα που κατακτήσαμε με το Δούκα, είναι για εμένα μία μεγάλη στιγμή, πολύ συγκηνισιακά φορτισμένο. Τότε εγώ και ο Αλέξανδρος Βασιλάκης (τον αναφέρω συνέχεια καθώς η αρχή της πορείας μας ήταν κοινή) είχαμε πάει στην ομάδα του Δούκα, η οποία έκανε σημαντικές επενδύσεις στο χάντμπολ εκείνη την εποχή, ως δύο από τα μεγαλύτερα ταλέντα της εποχής και βάλαμε το «λιθαράκι» μας στην πρώτη κατάκτηση πρωταθλήματος στην ιστορία του Δούκα. Τότε είχαμε φτάσει στους τελικούς με τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφιας και οι νίκες ήταν 1-1. Στο Ζηρήνειο, λοιπόν, γινόταν ο τελευταίος τελικός που θα έκρινε τον πρωταθλητή. Σκληρό παιχνίδι, σκληρές άμυνες, πολύ χαμηλό σκορ και δύο ομάδες που διεκδικούσαν λυσσαλέα την κατάκτηση του τίτλου. Τελικά, το πρωτάθλημα κρίθηκε στα πέναλτι και έπαιξα κομβικό ρόλο καθώς με μία δική μου απόκρουση έληξε το παιχνίδι και κατακτήσαμε το πρωτάθλημα. Τότε υπήρχε οικογενειακό κλίμα στην ομάδα και ο αείμνηστος τότε πρόεδρος, Ιωάννης Δούκας, ο οποίος επέβλεπε προσωπικά την παρουσία μας στην Αθήνα, αλλά και όλη η οικογένεια του ΑΣΕΔ (μόνο έτσι μπορώ να τη χαρακτηρίσω) όπως ο Θεόφιλος Βάτης, η Σελέστη, ο Τάκης Σαββίδης. Ένα αξέχαστό απόγευμα για όσους το ζήσαμε.

Στην καριέρα σας αγωνιστήκατε και σε δύο μεγάλα Brandname του ελληνικού αθλητισμού όπως η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός ένα σχόλιο για την παρουσία σας εκεί;

Πρόκειται για δύο διαφορετικές περιόδους του αθλήματος. Η μεταγραφή μου στην ΑΕΚ έγινε σε μία περίοδο, στην οποία η ΑΕΚ έκανε μία προσπάθεια να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερους από τους κορυφαίους Έλληνες αθλητές της γενιάς μου, αλλά και νεότερους. Στόχος ήταν η δημιουργία μίας πολύ δυνατής ομάδας, η οποία θα διεκδικούσε με αξιώσεις ίσως και κάποιο ευρωπαϊκό τίτλο. Αυτό το project μας παρουσιάστηκε. Στην πορεία προέκυψαν πολλά προβήματα, κυρίως οικονομικά και η προσπάθεια αυτή δεν εξελίχθηκε. Στην ΑΕΚ έμεινα 1.5 χρόνο και μετά επέτρεψα στην Ιταλία προκειμένου να αγωνιστώ στη Μπολζάνο. Η οικονομική κατάσταση στην ΑΕΚ ήταν πολύ δύσκολη και δεν μου έχει αφήσει και τις καλύτερες αναμνήσεις.

Όταν αγωνιζόμουν στον ΙΕΚ Ξυνή Δικέα, το 2017 η ομάδα εντάχθηκε στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό. Ο κ. Ξυνής είναι ένας άνθρωπος της εκπαίδευσης, ο οποίος έχει επενδύσει πολύ στο άθλημα μας από τα πρώτα χρόνια και η παρουσία του είναι καθοριστική στο Χάντμπολ. Έτσι βρεθήκαμε σε έναν οργανισμό, ο οποίος αποτελεί τον κορυφαίο πολυαθλητικό σύλλογο στην Ελλάδα από όλες τις απόψεις. Ήταν κάτι πολύ θετικό για εμάς. Εκεί συνάντησα πολύ αξιόλογους ανθρώπους όπως το Μιχάλη Κουντούρη, το Γιάννη Δαλέζιο, μας ακολουθούσε και ο Ευθύμης Πουρνάρας από το Δικέα. Όλοι αυτοί δημιούργησαν ένα περιβάλλον απόλυτης ασφάλειας και παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν. Για εμένα η παρουσία μου στον Ολυμπιακό είναι η πιο σπουδαία και η πιο ευχάριστη ανάμνηση που έχω από το άθλημα. Κατακτήσαμε τίτλους ακόμα και όταν δεν ήμασταν φαβορί, έλαβα αγάπη από τον κόσμο και υποστήριξη από τη διοίκηση.

Πώς αισθανθήκατε που ήσασταν αρχηγός αυτού του συλλόγου;

Είχα μία τεράστια ευθύνη, την οποία όμως μπορούσα -και λόγω ηλικίας- να τη διαχειριστώ. Ήξερα τι πρέπει να κάνω για να διατηρηθούν οι ισσοροπίες και δεν είχα κάποιο έξτρα άγχος, αλλά ήξερα ότι είχα μία παραπάνω ευθύνη. Μιλάμε για αποδυτήρια, πολλοί διαφορετικοί χαρκτήρες, οι ισσοροπίες είναι λεπτές, πρέπει κάποιες φορές ως αρχηγός για το καλό της ομάδας να κάνεις κάποια βήματα «πίσω» και να αφήσεις στην άκρη τον εγωισμό σου. Θεωρώ πώς είχα μία καλή παρουσία και στο κομμάτι του αρχηγού, πέραν της αγωνιστικής μου παρουσίας.

Πώς πήρατε την απόφαση να επιστρέψετε στην Κέρκυρα για λογαριασμό του Φαίακα;

Χωρίς να θέλω να επεκταθώ περισσότερο, την περίοδο της πανδημίας πέραν της υγειονομικής κρίσης, συνέβησαν πολλές παλοινωδείες και στο κομμάτι του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Εγώ ήμουν ένας αθλητής σε μία πολύ προχωρημένη ηλικία, αγωνιζόμουν κάνοντας συντήρηση και διαχειριζόμενος τα προβλήματα τραυματισμών που είχα αποκομίσει από όλη την πορεία μου στο χάντμπολ. Έχω κάνεις τρεις επεμβάσεις στους χιαστούς, με τελευταία εκείνη την περίοδο, είχα ταλαιπωρήσει αρκετά τον οργανισμό μου. Το σταματά – ξεκίνα εκείνης της περίοδου δεν μου επέτρεπε να συνεχίσω στους ίδιους ρύθμους, δεν ήταν εύκολο να ξαναμπώ στο γήπεδο, παρά το γεγονός ότι είχα μία πολύ τιμητική πρόταση για ανανέωση με τον Ολυμπιακό. Αυτό όμως προυπόθετε πολύ προσπάθεια από εμένα προκειμένου να είμαι έτοιμος την επόμενη σεζόν για να μπορώ να προσφέρω στην ομάδα. Δεν ήθελα να πάρω τέτοια ευθύνη στα 42 μου χρόνια, ούτε να εκτεθώ με οποιονδήποτε τρόπο μέσα στο γήπεδο, οπότε τους ευχαρίστησα για την πρόταση και πήρα την απόφαση να επιστρέψω στην Κέρκυρα, στην οποία για εργασιακούς λόγους ήμουν υποχρεωμένος κάποια στιγμή να επιστρέψω, καθώς είμαι δημόσιος υπάλληλος και είχα την υποχρέωση να επιστρέψω για δύο τουλάχιστον χρόνια στην Κέρκυρα που είναι η οργανική μου θέση έτσι ώστε να μονιμοποιηθώ. Θεώρησα ότι εκείνη ήταν η σωστή στιγμή και προχώρησα σε αυτή την κατεύθυνση.

Ποιοι οι στόχοι σας για τη νέα σεζόν με την ομάδα του Φαίακα;

O Φαίακας είναι ένα πολύ ιστορικός αθλητικός σύλλογος για τον κερκυραϊκό αθλητισμό. Όταν επέστρεψα στην Κέρκυρα μαζί με τους ανθρώπους που ασχολούται διοικητικά με το Φαίακα, τον Αλέκο Αυλωνίτη, τον Κώστα Κυπριώτη, το Σπύρο Κατσαρό, κάναμε μία προσπάθεια να βάλουμε τα πράγματα, ορθολογικά, σε μία νέα βάση.

Την προηγούμενη χρονιά προχωρήσαμε σε εκλογές, αναδείχθηκε ένα νέο Δ.Σ. με πρόεδρο τον Αλέξανδρο Αυλωνίτη και παράλληλα ήρθαν και κάποιοι ακόμα άνθρωποι να συνδάμουν στην προσπάθεια μας, όπως ο Γιάννης Αρμενιάκος κ.α.

Στόχος ήταν να ξαναχτίσουμε το κομμάτι των ακαδημιών, ο σύλλογος θα γεμίσει με παιδιά και θα έχει αθλητές σε όλα τα ηλικιακά τμήματα, διότι τα νησιά στην Ελλάδα έχουν το πρόβλημα ότι τα παιδιά σε ηλικία 18 ετών φεύγουν για σπουδές στα αστικά κέντρα και έτσι δεν μπορεί ένα σωματείο να κρατήσει ένα σταθερό κορμό. Στο Φαίακα μέσα σε δύο χρόνια χάσαμε συνολικά 3 αθλητές, οι οποίοι βρισκόταν στην καλύτερη ηλικία για να προσφέρουν στην ομάδα. Την επόμενη χρονιά κατά πάσα πιθανότητα θα χάσουμε ακόμα 2-3 αθλητές.  Αυτό φέρνει μία πρόσθετη δυσκολία στη λειτουργία της αντρικής ομάδας. Αυτή τη στιγμή η αντρική ομάδα έχει κάποιους εξαιρετικούς αθλητές, κάποιοι από αυτούς με σημαντική πορεία στο χάντμπολ, όμως πλέον βρίσκονται στον εργασιακό «στίβο» έχουν πολλές υποχρεώσεις και συμμετέχουν με έναν πιο «ερασιτεχνικό» τρόπο. Υπάρχει μεγάλο ηλικιακό χάσμα με την επόμενη γενιά. Έτσι αποφασίσαμε να μη βάλουμε αυτοσκοπό την άνοδο στην πρώτη κατηγορία, διότι αυτό φέρνει πάρα πολλά θέματα διαχείρισης και εύρεσης πόρων που πρέπει να λυθούν και γίνεται πολύ δύσκολο από τη στιγμή που η βάση των αθλητών μας δεν μπορεί να υπηρετήσει τις υποχρεώσεις της πρώτης τη τάξη κατηγορίας. Κάπου πρέπει να συμβιβαστούμε με την πραγματικότητα, χτίζοντας ακαδημίες και περιμένοντας να δημιουργηθεί μία «μαγιά» αθλητών που να μπορεί με μία μικρή  ενίσχυση με κάποιων αθλητών από άλλες πόλεις ή το εξωτερικό, να υπηρετήσει το στόχο της Α1΄. Το σενάριο των πολλών μη Κερκυραίων αθλητών στην ομάδα, το επιχείρησαμε στο παρελθόν και είναι θνησιγενές. Δεν μπορεί να προχωρήσει. Αν όμως μας προκύψει η δυνατότητα θα την διεκδικήσουμε μέχρι τέλους. Απλά δεν είναι αυτοσκοπός. Αυτοσκοπός είναι τα τμήματα υποδομής, πήραμε την απόφαση επαναλειτουργίας του γυναικείου τμήματος, το οποίο τα τελευταία δύο χρόνια ήταν σε αναστολή για οικονομικούς λόγους και οι αθλήτριες μας αγωνιζόταν στον Κερκυραϊκό ΓΣ. Θέλουμε ο Φαίακας να έχει φυσιολογική εξέλιξη στη διεκδίκηση στόχων.

Ένα σχόλιο για τις υποδομές του σωματείου;

Kάνουμε μία εξαιρετική προσπάθεια, είμαι πολύ ικανοποιημένος, καθώς έχει δημιουργηθεί ένα γκρουπ αθλητών με ιδιαίτερη αγάπη και πάθος για το άθλημα. Επίσης οι γονείς έχουν πλαισιώσει πολύ καλά αυτή την προσπάθεια. Υπεύθυνος των ακαδημιών μας είναι ο Κώστας Μιχαλάκης, ο οποίος αγαπάει πολύ αυτό το project και το υπηρετεί με «ευλάβεια». Τρέχουμε παράλληλα και άλλες δράσει όπως π.χ. το grass handball. Για εμάς το κομμάτι των υποδομών είναι το πιο σημαντικό project αυτή τη στιγμή.

Τι θα συμβουλεύατε ένα παιδί που ξεκινάει τώρα την ενασχόλησή του με το χάντμπολ;

Εδώ και πολλά χρόνια αυτό που συμβουλεύω και τα παιδιά και τους γονείς είναι ότι ο αθλητισμός είναι υγεία και ευτυχία και έχει πάρα πολλά πράγματα να προσφέρει σε έναν άνθρωπο. Στην Ελλάδα κατ΄ εμέ έχει μεγάλη σημασία ο αθλητισμός να καλλιεργείται παράλληλα με σπουδές. Δυστυχώς η χώρα μας δεν δίνει τη δυνατότητα να ασχοληθούμε αποκλειστικά με ένα άθλημα πρέπει απαραίτητα να κοιτούν και το δρόμο της εκπαίδευσης, είτε αφορά το πανεπιστήμιο, είτε την εκμάθηση μίας τέχνης.

προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές συμμετέχετε ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό της κας Μερόπης Υδραίου. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την Στις πολιτική;

Όταν επέστρεψα στην Κέρκυρα είδα τις αδυναμίες που υπάρχουν στον αθλητισμό. Η πρόταση της Μερόπης Υδραίου με τίμησε. Πρέπει να πιέσουμε για τα θέματα των υποδομών και να στήσουμε νέες αθλητικές δράσεις προς όφελος όλων των πολιτών. Στην τοπική αυτοδιοίκηση θεωρώ ότι η πολιτική περισεύει. Χρειάζονται άξιοι άνθρωποι, εξειδίκευση και αγάπη για τον τομέα που αναλαμβάνει ο καθένας. Προσωπικά αγαπάω το αθλητισμό στον οποίον έχω περάσει όλη μου τη ζωή, σαν ολότητα. Στην Κέρκυρα υπάρχουν πολλές ανάγκες και προβήματα που πρέπει να διορθώσουμε για να δώσουμε στους νέους ανθρώπους τη δυνατότητα της παράλληλης διαδικασίας εκπαίδευσης και αθλητισμού, κάτω από ωραίες συνθήκες. Έχω πολλές ιδέες και σκέψεις για τον αθλητισμό που πιστεύω θα εφαρμοστούν, ελπίζω ο εκλογικός αγώνας που θα ακολουθήσει να μας βρει νικητές και αυτά που έχω στο μυαλό μου μαζί με τη Μερόπη Υδραίου να τα υλοποιήσουμε.

Εμφανίσεις: 19

Πότε και πώς ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με το ποδόσφαιρο;

Ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με το ποδόσφαιρο από πολύ μικρή ηλικία, γύρω στα 7, ανέκαθεν μου άρεσε το ποδόσφαιρο αλλά τότε αποφάσισα να ξεκινήσω, με βοήθησε βέβαια πολύ και η μητέρα μου, η οποία με προέτρεψε να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Από τότε δε σταμάτησα ποτέ να ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο.

Πώς αισθάνθηκες όταν σε πολύ νεαρή ηλικία, όντας ποδοσφαιριστής της ΑΕ Καναλίων κατέκτησες το πρωτάθλημα στο παιδικό και την άνοδο (από τη Γ΄ΕΠΣΚ στη Β΄) στο αντρικό;

Ήταν πολύ ωραία αίσθηση γιατί τότε παρά το γεγονός ότι ήμουν σε πολύ μικρή ηλικία, λόγω σωματικών προσόντων, έκανα προπόνηση και με τη μεγάλη ομάδα και ένιωθα πολύ ωραία. Είναι μία χρονιά που τη θυμάμαι χαρακτηριστικά είμασταν μία πολύ καλή φουρνιά παικτών και είχαμε έναν πολύ καλό προπονητή, την εποχή εκείνη ήμουν πολύ «ζεστός» με το ποδόσφαιρο.

Το 2010 εντάχθηκες στην Κ20 του ΑΟ Κέρκυρα. Πες μας λίγα λόγια για την παρουσία σου εκεί;

Λίγους μήνες νωρίτερα ήταν να πάω στην Κ20 ή του Ολυμπιακού ή του Ατρομήτου. Τότε ο Γιάννης Χονδρογιάννης, ο οποίος είναι πολύ καλός φίλος με τον πατέρα μου, με είχε πείσει να πάω στην Κ20 του ΑΟ Κέρκυρα, δεδομένου ότι ήξερα και άλλα παιδιά που θα πήγαιναν εκείνη τη χρονιά, πείστηκα και εγώ να πάω, πέρασα μία πολύ καλή τριετία και μπορώ να πω ότι έγινα καλύτερος ποδοσφαιριστής.

Περιέγραψε μας πώς αισθάνθηκες όταν σημείωσες το πρώτο σου γκολ με τη φανέλα της Κ20 του ΑΟ Κέρκυρα κόντρα στο αντίστοιχο τμήμα του Ολυμπιακού, το οποίο μάλιστα ήταν και το νικητήριο;

Eίναι κάτι το οποίο θύμαμαι πολύ καλά ακόμη και σήμερα. Παίζαμε αντίπαλοι με έναν Ολυμπιακό, ο οποίος είχε στις τάξεις του επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, οι οποίοι αυτή τη στιγμή κάνουν καριέρα στο εξωτερικό. Κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσαμε να πάρουμε κάτι από το παιχνίδι και ίσως αυτό μας είχε πεισμώσει ακόμα παραπάνω, βέβαια και εμείς είχαμε πολύ καλούς παίκτες. Το δικό μου γκολ ήταν το νικητήριο, θυμάμαι πώς όλα τα site έλεγαν για τη μεγάλη νίκη που είχαμε πετύχει και ήμουν πολύ χαρούμενος.

Πώς αισθάνθηκες όταν το 2012 συμμετείχες για πρώτη φορά στην προετοιμασία της πρώτης ομάδας του ΑΟ Κέρκυρα;

Ήταν μία πολύ ωραία εμπειρία που μου έδωσε την ευκαιρία να καταλάβω πώς λειτουργεί ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, διότι η διαφορά από τη Κ20 στην επαγγελματική ομάδα είναι πολύ μεγάλη, πόσο μάλλον όταν βρίσκεσαι σε νησί υπάρχει διαφορά, κάτι το οποίο κατάλαβα εκείνη τη χρονιά. Η ομάδα βέβαια εκείνη τη χρονιά υποβιβάστηκε, για μένα όμως ήταν μία πολύ καλή εμπειρία. Δυστυχώς δεν έγινε επαγγελματίας εκείνη τη χρονιά, ενώ όλα δείχναν ότι θα γινόμουνα, το πήρα ως μία πολύ καλή εμπειρία και αυτό με βοήθησε ώστε να είμαι έτοιμος την επόμενη χρονιά.

Την επόμενη χρονιά υπέγραψες το πρώτο σου επαγγελαμτικό συμβόλαιο αυτό είναι κάτι που περίμενες;

To περίμενα, με είχαν ενημερώσει ήδη γιατί και με την Κ20 είχα κάνει πολύ καλές εμφανίσεις και μάλιστα σε διάφορες θέσεις όχι μόνο ως επιθετικός. Τότε ο Μιχάλης Γρηγορίου ήθελε να δει κάποιους παίκτες από την Κ20, κάποιους επαγγελματίες και κάποιους παίκτες από τον ΑΟ Κασσιώπης. Εγώ ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που είχαν κάνει τη διαφορά και εντάχθηκε στο ρόστερ της ομάδας.

Πώς είναι για έναν ποδοσφαιριστή να αγωνίζεται στη Superleague και μάλιστα με μία ομάδα από τον τόπο του;

Είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα. Έχει βέβαια τα θετικά και τα αρνητικά του. Τα θετικά είναι ότι όταν η ομάδα τα πηγαίνει καλά, θα σου πουν πάρα πολύ καλά λόγια και νιώθεις πολύ ωραία. Από την άλλη στα κακά αποτελέσματα όλοι θα πέσουν πάνω σου και τα συναισθήματα δεν είναι τόσο καλά, κυρίως γιατί υπάρχουν οι δικοί σου άνθρωποι εδώ. Εγώ κρατάω τις καλές στιγμές, είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να παίζεις για τον τόπο σου.

Πώς ένιωσες όταν σκόραρες για πρώτη φορά στη Superleague κόντρα στον Ατρόμητο;

Φανταστικά! Μάλιστα, στον αγώνα αυτό είχαμε κάνει και τη μεγαλύτερη μας εκτός έδρας νίκη, ήταν ένα πολύ ωραίο συναίσθημα διότι το γκολ ήρθε κόντρα στον Ατρόμητο μία πολύ μεγάλη ομάδα για τα ελληνικά δεδομένα.

Πες μας λίγα λόγια για την παρουσία σου σε ιστορικά σωματεία του ελληνικού αθλητισμού, όπως ο Παναιγειάλιος, η Καλλιθέα και ο Ολυμπιακός Βόλόυ;

Σίγουρα είναι τιμητικό και μάζεψα πολλές εμπειρίες. Στον Παναιγειάλιο πριν παω δεν ήξερα ακριβώς την ιστορία του, όταν πήγα εκεί κατάλαβα ότι είναι μία ιστορική ομάδα και όλη η πόλη αγκαλιάζει την ομάδα σε όποια κατηγορία και αν αγωνίζεται. Ο Ολυμπιακός Βόλου είναι επίσγς μία πολύ ιστορική ομάδα, έμεινα λίγο καιρό εκεί, όμως κατάλαβα ότι παρά τα όποια προβλήματα ο κόσμος αγαπάει την ομάδα. Στην Καλλιθέα βρέθηκα για πολύ λίγο, όμως γνωρίζω ότι πρόκειται για μία επίσης καλή και ιστορική ομάδα. Γενικά όλες οι ομάδες που πήγα μέχρι τώρα έχουν τη δική τους ιστορία και το καλύτερο που κρατώ είναι οι εμπειρίες που αποκόμισα.

Την περσινή χρονιά θεωρείς πώς η αργοπορημένη έναρξη των πρωταθλημάτων σας επηρέασε αγωνιστικά;

Έμενα προσωπικά σίγουρα, αυτό που έχει γίνει τον τελευταίο 1.5 χρόνο με τον covid. Ουσιαστικά, μας έχει αφήσει ως ποδοσφαιριστές πολύ πίσω, όπως και τους προπονητές αλλά και τους προέδρους στο οικονομικό σκέλος. Πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει αποτελεί πήγμα για το ποδόσφαιρο.

Ποια η καλύτερη σου συνεργασία στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Καλύτερη συνεργασία μου είναι σίγουρα με το Μιχάλη Γρηγορίου, ο οποίος θεωρώ πώς είναι ο «ποδοσφαιρικός μου πατέρας». Αυτός είναι που σε ηλικία 19 ετών με εμπιστεύτηκε μου έδωσε παιχνίδια στην άνοδο που πετύχαμε από τη Football League στη Superleague την περίοδο 2013-14 και στη συνέχεια εξακολουθούσε να με στηρίζει. Θεωρώ πώς πολλές φορές τον δικαίωσα.

Σίγουρα και κάποιοι συμπαίκτες που είχα εδώ στην Κέρκυρα όπως ο Παναγιώτης Ζορμπάς, ο Αλέξανδρος Κόντος, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Μπάνε Νίκιτς, ο Βλαντιμίρ Ντιμιτρόφσκι, ο Φώτης Γεωργίου κ.α. οι οποίοι με βοήθησαν και ήταν πολύ σημαντικοί για εμένα.

Την περσινή χρονιά συνεργάστηκες με μία σπουδαία μορφή του ελληνικού ποδοσφαίρου τον Κριστόφ Βαζέχα, πώς ήταν η εμπειρία σου με αυτόν τον προπονητή;

Τι μπορούμε να πούμε για τον Κριστόφ, όλοι μας ξέρουμε την ιστορία του στο χώρο, μιλάμε για έναν  πολύ ήρεμο, δίκαιο και καλό άνθρωπο, που σε βοηθούσε στο οτιδήποτε. Για εμένα είναι τιμή μου που συνεργάστηκα μαζί του και αποκόμισα πολλές εμπειρίες.

Ποια η καλύτερη σου εμπειρία στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Η πρώτη μου συμμετοχή στην Α΄Εθνική, το πρώτο μου γκολ στην Α΄Εθνική και κάποιες συμμετοχές σε μεγάλα γήπεδα όπως το Γ. Καραϊσκάκης και η Τούμπα.

Τι σημαίνει για σένα το ποδόσφαιρο;

Για μένα το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής. Δε με ενδιαφέρει σε ποια κατηγορία θα παίζω αρκεί να παίζω μπάλα και να ασχολούμαι καθημερινά. Όταν παίζω μπάλα ξεχνάω τα πάντα.

Από όλους τους ποδοσφαιριστές που αντιμετώπισες ποιον ξεχώρισες;

Έχω παίξει κόντρα σε όλες τις μεγάλες ομάδες, οπότε είναι πολλοί οι παίκτες. Θα έλεγα τον Τσόρι Ντομίνγκες, ένας από τους πολύ σπουδαίους ποδοσφαιριστές που έχουν έρθει στην Ελλάδα.

Πώς σκέφτεσαι το μέλλον σου στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Αυτή τη στιγμή θέλω να κάνω ένα δυναμικό comeback, σα να ξεκινάω πάλι από το μηδέν. Προετοιμάζομαι σιγά – σιγά, φτιάχνω την ψυχολογία μου και ετοιμάζομαι για ότι καλύτερο έρθει.

Τι θα ήθελες ακόμη να πετύχεις στην καριέρα σου;

Σίγουρα θα ήθελα να ξαναγωνιστώ στην Α΄Εθνική. Αρχικά, θα ήθελα να είμαι σε μία ομάδα που θα με «γεμίζει», που θα με εμπιστευτούν και θα έχω έναν καλό προπονητή και καλούς συμπαίκτες και κατόπιν να δείξω και εγώ με την αξία μου τι μπορώ να κάνω.

Τι έχεις αποκομίσει από το ποδόσφαιρο όλα αυτά τα χρόνια;

Πολλά συναισθήματα, εμπειρίες, καλές και κακές στιγμές, οι περισσότερες είναι καλές και αυτές κρατάω.

Εσύ είσαι ένας ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί και στα επαγγελματικά και στα ερασιτεχνικά πρωτάθληματα ποίες διαφορές εντοπίζεις;

H διαφορά ενός ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή με έναν επαγγελματία είναι ξεκάθαρα στο πώς σκέφτεται. Ο επαγγελματίας είναι 100% αφοσιωμένος στο ποδόσφαιρο, η διατροφή, η ξεκούραση, η δουλειά του περιστρέφονται γύρω από αυτό. Ο ερασιτέχνης έχει άλλη βασική δουλειά, οπότε όλα είναι διαφορετικά στην καθημερινότητά του. Πάντως και στην Κέρκυρα και σε άλλες περιοχές υπάρχουν ποδοσφαιριστές με πολύ ταλέντο στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, οι οποίοι θα μπορούσαν να παίξουν και παραπάνω. Η διαφορά πιστεύω είναι στο μυαλό.

Μία γενική γνώμη για το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο;

Στο κερκυραϊκό ποδόσφαιρο υπάρχουν σίγουρα πολλοί ποδοσφαιριστές με ταλέντο, το θέμα είναι ότι δεν ευθύνονται μόνο οι παίκτες που δεν κάνουν το βήμα παραπάνω, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει και κάποιος για να τους καθοδηγήσει. Οπότε για το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο πιστεύω ότι υπάρχει αξία και κάποια στιγμή και αυτά τα παιδιά πρέπει να ανταμιφθούν.

Μία συμβουλή σε ένα παιδί που τώρα ξεκινάει την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο;

Nα μην έχει άγχος, βέβαια να παραμένει σοβαρός, να δουλεύει καθημερινά και να απολαμβάνει το ποδόσφαιρο.

Ποία είναι τα πλάνα σου για τη νέα χρονιά;

Aκόμα δεν υπάρχει κάτι σίγουρο. Περιμένω κάτι, για το οποίο θα ξέρω περισσότερα στις αρχές Αυγούστου, οπότε δεν μπορώ να πω κάτι περισσότερο ακόμα. Έχω λίγο χρόνο ακόμα να δω τι θα κάνω. Σίγουρα, αυτό το διάστημα πρέπει να δουλέψω για να είμαι σε μία καλή κατάσταση και περιμένω για κάτι καλό, ότι καλύτερο είναι να έρθει ... ας έρθει!

Κάτι για το τέλος;

Ναι, φίλε Αντώνη συγχαρητήρια για τη δουλειά σου, βλέπω ότι ασχολήσαι καθημερινά για όλα τα αθλήματα του κερκυραϊκού αθλητισμού και μόνος σου. Σου αξίζουν συγχαρητήρια και σου εύχομαι να συνεχίσεις έτσι και ακόμα καλύτερα!

Εμφανίσεις: 18

Συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο προπονητής ποδοσφαίρου κ. Παναγιώτης Πατέλης.

O Παναγιώτης Πατέλης ειναι γεννημένος το 1969 και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από τον ΑΟ Κασσιώπης το 1984 αγωνιζόμενος ως κεντρικός αμυντικός. Στον ΑΟ Κασσιώπης αγωνίστηκε έως το 1994 και στο διάστημα αυτό κατέκτησε πρωτάθλημα σε Α΄, Β΄και Γ΄ΕΠΣΚ και το κύπελλο Κέρκυρας την περίοδο 1985-86. Με το πέρας των σπουδών του το 1998 ενσωματώθηκε εκ νέου στο δυναμικό του ΑΟ Κασσιώπης και παρέμεινε έως το 2001. Στην ομάδα της Κασσιώπης συνεργάστηκε με προπονητές όπως οι: Μάκης Αντωνίου, Αριστείδης Άνθης, Βίκυς Παργινός, Αντώνης Ζώτος, Άκης Γιούργας, Γιώργος Ροκίδης κ.α.

Η προπονητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε από την παιδική ομάδα του ΑΟ Κασσιώπης, με την οποία έφτασε έως τον τελικό του παιδικού πρωταθλήματος. Στη συνέχεια διατέλεσε προπονητής σε ΑΟ Συναράδων (βοηθός), ΑΕ Καναλίων, ΑΟ Κοντόκαλι, ΑΠΣ Μπενίτσες (κατέκτησε την άνοδο στην Α΄ΕΠΣΚ), Ηρακλή Αγίων Δέκα και Βολίδα. 

Από το 2015 είναι προπονητής στην ακαδημία Ορφέας.

Πότε και πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το ποδόσφαιρο;

Η ενασχόλησή μου με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία και συγκεκριμένα όταν ήμουν στην Α΄ Λυκείου. Την εποχή εκείνη βρισκόμουν στην Αθήνα και ένας θείος μου με έγραψε στον Ολυμπιακό Λιοσίων. Εκεί έκανα προπόνηση μαζί με παίκτες όπως οι Καμπόλης, Μπιστόλης, Ραράκος κ.α., τους παίκτες αυτούς τους έβλεπα σαν είδωλα την εποχή εκείνη, το γήπεδο ήταν κοντά στο σπίτι μου και πήγαινα κάθε μέρα για προπόνηση. Προηγουμένως, βέβαια είχαμε ένα δάσκαλο στο Κασσιώπη, τον κ. Άγγελο Γκούνη, ένας άνθρωπος ο οποίος είχε παίξει και στον Απόλλωνα Αθηνών και κατάφερε να μας εμφυσίσει την αγάπη του για το άθλημα.

Όταν γύρισα από την Αθήνα σε ηλικία 16 ετών πήρα αμέσως φανέλα βασικού -κάτι που δεν περίμενα- στην ομάδα του ΑΟ Κασσιώπης, σε μία περίοδο που είχε πολλές επιτυχίες. Την πρώτη σεζόν (1984-85) κατακτήσαμε αήττητοι το πρωτάθλημα στη Γ΄ΕΠΣΚ, στη συνέχεια κατακτήσαμε το πρωτάθλημα στη Β΄ΕΠΣΚ και το κύπελλο Κέρκυρας (1985-86), όντας η μοναδική ομάδα από τη Β΄ΕΠΣΚ που κατακτά κύπελλο Κέρκυρας. Μάλιστα, αποκλείσαμε και αρκετά μεγαθήρια της εποχής. Είχαμε έδρα στο γήπεδο των Καρουσάδων, με αποτέλεσμα για τις προπονήσεις να κάνουμε καθημερινά περίπου 30χλμ. Αυτό μας έκανε πολύ δυνατούς, παίζαμε κάθε Τετάρτη ένα πολύ δυνατό φιλικό με την Ολυμπιάδα Καρουσάδων, με αποτέλεσμα να βελτιωνόμαστε συνέχεια. Όσοι προπονητές πέρασαν από την ομάδα είδαν πώς υπήρχε πολύ ταλέντο παρά την έλλειψη γηπέδου. Μετά το ντάμπλ για κάποια χρόνια είδα το ποδόσφαιρο λίγο πιο «ζεστά». Ακολούθησαν, όμως οι σπουδές μου και αναγκάστηκα για κάποια χρόνια να αφήσω στην άκρη το ποδόσφαιρο, παρόλα αυτά ακολουθούσα κάθε χρόνο την προετοιμασία της ομάδας. Στη συνέχεια επέστρεψα και αγωνίστηκα εκ νέου στην «ομάδα της καρδιάς μου» τον ΑΟ Κασσιόπης, ώσπου σταμάτησα το ποδόσφαιρο. 

Η ενασχόληση σας με την προπονητική πώς προέκυψε;

Στο τέλος της ποδοσφαιρικής μου καριέρας ως επισφράγισμα για την αγάπη μου για την ομάδα της Κασσιώπης, μου εμπιστεύτηκαν την τεχνική ηγεσία του παιδικού τμήματος. Εκεί, πραγματοποιήσαμε μία εξαιρετική πορεία και φτάσαμε ως τον τελικό που ηττηθήκαμε από την ομάδα του Ορφέα. Ήταν μια εμπειρία ζωής. Εκεί κατάλαβα ότι η προπονητική είναι κάτι που μου ταιριάζει. Όνειρο μου ήταν αυτό που δεν είχα εγώ μικρός (οργανωμένη προπόνηση, γήπεδο με χλοοτάπητα, καθορισμένους κανόνες κ.α.) να μπορέσω να το μεταδώσω στα νέα παιδιά. Αρχικά πήρα το δίπλωμα UEFA B και κατόπιν το UEFA A, βέβαια ενώ είχα ήδη πάρει το UEFA A έδωσα εξετάσεις και πήρα και το UEFA C, καθώς το να ασχολείσαι με μικρά παιδιά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, θέλει διαφορετική προσέγγιση.

Τώρα πια είμαι λίγο απογοητευμένος από το ποδόσφαιρο ειδικά το κερκυραϊκό, αλλά και πάλι θεωρώ πώς δεν μου χρωστάει το ποδόσφαιρο, μάλλον εγώ του χρωστάω, παρά τις πίκρες που έχω λάβει στην ενασχόλησή μου με την προπονητική.

Πλέον, στόχος μου είναι αυτό που κάνω τώρα στον Ορφέα να μπορώ να το κάνω για αρκετά χρόνια ακόμη απερίσπαστα. Δηλαδή, να μπορώ να έχω μια «φουρνιά» ποδοσφαιριστών που θα είναι για πολύ καιρό μαζί, από τα μπαμπίνι μέχρι το παιδικό.

Ποια θα χαρακτηρίζατε ως την κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας σας στο χώρο του ποδοσφαίρου (είτε ως ποδοσφαιριστής είτε ως προπονητής);

Δε σας κρύβω ότι χάρηκα πάρα πολύ με την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τον ΑΟ Συναράδων -όντας βοηθός του Μιχάλη Πάγκαλη-, χάρηκα πολύ με την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Α΄ΕΠΣΚ με τον ΑΠΣ Μπενίτσων την περίοδο 2014-15 και με την άνοδο του Ηρακλή Αγίων Δέκα στην Α1΄ΕΠΣΚ τη σεζόν 2016-17, όμως τίποτα από όλα αυτά δεν αντικατοπτρίζει τη χαρά που νιώθω με το πολύ ωραίο ποδόσφαιρο που παίζει αυτή η ομάδα που προπονώ τα τελευταία 6 χρόνια στον Ορφέα.

Αυτά τα παιδία τα ανέλαβα σε ηλικία 5 ετών και τώρα είναι 11 και αγωνίζονται στην κατηγορία των Τζούνιορ. Πιστεύω ότι έχω περάσει σε αυτά τα παιδιά κάτι από τη δική μου φιλοσοφία. Δεν είναι τόσο σημαντικό τελικά το πόσο καλά κάνεις κάτι, αλλά με πόσο διάθεση το κάνεις και πόσο ομαδικός είσαι. Ταλέντο υπάρχει πολύ, όμως όλοι πρέπει να έχουν το ρόλο τους και να προπονούνται, διότι όποιος προπονηθεί αργά ή γρήγορα θα πετύχει.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη δουλειά που γίνεται στην ακαδημία του Ορφέα;

Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πώς ο υπεύθυνος της ακαδημίας ο κ. Σπύρος Βλάσσης είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος δε θα κοιτάξει να «ματώσει» ο γονέας, ούτε θα έχει ως πρότυπο τα «περιττά», αλλά αντίθετα εστιάζει στην ουσία. Πρωταρχικό μέλημα της ακαδημίας  είναι το ήθος, μετά σωστή εκμάθηση ποδοσφαίρου και μετά εάν κάποιο παιδί έχει ταλέντο και δουλέψει σωστά να κάνει το «βήμα παραπάνω».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά ταλέντα παγκοσμίως αναδείχθηκαν σε αλάνες. Νομίζω πώς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όταν αξίζεις στη ζωή θα πετύχεις.

Τι σημαίνει για εσάς το ποδόσφαιρο;

Πολλές φορές λέω, όπως και πολλοί συνάδελφοι, ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι αυτό που θέλουμε ακριβώς. Έχει φύγει από το λαό και από τον πραγματικό του σκοπό και έχει γίνει ένα άθλημα με μόνο σκοπό το κέρδος. Πλέον, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τους μάνατζερ, αλλά ούτε εκείνοι χωρίς εμάς. Εγώ προσωπικά σαν προπονητής δε θα άλλαζα με τίποτα την ενασχόλησή μου με την ακαδημία και την εκμάθηση ποδοσφαίρου σε νεαρούς. Από εκεί πιστεύω πρέπει να ξεκινήσουμε, για αυτό και βιάστηκα να βγάλω όλες τις βαθμίδες των διπλωμάτωβ για να είμαι σίγουρος ότι αυτό το κάνω με το σωστό τρόπο, εάν δεν κάνω αυτό καλά, όσο ψηλά και αν φτάσω σαν προπονητής κάτι θα μου λείπει. Δεν θα έχω δημιουργήσει θα έχω αγοράσει 16 ποδοσφαιριστές και προπονητικό τιμ και θα έχω μια ομάδα. Αυτό δεν είναι κάτι που με εκφράζει.

Ποιοι οι μελλοντικοί σας στόχοι στο χώρο της προπονητικής;

Το ιδανικό πιστεύω θα ήταν να καθίσουμε όλοι οι προπονητές σε ένα τραπέζι, με προεξέχοντα τα μέλη του Δ.Σ. των προπονητών και να δούμε τι θέλουμε από το κερκυραϊκό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Προσωπικά πιστεύω το καλύτερο είναι να ψηφίσουμε μία ομάδα προπονητών και σε αυτούς να δώσουμε τα πάντα για να πετύχει κάτι καλό το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο.

Τι εννοείται τα «πάντα»;

Τις γνώσεις μας, τη βοήθεια μας, καθημερινή παρουσία στις προπονήσεις, έμψυχο και άψυχο υλικό, έτσι ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν, καλό είναι όλοι χωρίς δεύτερη σκέψη να στηρίξουμε ένα τέτοιο εγχείρημα, το οποίο απαραίτητη προυπόθεση είναι να στελεχωθεί από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στο νησί, ώστε να δημιουργήσουμε μία καλή ομάδα που θα εκπροσωπεί το νησί. Αυτό αποτελεί ένα όνειρο για εμένα.

Ποια η γνώμη σας για το κερκυραϊκό ποδόσφαιρο γενικότερα;

Υπάρχει πολύ ταλέντο, σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι αγωνίζονται στο νησί από το μικρότερο ηλικιακό τμήμα ακαδημιών έως τις ομάδες παλαιμάχων.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι αυτό που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στην Κέρκυρα, οι μεταξύ μας κόντρες. Εαν αυτές δε σταματήσουν και όλοι μαζί να κοιτάξουμε το καλό του κερκυραϊκού ποδοσφαίρου και όχι πώς ο ένας θα βλάψει τον άλλον, τότε δε θα υπάρξει πρόοδος. Στην Κέρκυρα έχουμε «θέματα» στη νοοτροπία και αυτό επηρεάζει φυσικά και τον αθλητισμό.

Μου λέγατε προηγουμένως ότι βάση της προπονητικής σας φιλοσοφίας είναι η προπόνηση, θέλετε να μας το αναλύσετε;

Είναι ένα κομμάτι για το οποίο έχω κατηγορηθεί πολλές φορές. Ακούω συχνά εκφράσεις «μόνο τα τρένα τρέχουνε», δεν είναι έτσι. Άνθρωπος ο οποίος δεν κάνει μια υγιεινή διατροφή, μια προσεγμένη αθλητική ζωή, ένας άνθρωπος που δεν έχει ήθος ή στοχεύει μόνο στο να χλευάζει τον αντίπαλο και δεν βλέπει πώς να κάνει καλύτερο το χώρο αλλά αντίθετα κοιτάει μόνο το αποτέλεσμα και όχι πώς θα φτάσει σε αυτό, δεν μπορεί να πετύχει.

Πλέον, στο τοπικό ποδόσφαιρο βλέπουμε ως επί τω πλείστων αθλητές του Σαββατοκύριακου, όπως τους έχω ονομάσει, είναι ιδιαίτερα αγύμναστοι, κάτι το οποίο επιφέρει τραυματισμούς, ενώ δεν είναι και ωραίο σα θέαμα για τους θεατές, φοβάμαι για τα χειρότερα σε αυτές τις περιπτώσεις, πιστεύω να μπει ένα τέλος σε αυτή τη κατάσταση με τις κάρτες υγείας.

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια συνεχίζεται να αγωνίζεστε με τους παλαίμαχους;

Ε, πρώτα φεύγει το χούι... δεν είναι τόσο αθλητικός ο σκοπός μου, μπορώ να τρέχω και χωρίς μπάλα, όταν όμως μπαίνω στο γήπεδο να αγωνιστώ είναι για εμένα η καλύτερη ψυχοθεραπεία, διότι ο τρόπος που το κάνουμε είναι πιο πολύ καταπόνηση και μετά άθληση, όταν όμως μπαίνω στο γήπεδο και βρίσκομαι με τους παλιούς μου φίλους γίνομαι και πάλι παιδί.

Θέλετε να μας κάνετε ένα σχόλιο για τη διακοπή των πρωταθλημάτων;

Πιστεύω ήταν κάτι αναμενόμενο. Προσωπικά είχα προετοιμάσει το έδαφος για αυτή την εξέλιξη, όπως και πολλοί συναδέλφοι μου. Πάντως, δε νομίζω ότι θα δημιουργούσε πρόβλημα αυτό κάθε αυτό το άθλημα, αλλά η ύπαρξη πολλών ατόμων στο χώρο του μπάνιου ή των αποδυτηρίων, οι μικρές αίθουσες των γηπέδων, η μετακίνηση κλπ. Σε άλλες χώρες έχουν λύσει τα παραλειπόμενα προβλήματα και άνοιξαν κανονικά οι αθλητικές δραστηριότητες

Αυτό ήταν μία αρνητική εξέλιξη για τον ψυχισμό των παιδιών και κυρίως για τους πολύ ταλαντούχους αθλητές, οι οποίοι έχασαν μία ολόκληρη αθλητική χρονιά, όσο και να δούλεψαν ατομικά η αποχή τους στοίχισε, κυρίως να κάνουν αυτό που αγαπούν.

Ποιον ή ποιος ποδοσφαιριστές έχετε ξεχωρίσει στα κερκυραϊκά γήπεδα;

Πολλούς! Τον Βασίλη Πετρόγιαννη για τη διάθεση και την αυταπάρνησή του, τον Άκη Γρίβα για το πάθος και τον ποδοσφαιρικό του εγωισμό, το Νίκο Κονισπολιάτη για την τεχνική και το αστείρευτο ταλέντο του, το Γρηγόρη Στρατηγό για την ευφεία και το ποδοσφαιρικό μυαλό του, το Νίκο Ανδριώτη για το δυνατό σου του, το Νίκο Σκιαδόπουλο για το αριστερό του, το Στέφανο Μακρή «Ρήγα» για την εκρηκτικότητα του και το Σπύρο Γραμμένο για την κεφαλιά του.

Πιστεύω, όμως, ότι ένας παίκτης που είχε τα φόντα να πάει ψηλά ήταν ο Τάσος Παππάς, είναι ένας παίκτης που όταν αγωνιζόταν όλοι οι υπόλοιποι παίκτες έμοιαζαν σταματημένοι, είχε όλα τα στοιχεία. Θεωρώ πώς δεν υπάρχουν πολλά στόπερ με τόσα καλά στοιχεία στον τρόπο παιχνιδιού τους. Είναι ο πιο πλήρης παίκτης που έχω δει στην Κέρκυρα.

Τι θα συμβουλεύατε ένα παιδί που τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Πρώτα από όλα δεν μπορώ να βοηθήσω ένα παιδί που δεν έχει αποκομίσει από το σπίτι του αρχές, σεβασμό, αγάπη για την προπόνηση και πρώτα από όλα να είναι καλός μαθητής. Εάν δεν έχει αυτά τα στοιχεία, όσο καλός και ταλαντούχος ποδοσφαιριστής και να είναι στο τέλος θα δυστυχίσει και δυστυχώς υπάρχουν πολλά παραδείγματα. Από εκεί και πέρα το κάθε παιδί για να εξελιχθεί θα πρέπει να δουλέψει και ατομικά, διότι πολλοί γονείς πιστεύουν ότι με μια 1.5 ώρα προπόνησης ο προπονητής θα μπορέσει να του μάθει τα πάντα, εαν ένα παιδί δε δουλέψει αμέτρητες ώρες δεν θα γίνει ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής.

Βέβαια, υπάρχουν και τα αντίθετα παραδείγματα πολλά παιδιά που μπήκαν με μια όχι και τόσο καλή συμπεριφορά στο χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά μέσα από το ποδόσφαιρο αποκόμισαν μαθήματα ζωής και άλλαξαν τη συμπεριφορά τους προς το καλύτερο...

Ασφαλώς, όμως πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να γίνει αυτό, θα πρέπει να πετύχει σε έναν πολύ καλό προπονητή και σε μία πολύ καλή ακαδημία, σε άλλη περίπτωση υπάρχει πρόβλημα.

Το παιδί πρέπει πρώτα να μάθει να σέβεται το γονέα του και μετά τον εκάστοτε δάσκαλό του, από πολύ μικρή ηλικία. Όταν έρθει στο ποδόσφαιρο -ακόμα και αν είναι 5 ετών- θα έχει ήδη διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του θετικά και αρνητικά.

Στο πιο τεχνικό κομμάτι τι θα λέγατε σε ένα παιδί;

Δουλειά και κυριώς ατομική. Σε μία προπόνηση θα έχει π.χ. 10 επαφές με τη μπάλα, για να μην κάνει λάθος θα είναι όλες με το καλό του πόδι. Μόνος του μπορεί να αποκτήσει καλύτερη επαφή με τη μπάλα ή να βελτιώσει τα αρνητικά του. Παλαιότερα, γινόταν το λάθος να προπονούνται μαζί όλα τα παιδιά της ακαδημίας, κάτι το οποίο είναι λάθος και οδήγησε πολλά παιδιά στο να σταματήσουν το ποδόσφαιρο. Οι νέοι προπονητές έχουν επίπεδο και αυτό φαίνεται σιγά – σιγά στο γήπεδο.

Κάτι τελευταίο;

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που συνεργάστηκα όλα αυτά τα χρόνια και έμαθα από αυτούς, είμαι πολύ ευτυχισμένος που υπήρξα βοηθός σε κάποιους ανθρώπους όπως ο Τουρσουνίδης, ο Καμμένος, ο Πάγκαλης, ο Γιαννούλης, ο Βλάσσης Σπύρος και ο Ρούσσος. Όλοι οι μεγάλοι προπονητές υπήρξαν πρώτα βοηθοί, εάν δε μάθεις από κάποιον που είναι καλός σε κάτι, δε θα γίνει πότε εσύ ο ίδιος καλός. Για να ξεπεράσεις κάποιον πρέπει να διορθώσει τα λάθος του. Δυστυχώς πολλοί ντρέπονται να δουλέψουν ως βοηθοί. Κανονικά όλοι θα έπρεπε να περάσουμε από αυτό το πόστο και όλοι θα έπρεπε να έχουμε βοηθούς. Τη δουλειά ενός βοηθού κανείς δεν μπορεί να την κάνει σε μία ομάδα, ενώ ένας βοηθός αποτελεί και την καλύτερη παρακαταθήκη για τον πάγκο μιας ομάδας, όταν φεύγει ένας προπονητής. Ο βοηθός προπονητή είναι ένα πολύ σημαντικό πόστο.

Εμφανίσεις: 19

Πότε και πώς ξεκινήσατε  το χάντμπολ ;

Ξεκίνησα το χάντμπολ στην έκτη δημοτικού ,από τα τουρνουά δημοτικών σχολείων που διοργάνωνε τότε ο Φαίακας. Σε εκείνο το τουρνουά είχαμε κερδίσει τη πρώτη θέση με το 6ο Δημοτικό ,εκεί με είδε και με επέλεξε ο Δημήτρης Βαρζακάκος. Ήδη όμως από τρίτη δημοτικού ασχολούμουν με τον αθλητισμό ,είχα ασχοληθεί με κωπηλασία ,μπάσκετ και Βόλλευ. Το χάντμπολ όμως με κέρδισε επειδή ήταν από τότε αρκετά οργανωμένο.Επίσης ,κάναμε και πολλά ταξίδια για αγώνες ,κυρίως στην Ήπειρο, οπότε το έβλεπα και σαν εκδρομή.

Ποιά ήταν η καλύτερη στιγμή της καριέρας σας ;

Είναι δύο.Η πρώτη ήταν όταν το 2006 σηκώσαμε το κύπελλο με τον Αθηναικό στην Κέρκυρα. Ήταν μία πολύ δυνατή συναισθηματικά στιγμή για εμένα ,που όντας παίκτης αθηναικής ομάδας κατάφερα να σηκώσω το κύπελλο στο "σπίτι μου" μαζί με τους Κερκυραίους φιλάθλους. Η δεύτερη ήταν πέρσι όταν πήραμε τη πρώτη θέση και ανεβήκαμε στην Α1΄ με το Φαίακα ,αυτό συνδυάστηκε με το τέλος της καριέρας μου ,ήταν ένα όνειρο που το είχα από όταν έφυγα από τη Κέρκυρα για το Φίλιππο Βέροιας.Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και μάλιστα στη προσπάθεια αυτή ήμουν παίκτης-προπονητής στην ομάδα που ανδρώθηκα.

Από ποιόν άνθρωπο θεωρείτε ότι αποκομίσατε τα περισσότερα στοιχεία όλα αυτά τα χρόνια όσον αφορά το χάντμπoλ ;

Αρχικά ,ήταν η τριάδα των προπονητών που ήταν στο Φαίακα όταν ξεκίνησα το χάντμπολ .Ήταν ο Νίκος Πέρρος ,ο Δημήτρης Βαρζακάκος και η Λυδία Χειμαριού .Οι τρείς αυτοί προπονητές με βοήθησαν ώστε να είμαι ένας ολοκληρωμένος παίκτης και να δεχτώ πρόταση από το Φίλιππο Βέροιας .Ο προπονητής ,όμως, που μου έδωσε τα εφόδια για να σταθώ στην Α1΄ ήταν ο Νίκος Μάντζος,αυτός μου έδωσε τις "χαντμπολικές" γνώσεις ώστε να μπορώ να παίξω σε υψηλό επίπεδο.

Έχετε αγωνιστεί σε συλλόγους με μεγάλη ιστορία στον ελληνικό αθλητισμό ,όπως ο Πανελλήνιος και ο ΠΑΟΚ .Ποιά αίσθηση δημιουργεί το να αγωνίζεσαι σε συλλόγους τέτοιου επιπέδου ;

Όταν παίζεις σε συλλόγους με μεγάλη ιστορία και όπως λέμε στην αθλητική ορολογία "με βαριά φανέλα" το κίνητρο σου είναι να έχεις πρωταγωνιστικό ρόλο στη πορεία του συλλόγου.Το κίνητρο το δικό μου ήταν μέσα από ένα σύνολο καλών παικτών ,να είμαι ο καλύτερος και αυτός που βοηθάει περισσότερο την ομάδα.Σε ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ το να αγωνίζεσαι απέναντι σε ένα κοινό αποτελούμενο κατά κύριο λόγο από ποδοσφαιρόφιλους είναι ιδιαίτερα δύσκολο και αγχωτικό ,επειδή έχουν υψηλές απαιτήσεις. Στον ΠΑΟΚ στόχος μου ήταν να γίνω αγαπητός στον κόσμο ,παρότι γνώριζαν ότι είμαι Ολυμπιακός .

Πώς είναι να αγωνίζεσαι για την Εθνική Ελλάδος ;

Η σημαντικότερη καταξίωση ενός αθλητή ,πάνω ακόμα και από συλλογικό επίπεδο ,είναι η κλήση του στην Εθνική ομάδα. Η δική μου κλίση έγινε το καλοκαίρι του 2005 και δεν θα ξεχάσω το τηλεφώνημα του μάνατζερ της Εθνικής ,για να με ενημερώσει ότι είμαι στην αποστολή της Εθνικής ανδρών.Η κλήση ενός αθλητή στην Εθνική ομάδα είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να έχει.

Τι έχετε αποκομίσει από το χώρο του χάντμπολ όλα αυτά τα χρόνια ;

Από τα αγωνιστικά μου χρόνια ,το πρώτο που μπορώ να πώ ότι αποκόμισα είναι οι δυνατές φιλίες που έχω κάνει τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ,και τις οποίες έχω κρατήσει μέχρι και σήμερα. Επίσης ,τα ταξίδια που έχω κάνει με τις ομάδες  στην Ελλάδα αλλά κυρίς στο εξωτερικό δεν υπήρχε περίπτωση να τα κάνω ποτέ στη ζωή μου.Επιπλέον ,μέσα από τον αθλητισμό έγινα καλύτερος άνθρωπος ,πολύ υπομονετικός και άφησα το πείσμα και την αγωνιστικότητα μου για να φτάσω στο στόχο μου.Κατάφερε να βλέπω τη ζωή από πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Ποίες είναι διαφορές στο άθλημα ανάμεσα σε Ελλάδα και εξωτερικό ;

Δυστυχώς το χάντμπολ στην Ελλάδα δεν είναι σε τόσο υψηλό επίπεδο όσο σε άλλες ευρωπαικές χώρες όπως η Ισπανία ,η Γαλλία ,Η Γερμανία κ.α. Στην Ελλάδα μετά την 6η θέση στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 και την 6η θέση στο παγκόσμιο της Τυνησίας το 2005 ,δεν καταφέραμε να εκμεταλλευτούμε τις επιτυχίες αυτές ,όπως για παράδειγμα κάναμε στο μπάσκετ μετά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαικό το 1987.Θεωρώ ότι το πρόβλημα εστιάζεται περισσότερο στο οργανωτικό και διοικητικό κομμάτι ,παρά στο ταλέντο και τη ποιότητα των αθλητών.Όπως συνηθίζω να λέω το χάντμπολ στην Ελλάδα δεν είναι ένα εμπορικό άθλημα ,το οποίο θα τραβήξει χορηγούς ,τηλεοπτικά κτλ. Στο κομμάτι αυτό θέλουμε δουλειά.

Πως πήρατε την απόφαση να επιστρέψετε στη Κέρκυρα σε μια σχετικά νεαρή ηλικία και ενώ η ομάδα αγωνιζόταν στη Β΄Εθνική ;

Η πρόταση έγινε το καλοκαίρι του 2015 όταν ερχόμενος στη Κέρκυρα από ένα σοβαρό τραυματισμό ,τότε έπαιζα στη Σάρλουι στη Γερμανία ,δέχτηκα πρόταση από τον τότε πρόεδρο του Φαίακα τον Σ. Κουλούρη να αναλάβω την ομάδα ως προπονητής.Πάντα σκεφτόμουν να επιστρέψω στην Κέρκυρα και τότε μου πέρασε από το μυαλό ότι είναι ίσως το σωστό timing.Είχα χρόνο τότε 4 μήνες άδεια από την ομάδα μου για αποκατάσταση.Έτσι είπα ότι αν υπάρχουν ,οι σωστές συνθήκες θα μπορούσα να συνεχίσω.Συνέχισα και στο τέλος της χρονιάς κατακτήσαμε το πρωτάθλημα στη Β΄Εθνική αήττητοι.

Πώς αισθανθήκατε όταν ο Φαίακας έχασε την άνοδο στα δύο παιχνίδια με την Πυλαία και πως όταν κατέκτησε την άνοδο τη περσινή σεζόν ;

Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν ανεβήκαμε ,ήταν μια δύσκολη στιγμή για εμένα .Δεν με έχει πειράξει ποτέ καμία ήττα τόσο όσο αυτή από τη Πυλαία. Πιέστηκα πολύ μετά το τέλος του πρωταθλήματος για δύο λόγους .Ο πρώτος ήταν τα θλιμμένα πρόσωπα των φιλάθλων και των συμπαικτών μου μετά το τέλος του αγώνα και ο δεύτερος ότι έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να παίξει μια ακόμη χρονιά ,γιατί είχα πάρει την απόφαση να σταματήσω όταν η ομάδα ανέβει στην Α1΄.

Η λύτρωση ήρθε πραγματικά στο 59.50 στον αγώνα με το Κιλκίς ,τότε συνειδητοποίησα ότι είχαμε ανέβει κατηγορία.Μετά από τρία χρόνια το όνειρο το δικό μου και των παιδιών έγινε πραγματικότητα.Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα παράλληλα ότι έπρεπε να κρεμάσω και τα παπούτσια μου.Όπως και έγινε. 

Τι στόχους έχετε για τη νέα σεζόν ;

O στόχος για τη πρώτη χρονιά στην Α1΄ είναι ξεκάθαρος ,η παραμονή. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δε θα παλέψουμε για τη καλύτερη δυνατή θέση.Ως πρωτοεμφανιζόμενη ομάδα θα έχουμε δύσκολο έργο.Το σημαντικό είναι να μην πέσουμε κατηγορία και να φτιάξουμε γερά θεμέλια για τη νέα σεζόν.

Θα θέλατε κάποια στιγμή ο Φαίακας να αγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο του ελληνικού χάντμπολ έχοντας στο δυναμικό του αμιγώς Κερκυραίους αθλητές ;

Μακάρι να γινόταν η ομάδα να αποτελούταν μόνο από Κερκυραίους αθλητές ,αυτό όμως είναι αδύνατο να συμβεί ,διότι μετά το 18ο έτος της ηλικίας τους ,τα περισσότερα παιδιά φεύγουν για σπουδές. Οπότε είναι αδύνατο να υπάρχουν παίκτες από τα 18 έως τα 23.Αυτό που θέλω να κάνω και είναι εφικτό είναι να αποτελείτε μεγάλο μέρος της ομάδας από Κερκυραίους αθλητές.

Πιστεύεται ότι με σωστή δουλειά η Κέρκυρα μπορεί να γίνει μια πραγματική "δύναμη" στο χώρο του χάντμπολ ,η οποία θα έχει σταθερά μια ομάδα στα "σαλόνια" του ελληνικού χάντμπολ ,αλλά θα συνεχίσει παράλληλα να αναδεικνύει αθλητές ;

Με το σωστό προγραμματισμό και με τη στήριξη ολόκληρου του νησιού ,θεωρώ ότι χρονιά με τη χρονιά θα είμαστε ολοένα και καλύτεροι τόσο αγωνιστικά όσο και διοικητικά. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν είναι δύσκολο να φτιάξεις μία πολύ καλή ομάδα ,το δύσκολο είναι να φτιάξεις μια ομάδα διοικητικά και οργανωτικά δυνατή .Όταν καταφέρουμε να είμαστε δυνατοί σε αυτόν τον τομέα και έχουμε τη στήριξη ολόκληρου του νησιού ,τότε μπορούμε να κάνουμε κάτι πραγματικά πολύ καλό.

Παρότι στο χάντμπολ (όπως και στα περισσότερα αθλήματα) ,τα τελευταία χρόνια γίνεται μια σωστή δουλεία τόσο στις ακαδημίες όσο και σε αντρικό επίπεδο ,οι απαρχειωμένες και ελλειπείς υποδομές αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στη περαιτέρω ανάπτυξη του Κερκυραικού αθλητισμού ;Ποιά η τοποθέτησή σου στο θέμα αυτό ;

Αυτό είναι ένα"αγκάθι" το οποίο δεν μπορούμε να λύσουμε σαν ομάδα.Αυτό το αντιμετωπίζουμε και φέτος. Πρόκειται για ένα γήπεδο που ντρέπεσαι να κάνεις προπόνηση και να αγωνίζεσαι .Δεν διαθέτει σωστά αποδυτήρια ,δεν έχει φωτισμό ,κερκίδες ,ζεστό νερό και καλό παρκέ.Αλλά πρέπει έστω και κάτω υπό αυτές της συνθήκες να τα φέρουμε είς πέρας την αποστολή μας.Είναι ένα πρόβλημα που υπάρχει μόνο στη Κέρκυρα όχι σε άλλες πόλεις. Σε αυτό το πρόβλημα πρέπει να βρεθεί λύση από τη πολιτεία .Πιέζουμε όσο μπορούμε αλλά τα πράγματα κινούνται αργά.Ελπίζω ότι έως την έναρξη του πρωταθλήματος στις 21/9 θα έχουν γίνει όλα τα έργα όπως μας έχουν υποσχεθεί.

Εμφανίσεις: 17

Πότε και πώς ξεκινήσατε το μπάσκετ ;

Ξεκίνησα όταν ήμουν τέλη δημοτικού μα πιο ουσιατικά στο γυμνάσιο. Ήμουν αθλητάκι κάνοντας διάφορα αθλήματα , κυρίως στίβο και τένις. Κάποια στιγμή ,ακολουθόντας τον αδελφό μου, ήρθα σε επαφή με το μπάσκετ. Για κάποια χρόνια έκανα παράλληλα μπάσκετ και στίβο. Όταν έπρεπε να κατασταλλάξω επέλεξα το μπάσκετ. Ταίριαξα καλύτερα , μπορώ πια με βεβαιότητα να πω πως το μπάσκετ το ερωτεύτηκα μα νιώθω τυχερή που πέρασα και απο το γήπεδο του στίβου.

Ποία θεωρείται πώς ήταν η κορυφαία στιγμή στη μπασκετική σας καριέρα ;

Ως κορυφαία στιγμή ξεχωρίζω όταν παίζοντας στην Ακαδημία Ηλιούπολης τερματίσαμε στη 4η θέση στην Α1 εθνική κατηγορία .

Πως είναι να αγωνίζεστε σε ένα από τα πιο ιστορικά σωματεία του ελληνικού αθλητισμού ,τον Άρη ;

Αρχικά , είναι τιμή να αγωνίζομαι στον Άρη. Είναι ιστορικός σύλλογος , ασυναγώνιστο το γήπεδο και ο κόσμος του Άρη μπασκετικός. Παρόλα αυτά υπάρχουν και εκεί δυσκολίες στη λειτουργία του συλλόγου , που όμως ευτυχώς κάθε χρόνο βρίσκεται ο τρόπος και αντιμετωπίζονται .

Τι είναι για εσάς το μπάσκετ και τι έχετε κερδίσει σε προσωπικό επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια ;

Κατ’αρχάς νιώθω ευλογημένη που μπορώ να έχω αυτό το κομμάτι ακόμα ενεργό στη ζωή μου. Έχω κερδίσει άπειρα πράγματα,  εμπειρίες μοναδικές , ανθρώπους που είμαι χαρούμενη που γνώρισα, δυνατές φιλίες , ικανότητες που εκπαιδεύτηκαν μέσα στον αγωνιστικό αθλητισμό . Μπορώ να πω πως ακόμη γνωρίζω τον εαυτό μέσα απο αυτό.

Ποια συμπαίκτρια θεωρείται κορυφαία όλα αυτά τα χρόνια ;

Η καλύτερη συμπαίκτρια που είχα ποτέ ήταν η Πόλυ Σαρέγκου. Υπήρξε εξαιρετική αθλήτρια, ήταν η καλύτερη Ελληνίδα ψηλή του τότε πρωταθλήματος , με ένα σπάνιο ‘πρώτο’ βήμα, σχεδόν τριπλουνικό. Είχα το δύσκολο ρόλο να είμαι αναπληρωματική ψηλή και έπρεπε να δουλέψω για κάθε λεπτό συμμετοχής μου . Παρά την δυσκολία θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη μπασκετική μου χρονιά, πάλι στην Ακαδημία Ηλιούπολης.

Θα θέλατε να ασχοληθείτε με τη προπονητική στο μέλλον ;

Είναι κάτι που δεν μπορώ να απαντήσω πραγματικά. Δεν μου είναι αδιάφορο και έχω δειγματα ότι θα μπορούσα να ανταπεξέλθω. Το μοντέλο όμως ζωής μου και η επαγγελματική μου δρασητριότητα δεν το επιτρέπουν . Είναι κάτι που χρειάζεται αφοσιώση για να γίνει σωστά. Δεν θεωρώ πιθανόν να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες αλλά γενικά δεν προγραμματίζω μακροπρόθεσμα. Αν μου έλεγες πριν 4 χρόνια ότι θα  παίζω ξανά σε ανταγωνιστικό επίπεδο και μάλιστα στην Θεσσαλονίκη θα σου έλεγα ότι είσαι τρελός οπότε απλά δεν το γνωρίζω.

Ακόμα και στις μέρες μας για τη κοινή γνώμη η ενασχόληση των γυναικών με αθλήματα όπως το μπάσκετ είναι έως ένα σημείο ταμπού.Ως καλαθοσφαιρίστρια και μάλιστα σε ένα σχετικά υψηλό επίπεδο ποια είναι η γνώμη σας για αυτή την αντιμετώπιση ;

Θα χρησιμοποιήσω μια φράση του κ. Μίσσα.  ‘ Το μπάσκετ είναι ένα.  Δεν υπάρχει γυναικείο μπάσκετ, υπάρχει μπάσκετ ανδρών και γυναικών. ‘ Οι κανόνες είναι ίδιοι ,οι παράμετροι ίδιες , οι υποχρεώσεις ίδιες. Το θέαμα βέβαια δεν είναι το ίδιο, αυτό είναι σαφές . Ωστόσο μιλώντας με προπονητές θα διαπιστώσεις ότι ανα περιπτώσεις η προσήλωση και ανταποδοτικότητα μιας γυναικείας ομάδας είναι ανώτερη αντρικής. Όπως και ότι υπάρχουν χώρες όπως η Σουηδία όπου το μπάσκετ γυναικών αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη θέρμη από ότι το αντρικό.  Θεωρώ εν κατακλείδι ότι οι γυναίκες αθλήτριες στην Ελλάδα αξίζουν τουλάχιστον σεβασμό καθώς οι θυσίες που κάνουν για να παίξουν μπάσκετ δεν είναι αντιστοιχες των απολαβών τους και καλούνται πάντα να το συνδιάσουν με σπουδές , δουλειά και πιθανόν με δημιουργία οικογένειας.

Ποια συμβουλή θα δίνατε σε έναν νεαρό αθλητή ή μια νεαρή αθλήτρια που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ ;

Θα του έδινα καταρχάς μια πρακτική συμβουλή να έχει πάντα plan Β .Ο χώρος του αγωνιστικού αθλητισμού είναι γοητευτικός , έχει τρομερές συγκινήσεις και έτσι όποιος τον γνωρίσει δεν μπορεί εύκολα να «απεξαρτηθεί». Ωστόσο θα τον συμβούλευα από νωρίς να  φροντίσει να μαζεύει τα εφόδια για να κάνει και κάτι ακόμα επαγγελματικά είτε ταυτόχρονα , είτε αμέσως μετά. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα μπορέσουν να διασφαλίσουν το μέλλον τους μέσα απο τον αθλητισμό σε μια εποχή που η έννοια της ‘ασφάλειας’ δεν υφίσταται γενικότερα. Μια ακόμη συμβουλή που θα έδινα είναι ό,τι αποφασίσουν να κάνουν να το κάνουν με τη ψυχή τους και κάποια στιγμή το άθλημα θα τους το ανταποδώσει. Να μην απογοητεύονται και να μην ξεχνούν να το χαίρονται.

Τι στόχους έχετε για τη νέα σεζόν ;

Μόλις επισημοποίησα την τρίτη χρονιά μου στον Άρη.  Ο σύλλογος φέτος έχει θέσει καθαρό στόχο το κυνήγι της ανόδου στην Α1 και οι μεταγραφικες κινήσεις το επιβεβαιώνουν. Αυτό που θέλω λοιπόν είναι να βοηθήσω την ομάδα μου στο μέγιστο στο στόχο που έχει θέσει και να ευχαριστηθώ την μπασκετική χρονιά έχοντας καλή αγωνιστική παρουσία .

Πρόσφατα συμμετείχατε στο 3οn3 Παξών.Ποια η εμπειρία σας από αυτό το τουρνουά ;

Ήταν εξαιρετική διοργάνωση . Συγχαρητήρια στο επιτελείο του Paxos 3οn3 tournament. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ‘φανταστικούς ’ μου συμπαίκτες καθώς εκτός του ότι περάσαμε ωραία αφού ‘ για τα μπάνια πήγαμε ’(!) ... είχαμε και πολύ καλή αγωνιστική παρουσία. Αυτά που ξεχωρίζω είναι τη συμμετοχή μας στο μικρό τελικό, το τρίποντο νίκης νωρίτερα σε παράταση του Παναγιώτη Μαγκανά που μας έδωσε τη χαρά στη συνεχεια να βρεθούμε αντίπαλοι με Αντώνη Φώτση , το ότι βγάλαμε νικητή του διαγωνισμού τριπόντων τον Μιχάλη Αυγερινό και το ότι την  τετράδα μας συμπλήρωνε εξαιρετικά ο Δημήτρης Αγιούς και την μπασκετική μας παρέα ο ανυπέρβλητος Coach Steve. Α! και τα μπανια που κάναμε φυσικά!

Εμφανίσεις: 16

Η συνέντευξη που έδωσε στην ιστοσελίδα μας ο Ελληνοιταλός (Κερκυραίος απο την ελληνική του πλευρά) αθλητής της ξιφασκίας Μάρκο Ρεστίφο.

Πότε και πώς ξεκίνησες τη ξιφασκία;

Ξεκίνησα όταν πήγαινα πέμπτη δημοτικού. Αυτό το άθλημα το γνώρια επειδή η ιταλική ομοσπονδία διοργάνωνε το παγκόσμιο κύπελλο στη Βενετία .Οι αγώνες γινόταν κοντά στο σπίτι μου.Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τη ξιφασκία ,μου άρεσε πολύ και αποφάσισα και έγω να ασχοληθώ με αυτό το άθλημα.

Σε τι ξίφος αγωνίζεσαι ;

Το ξίφος που αγωνίζομαι ονομάζεται φλερέ.Στα ελληνικά αναφέρεται και ως ξίφος ασκήσεως.

Ποία η κατάταξή σου στην Ελλάδα και ποία στην Ιταλία ;

Στην Ιταλία ήμουν στο νούμερο 45 σε κατάταξη 1009 αθλητών.Στην Ελλάδα έχω αγωνιστεί σε μισούς αγώνες αλλά είμαι στην 21η θέση της κατάταξης ανάμεσα σε περίπου εκατό άτομα.

Ποιές οι διαφορές στη ξιφασκία στην Ελλάδα και την Ιταλία ;

Η Ιταλία δεν συγκρίνεται με την Ελλάδα.Η Ιταλία είναι από τις χώρες που έχουν παράδοση στο άθλημα ,οπότε είναι και πιο υψηλό το επίπεδο.Όμως και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί καλοί αθλητές.

Πώς αισθάνεσαι που εκπροσωπείς την Ελλάδα ;

Είναι πολύ σημαντικό να εκπροσωπείς μια ολόκληρη χώρα ,είναι πολύ ωραίο συναίσθημα.

Τι είναι για σένα η ξιφασκία ;

Προσωπικά , δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη ξιφασκία . Είναι κάτι που αγαπάω πολύ και θεωρώ πως χωρίς τη ξιφασκία δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος.

Τι έχεις κερδίσει από τη ξιφασκία ;

Έχω κερδίσει σημαντικές εμπειρίες.Έχω κάνει πολλά ταξίδια σε Ελλάδα ,Ιταλία αλλά και πολλές άλλες ευρωπαικές χώρες.Είναι άθλημα που απαιτεί συγκέντρωση ,έτσι μαθαίνεις να μη χάνεις εύκολα την υπομονή σου , να πιστεύεις στον εαυτό σου και σε βοηθαεί να αντιληφθείς τις ικανότητες και τις δυνατότητες σου.

Ποία είναι η πιο σημαντική σου στιγμή στη ξιφασκία ;

Όταν είχα πάρει μέρος σε ένα παγκόσμιο τουρνουά στο Παρίσι και τερμάτισα στην 8η θέση έχοντας κερδίσει σημαντικούς αντιπάλους.

Που προπονήσε ;

Προπονούμαι στην Ιταλία με το προπονητή μου τον Mikele Venturini.Ανήκω στο σύλλογο Circolo Schermo Mestre (Livio Di Rosa) είναι από τους καλύτερους συλλόγους στην Ιταλία.Στην Ελλάδα ανήκω στο σύλλογο της Γλυφάδας.

Ποιοί είναι οι άμεσοι στόχοι σου ;

Στόχος μου είναι να προκριθώ στα προκριματικά των Ολυμπιακών αγώνων.Για να γίνει αυτό πρέπει να τερματίσω στη 1η θέση στην Ελλάδα.Η συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς αγώνες είναι ένα όνειρο που έχω από μικρό παιδί.

Ποιοί σε βοηθάνε σε αυτή σου την προσπάθεια ;

O προπονητής μου Mikele Venturini ,η προπονήτρια μου στην Ελλάδα η Κωνσταντίνα Θεοφίλου και η οικογένεια μου ,που με στηρίζει σε αυτό που κάνω.Πλέον προσπαθώ να βρώ και κάποιους χορηγούς.

Ποιοί είναι οι επόμενοι αγώνες που θα λάβεις μέρος ;

Μέχρι το Δεκέμβριο έχω να αγωνιστώ σε Φλώρινα ,ΟΑΚΑ ,Βόνη και Αιγάλεω.Το νέο έτος έχω τους δύο πιο σημαντικούς μου αγώνες σε Τορίνο και Καίρο.Φυσικά ,υπάρχει και το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Σε αυτό με το σύλλογό μου πέρυσι τερματίσαμε 4οι.

Εμφανίσεις: 16

Συνέντευξη παρέδωσε στην ιστοσελίδα μας ο ποδοσφαιριστής  Νίκος Γεωργοτάς ,o όποιος θα αγωνιστεί για 17η (!) συνεχόμενη σεζόν στον Κεραυνό Ποταμού .

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ :

2003 - Κεραυνός Ποταμού 

Πότε ξεκίνησες το ποδόσφαιρο ;

Ξεκίνησα στα 15 μου χρόνια στην αντρική ομάδα του Κεραυνού Ποταμού ,πιο πριν ήμουν στο παιδικό .

Πώς είναι να αγωνίζεσαι τόσα πολλά χρόνια στην ίδια ομάδα ;

Για εμένα είναι ένα πολύ όμορφο συναίσθημα ,η κάθε χρονιά είναι ξεχωριστή .Ο Κεραυνός Ποταμού είναι η ομάδα της καρδιάς μου !

Σκέφτηκες ποτέ να αωνιστείς σε άλλη ομάδα ;

Όχι ,ποτέ δε σκέφτηκα κάτι τέτοιο .

Ποιοί λόγοι σε κράτησαν για τόσα πολλά χρόνια στον Κεραυνό Ποταμού ;

Oι λόγοι είναι πολλοί .Θα σου πώ έναν λόγο που δεν το ξέρει κανένας .Ότα ήμουν 20 ετών είχα μία καλή πρόταση -και από οικονομικής άποψης - από ομάδα της Κέρκυρας .Αρνήθηκα διότι όταν έγινε γνωστή η πρόταση στους κατοίκους του Ποταμού ,πολλοί από αυτούς μεταξύ των οποίων και μικρά παιδία με παρακάλεσαν να μείνω .Αυτό με συγκίνησε και αποφάσισα να μη φύγω ποτέ από το Κεραυνό .

Ποιά είναι η καλύτερή σου στιγμή με τη φανέλα του Κεραυνού ;

H καλύτερη στιγμή ήταν στη πρώτη μου χρονιά στην ομάδα ,όταν φτάσαμε μία ανάσα από την άνοδο στη δεύτερη τοπική κατηγορία .Ένα γκολ ήταν αυτό που μας στέρησε την άνοδο .

Ποιόν συμπαίκτη και ποίον προπονητή θα επέλεγες το καλύτερο με τον οποίον συνεργάστηκες ;

Δεν θέλω να αδικήσω κανέναν από τους πρώην και νύν συμπαίκτες και προπονητές μου .Όμως δύο συμπαίκτες που με βοήθησαν πολύ στα πρώτα μου βήματα ήταν ο Ευάγγελος Καλέσιος και ο Χρήστος Αυλωνίτης .Ως προπονητή θεωρώ πώς από όσους πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια θα επέλεγα ως καλύτερο το Μάρκο Αραβανή .

Σκέφτεσαι να αγωνιστείς για όλη τη καριέρα σου στον Κεραυνό Ποταμού ή υπάρχει ενδεχόμενο να αγωνιστείς και κάπου αλλού ;

Δεν πρόκειται να φύγω για άλλη ομάδα ,πλέον είμαι 32 ετών και η καριέρα μου σιγά - σιγά τελειώνει .Θα ήθελα ,λοιπόν , να τελειώσει στην ομάδα της καρδιάς μου .Μόνο στον Κεραυνό χαίρομαι όταν σκοράρω και όταν νικώ και στενοχωριέμαι όταν χάνω .

Σκέφτεσαι να υπηρετήσεις τον Κεραυνό Ποταμού από άλλο πόστο όταν τερματίσεις την ποδοσφαιρικής σου καριέρα ;

Θα ήθελα η ομάδα να έχει τη δική της ακαδημία και να είμαι προπονητής του παιδικού τμήματος .

Εμφανίσεις: 19

Αποκλειστική συνέντευξη έδωσε στην ιστοσελίδα μας ο παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής και συγγραφέας του βιβλίου "Η Ιστορία του μπάσκετ στη Κέρκυρα" Νίκος Κρητικός.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

1981 - 2010 Κερκυραικός ΓΣ

Πότε και πώς ξεκινήσατε το μπάσκετ και πώς ήταν η πρώτη σας επαφή με το άθλημα;

Προέρχομαι από μπασκετική οικογένεια καθώς τόσο ο πατέρας μου όσο και ο θείος μου αποτελούσαν μεγάλες δόξες του αθλήματος στη Κέρκυρα. Όπως καταλαβαίνεις και εγώ και ο αδερφός μου βρεθήκαμε από πολύ μικροί στα γήπεδα. Θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου με μία μπάλα στα χέρια. Το πρώτο μου δελτίο έγινε το 1981 σε ηλικία 7 ετών, στις ακαδημίες του Κερκυραικού ΓΣ.

Τότε οι ακαδημίες δεν είχαν τη σημερινή μορφή , ήταν ολιγομελή τμήματα και κάναμε προπονήσεις μόνο τα Σαββατοκύριακα και ένας παίκτης αντρικής ομάδας μας έδειχνε τα βασικά. Έζησα δηλαδή και τα χρόνια πριν το 1987 που έγινε η μεγάλη έκρηξη του μπάσκετ στη χώρα. Τα χρόνια αυτά ήταν δύσκολα, πέτρινα θα τα χαρακτήριζα. Εκτός του ότι υπήρχε έλλειψη υποδομών, ο αριθμός των παιδιών που ασχολούταν με το άθλημα ήταν πολύ μικρός (πριν το 1987 στις ακαδημίες είμασταν 30 παιδιά και με τα το ’87 φτάσαμε τα 300). Εκείνα τα χρόνια ήταν ρομαντικά ,είχαμε ως πρότυπα τους αθλητές της αντρικής ομάδας.

Ο Κερκυραικός τότε ήταν από τις κορυφαίες ομάδες, είχε εκπροσώπηση και σε εθνικές κατηγορίες. Εμείς δε χάναμε αγώνα της ανδρικής ομάδας. Επίσης διοργανωνόταν πάρα πολλά τουρνουά τα Χριστούγεννα και το καλοκαίρι. Τότε το γυμναστήριο έσφιζε από ζωή , δεν υπήρχε μέρα που να μην υπήρχε παιχνίδι. Μετά το 1987 οι συνθήκες όσον αφορά την εισροή παιδιών άλλαξαν , αλλά οι εγκαταστάσεις βέβαια παρέμειναν άθλιες. Το τερέν του γήπεδο ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά φθαρμένο ,τα ταμπλό ήταν σπασμένα και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι για να φρενάρεις στο τρίποντο,έπρεπε να ξεκινήσεις να φρενάρεις από το κέντρο.Υπήρχε όμως τέτοια αγάπη για το άθλημα που λιώναμε 3-4 ζευγάρια παπούτσια κάθε καλοκαίρι στο γυμναστήριο.

Μετά το ΄87 ο συνοστισμός στα γήπεδα μπάσκετ ήταν τόσο μεγάλος που όταν θέλαμε να παίξουμε περνάγαμε από τη διαδικασία του γνωστή διαδικασία - για εμάς τότε- του μπεί - δε μπεί. Συγκεντρωνόμασταν δηλαδή στη γραμμή του προσωπικού και όποιος ευστοχούσε σε μία ελεύθερη βολή έπερνε μέρος στο παιχνίδι , όποιος αστοχούσε περίμενε για περίπου 45 λεπτά τη σειρά του.

Έτσι ξεκίνησα το μπάσκετ. Να πω εδώ ότι πέρασα όλα μου τα χρόνια στον Κερκυραικό ΓΣ και βρέθηκα στην αρχή της καριέρας μου συμπαίκτης με μεγαθήρια του κερκυραικού μπάσκετ. Τότε τα πράγματα ήταν πιο άγρια. Η δική μου γενιά είχε το κουράγιο και επιβίωσε σε αυτές τις συνθήκες. Όλο αυτό όμως μας βγήκε όμως σε καλό!

Στην ανδρική ομάδα του Κερκυραικού ΓΣ αγωνίστηκα από το 1989 έως το 2010 και είχα τη τιμή να είμαι για 13 χρόνια αρχηγός της ομάδος αγωνιζόμενος σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο μπάσκετ από το σημερινό.

Ποιά ήταν η καλύτερη στιγμή της σταδιοδρομία σας ;

Υπήρχαν πολύ καλές στιγμές , υπήρχαν βέβαια και άσχημες. Από το άθλημα αυτό ,μέσα από το άθλημα αυτό , το οποίο είναι ομαδικό γαλουχίσε και διαμορφώνεις το χαρακτήρα σου. Πάντως θυμάμαι ένα ματς με το Χαρίλαο Τρικούπη (που παρεπειπτόντος πλέον αγωνίζεται στην Α2΄εθνική κατηγορία) στο Μεσολόγγι, που είχα κάνει ένα πολύ καλό παιχνίδι και σκόραρα 12 τρίποντα.Αυτό αποτελεί ρεκόρ της περιφέρειας μέχρι και σήμερα με την προοπτική να καταρηφθεί να είναι πολύ δύσκολη καθώς πλέον εκλείπουν οι σουτέρ από το άθλημα. Επίσης, μια πολύ ωραία στιγμή απο πλευράς σκοραρίσματος ήταν στο παιδικό πρωτάθλημα 1989-90 τότε που είχα βγεί πρώτος σκορερ. Μάλιστα, σε έναν αγώνα είχα σημειώσει 61 πόντους. Να σου πώ εδώ ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν σκόρερ με μέσο όρο 30 πόντους. Πλέον σκόρερ θεωρούνται όσοι σκοράρουν 12 και 13 πόντους. Εγώ τελείωσα το πρωτάθλημα με 32 πόντους μέσο όρο. Τότε το άθλημα ήταν πιο θεαματικό , για αυτό και στο παιδικό πρωτάθλημα το γήπεδο ήταν γεμάτο. Τώρα οι αγώνες γίνονται μεταξύ συγγενών και φίλων.

Θυμάμαι στο πρωτάθλημα αυτό ήταν το καλύτερο από ανταγωνιστικής πλευράς όλων των εποχών στην Κέρκυρα και υπήρχαν πολλοί καλοί παίκτες.Ενδεικτικά να αναφέρω κάποια ονόματα όπως ο Σπύρος Χυτήρης από τον Κερκυραικό , ο Γιάννης Κασίμης και ο Γιώργος Κολάγγης από τον Φαίακα , ο Χαίμ Αρμάντος και ο Γιάννης Μακρόπουλος από τον Ιόνιο , ο Μιχάλης Μήτσης και ο Βασίλης Τσέλιος από τον Αλκίνοο και ο Διονύσης Μάρτης από τον Κεραυνό Ποταμού. Το πρωτάθλημα εκείνο το στον όμιλο της Κέρκυρας είχε πάρει ο Φαίακας , όμως ο Αλκίνοος έφτασε στο τελικό του πρωταθλήματος της Βορειοδυτικής Ελλάδος και έχασε από τον πανίσχυρο τότε ΑΓΣΙ.

Άρα δηλαδή ως κορυφαίο παιχνίδι θα λέγατε αυτό με το Χαρίλαο Τρικούπη ;

Αυτό θυμάμαι περισσότερο γιατί αποτελεί ρεκόρ , υπήρχαν πολλά παιχνίδια που είχα πολύ καλή απόδοση. Για μένα στο μπάσκετ ποτέ δεν ήταν το παν η ατομική απόδοση. Για να έχεις καλή απόδοση σε βοηθάνε πάντα και οι συμπαίκτες σου. Είναι πολύ βασικό να υπάρχει χημεία και να λειτουργείς σαν ομάδα. Πάντα γινόταν πολύ δυνατά παιχνίδια με τον ΑΓΣΙ , με τη ΓΕ Αγρινίου και με άλλες ομάδες. Τότε η ΕΣΚΑΒΔΕ ήταν ένας ενιαίος όμιλος και από τον όμιλο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ότι οι 9 από τις τότε 12 ομάδες βρίσκονται σε εθνικές κατηγορίες. Αυτό λεεί κάτι για το επίπεδο του μπάσκετ εκείνα τα χρόνια.

Σε προσωπικό επίπεδο τι έχετε κερδίσει από το μπάσκετ όλα αυτά τα χρόνια ;

Για εμένα το μπάσκετ ήταν τρόπος ζωής ! Θυμάμαι ότι όταν χάναμε κάποιο παιχνίδι δε θέλαμε να βγούμε από το σπίτι , το ζούσαμε αυτό που κάναμε. Παίζαμε για εμάς και για τη φανέλα. Σίγουρα το μπάσκετ έχει διαμορφώσει πολύ το χαρακτήρα μου, δηλαδή συνήθιζα πάντα να είμαι πολύ δυναμικός και να παίζω με μεγάλο ενθουσιασμό ,εκτός γηπέδου ήμουν πολύ πιο ήρεμος αλλά γενικά το μπάσκετ μου έχει δώσει πολλά.Οι συνεργασίες που έμαθα μέσα από το παιχνίδι ήταν ένα πολύ καλό μάθημα για τη συνέχεια της ζωής. Επίσης έχω κάνει πάρα πολλούς φίλους όχι μόνο στη Κέρκυρα αλλά και σε όλη την Ελλάδα . Σημαντικό είναι ότι το μπάσκετ με έχει βοηθήσει και στην υγεία μου ,διότι αυτό αποτελέι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του αθλητισμού.

Με τους τωρινούς ρυθμούς της ζωής είναι δύσκολο να ακολουθήσει κανείς τα βήματα που είχαμε εμείς τότε. Θυμάμαι ότι και στο σχολείο η μπάλα του μπάσκετ δεν έλειπε ποτέ από δίπλα μας. Τα πάντα γύρω από τη μέρα μας περιστρεφόταν γύρω από το άθλημα , κινητά δεν υπήρχαν , η σκέψη μας ήταν μόνο στο μπάσκετ. Ψάχναμε να βρούμε τρόπο μέσω κάποιας βιντεοκασέτας για να δούμε κάποιο αγώνα του ΝΒΑ κτλπ. .Η παρέα μας τότε ήταν καταπληκτική ,ζήσαμε στιγμές που δεν τις ξεχνάς εύκολα και δυστυχώς δεν βλέπω να συμβαίνουν σήμερα.

Από ποιόν άνθρωπο έχετε αποκομίσει τα περισσότερα στοιχεία ; Ποιόν δηλαδή θεωρείτε ως πρότυπο ;

Είχα τη τιμή να γνωρίσω πολλούς αξιόλογους ανθρώπους στο χώρο ,πραγματικά μου έρχονται στο μυαλό πάρα πολλοί. Θα σου πω όμως για έναν άνθρωπο , ο οποίος ήταν αφανής ήρωας σε αυτό το κομμάτι. Στοιχεία έχω πάρει από αρκετούς είτε προπονητές , είτε συμπαίκτες , όμως αυτός που ήταν πάντα δίπλα μας ήταν ο πατέρας μου Γιώργος Κρητικός. Κατάφερνε πάντα να κρατάει τις ισσοροπίες , ακόμα και μετά από πολύ καλά παιχνίδια αυτός πάντα ( σε εμένα και στον αδερφό μου) να κρατάει τις ισσοροπίες Ακόμα και μετά από πολύ καλά παιχνίσια αυτός μας προσγήωνε στην πραγματικότητα. Όταν εντόπιζε κάποιο λάθος φρόντιζε να μας το επισημαίνει. Κάποιες φορές πραγματικα απορούσαμε , όμως αυτό μας βοηθούσε πάρα πολύ. Βασικό ρόλο έπαιζε ότι υπήρξε και ο ίδιος αθλητής και ήξερε πολύ καλά τη ψυχολογία μας.

Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για εσάς όταν ο Χρήστος Ρέγγης αποδέχτηκε την επιστροφή της φανέλας με το νο. 7 ειδικά για εσάς ;

O Χρήστος Ρέγγης είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο του κερκυραικού μπάσκετ , είναι ένας από τους κορυφαίους Κερκυραίους παίκτες του αθλήματος και για μένα ήταν και ο καλύτερος προπονητής που συνεργάστηκα. Είχα τη χαρά και την τιμή να τον έχω προπονητή για πάνω από 15 χρόνια. Ζήσαμε μαζί πολύ καλές στιγμές , χαρές , λύπες. Ήταν άνθρωπος που είχε βασικό κομμάτι του ότι ήξερε τη ψυχολογία των παικτών και μπορούσε να πάρει το 110% από κάθε παίκτη. Θυμάμαι κερδίζαμε πολλά παιχνίδια στο τέλος ακόμα και εκτός έδρας χάρη στο Χρήστο το Ρέγγη .Ο αντίπαλος δεν καταλάβαινε έχανε το παιχνίδι , αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο προσόν για έναν προπονητή.Θυμάμαι όταν μου πρότεινε να πάρω τη φανέλα με το νο. 7 είχα μείνει έκπληκτός. Φυσικά όμως ενθουσιάστηκα πολύ και φρόντιζα πάντα να δείχνω αντάξιος της εμπιστοσύνης του.

Άρα δηλαδή αν σας ρώταγαν ποιόν θεωρείτε κορυφαίο συμπαίκτη και ποιόν κορυφαίο προπονητή θα λέγατε το Χρήστο Ρέγγη;

Συμπαίκτες δεν είμασταν για πολλά χρόνια τον πρόλαβα στα τελευταία του ,γιατί αμέως μετά έγινε προπονητής .Κορυφαίο συμπαίκτη είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιον , καθώς έχω συνεργαστεί με πολλούς καλούς παίκτες. Αν ξεχωρίσω θα αδικήσω κάποιον. Πολύ καλή συνεργασία είχα σίγουρα με τον αδερφό μου τον Άγγελο ,ο οποίος ήξερε πάντα που θα με βρεί μέσα στο γήπεδο. Ο Άγγελος ήταν ένα από τα καλύτερα playmaker που έχουν περάσει από τη Κέρκυρα ,ήταν άτυχος όμως με αρκετούς τραυματισμούς και εγκατέλειψε λίγο νωρίτερα την ενεργό δράση. Επίσης πολύ καλή συνεργασία είχα με τον ξαδέρφο μου το Μπάμπη Λαμπίρη , ο οποίος έκανε και πορεία εκτός νησιού καθώς έπαιξε στην Α2 εθνική κατηγορία με το Γ.Σ. Λάρισας. Με τον Μπάμπη μεγαλώσαμε μαζί και γνώριζε πολύ καλά ο ένας το παιχνίδι του άλλου. Με την επιστροφή του από τη Λάρισα φτιάξαμε μια πολύ δυνατή ομάδα και για 2-3 χρόνια παίξαμε ένα πολύ θεαματικό μπάσκετ που μνημονεύεται ακόμα από τους Κερκυραίους φιλάθλους.

Για ποιά εποχή μιλάμε ;

Για τη τριετία 2003-2006 τότε βγήκαμε δύο φορές δεύτεροι στην Α1 ΕΣΚΑΒΔΕ. Υπήρξαν πολλοί λόγοι που δεν πήραμε την άνοδο στις εθνικές κατηγορίες και αυτοί ήταν κυρίως εξωαγωνιστικοί. Τέλος πάντων εμείς παίζαμε και το ευχαριστιόμασταν παρότι αδικούμασταν πολλές φορές , εμείς είχαμε πείσμα ,δεν το βάζαμε κάτω και παίζαμε πάντα αυτό που έπρεπε να παίξουμε.

Εκείνη την εποχή νομίζω ότι είναι και η μεγάλη νίκη με τη Ναύπακτο ;

Ναι. Ακόμα κατέχουμε το ρεκόρ στην ΕΣΚΑΒΔΕ! Άλλο ένα αξέχαστο παιχνίδι. Θυμάμαι στο ματς του πρώτου γύρου είχαμε κάνει ένα ταξίδι – καμικάζι. Ξυπνήσαμε 5.30 το πρωί, φύγαμε 6.30 και φτάσαμε στη Ναύπακτο 14.30 όπο και βγήκαμε απευθείας να παίξουμε. Παίξαμε σε ένα κακό αγωνιστικό χώρο και το παιχνίδι τελείωσε σίγουρα πιο νωρίς από το κανονικό. Εκεί είχαν χρονόμετρα χειρός. Εν τέλει χάσαμε για 4 πόντους. Δεν κερδίζαμε εκείνο το παιχνίδι που να παίζαμε 10 μέρες! Αυτό μας πήραξε πολύ διότι μια αγωνιστική πριν είχαμε κατατροπώσει με 30 πόντους εντός έδρας τον ΑΓΣΙ , ο οποίος τότε είχε ένα πολύ καλό ρόστερ ενισχυμένος. και με ξένους παίκτες και ήταν το βασικό φαβορί για την άνοδο Έτσι στο δεύτερο γύρο πιάσαμε πολύ καλή απόδοση. Βέβαια , μας βοήθησε και ο αντίπαλος γιατί ακολούθησε το ρυθμό μας και έπαιζε και αυτός γρήγορα. Όμως αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού αυτόν δεν μπορούσε να τον υποστηρίξει , με αποτέλεσμα το παιχνίδι να λήξει με το αστρονομικό σκορ 150-59. Επίσης εκείνη τη σεζόν είχαμε κάνει και ένα πολύ καλό παιχνίδι με το Φαίακα που αποτελούσε πάντα το αντίπαλο δέος μας. Το ντέρμπι αυτό έληξε με σκορ το ευρύ υπέρ μας σκορ 97-47 , κάτι που αποτελεί ρεκόρ διαφοράς πόντων στα ντέρμπι μεταξύ Φαίακα – Κερκυραικού.

Σήμερα παρακολουθείτε τη πορεία των κερκυραικών ομάδων στο μπάσκετ ;

Πάντα είμαι στο χώρο , δεν έχω εγκαταλείψει ποτέ. Παρακολουθώ τα παιχνίδια των κερκυραικών ομάδων σε όλες τις κατηγορίες. Η γνώμη μουείναι ότι η εικόνα του κερκυραικού μπάσκετ δεν είναι αυτή που πρέπει αυτή τη στιγμή. Πριν τρία χρόνια έγινε μια κίνηση από τους Ιππότες και εν συνεχεία από το Φαίακα με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Δυστυχώς δεν είχε τη διάρκεια που περιμέναμε. Επίσης , ένα άλλο θέμα που θέλω να θίξω είναι ότι πλέον η Κέρκυρα δεν βγάζει παίκτες. Ασχολούνται περίπου 600 παιδιά με το άθλημα στις ακαδημίες των ομάδων και η παραγωγή παικτών δεν είναι η αναμενώμενη. Κάτι τέτοιο δεν νοείτε ούτε στατιστικά. Κάτι πάει πολύ λάθος. Κατά τη προσωπικά μου άποψη τα παιδία δεν διδάσκονται τα βασικά του αθλήματος, καθώς δίνετε προτεραιότητα σε άλλα πράγματα.

Περνάμε στο βιβλίο. Πώς πήρατε την απόφαση να γράψετε ένα βιβλίο για το κερκυραικό μπάσκετ;

Όπως σου είπα και πριν μεγάλωσα σε μια μπασκετική οικογένεια όπου απο πολύ μικρός βρέθηκα σε διάφορες συγκεντρώσεις βετεράνων κυρίως στο μαγαζί του πατέρα μου που αποτελούσε και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μπασκετικά στέκια στη Κέρκυρα. Με θαυμασμό θυμάμαι τους άκουγα να μιλούν για τα παιχνίδια της εποχής ,κυρίως για αυτά με τους Αμερικάνους ,καθώς τότε δεν υπήρχαν άλλες ομάδες στη περιφέρεια.

Όλα αυτά τα χρόνια περίμενα κάποιος να πάρει τη πρωτοβουλία και να γράψει όλες αυτές- τις ιστορίες που άκουγα. Μάλιστα υπήρχε ο κίνδυνος κάποιοι λόγω ηλικίας να φύγουν από τη ζωή. Έτσι πήρα εγώ τη πρωτοβουλία χωρίς δεύτερη σκέψη και τόλμησα το εγχείρημα αυτό δίχως να έχω ξαναγράψει βιβλίο.Βέβαια , είχα στο μυαλό μου τι ήθελα να κάνω. Με κόπο και με πολύ δύσκολη δουλεία κατάφερα να συλλέξω όλα τα στοιχεία που υπάρχουν στο βιβλίο , το οποίο στην ουσία αποτελεί ένα λεύκωμα το οποίο περιέχει μαρτηρίες των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής. Οι περιγραφές τους δένονται με φωτογραφίες και με αρχειακό υλικό. Νιώθω ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και το γεγονός ότι με έχει τιμήσει πολύ κόσμος διαβάζοντας ή αγοράζοντας το βιβλίο.

Από τη προσπάθεια αυτή δεν είχα κάποιο οικονομικό κέρδος διότι από την αρχή είχα υποσχεθεί να κρατήσω το βιβλιο σε τιμή αρχικού κόστους παρά τις προτάσεις που είχα από μεγάλους εκδοτικούς οίκους. Επιπλέον να πω ότι το βιβλίο φτιάχτηκε εξ ολοκλήρου στη Κέρκυρα οπότε τα χρήματα έμειναν εδώ στον τόπο μας.

Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα για την πολύτιμη βοήθεια τον παλαίμαχο καλαθοσφαιριστή και προπονητή κ.Τώνη Παιπέτη με τον οποίον μοιραστήκαμε μαζί το ίδιο όραμα.

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εσάς που το βιβλίο βρίσκεται στο μοναδικό μουσείο του αθλήματος στη χώρα , σε αυτό της ΧΑΝΘ;

Aποτελεί την ύψιστη τιμή θα έλεγα, καθώς είναι το μοναδικό μουσείο του αθλήματος στην Ελλάδα. Το βιβλιο τοποθετήθηκε σε περιόπτη θέση στο μουσείο αποτελεί τιμή όχι μόνο για εμένα αλλά και για το νησί γενικότερα , καθώς είναι η καλύτερη διαφήμιση που θα μπορούσε να υπάρχει για το νησί σε ένα τέτοιο χώρο.

Έχουν έρθει σε επαφή μαζί μου και έχω δεχθεί προτάσεις και από άλλες πόλεις που ήθελαν να πράξουν ένα ανάλογο εγχείρημα . Είμαι πάντα ανοικτός να βοηθήσω με όποιον τρόπο μου ζητηθεί.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή του βιβλίου ;

Ασχολήθηκα γύρω στα δύο χρόνια, κάθε μέρα ανελλειπώς. Μεγάλη βοήθεια πήρα από την οικογένεια μου. Πέρασα πολύ χρόνο στη δημόσια βιβλιοθήκη και στην αναγνωστική εταιρεία όπου βρήκα όλα τα σχετικά έντυπα από το 1929 και μετά. Οι συνεντεύξεις με τους βετεράνους αθλητές ήταν επίσης ένα ιδιαίτερο κομμάτι. Νομίζω ότι κατάφερα να πάρω από αυτούς ότι έπρεπεκαθώς με έβλεπαν ως ένα δικό τους παιδί. Βλέπεις , ήξερα τη ψυχολογία τους , οπότε αυτό βοήθησε να αποτυπώσουν τα γεγονότα όπως ακριβώς έπρεπε.

Υπάρχει και ένα βιντεάκιστο You Τybe που αναλύει τα όσα γράφονται στο βιβλίο , το βρίσκει κανείς εύκολα αρκεί να πληκτρολογήσει στην αναζήτηση Ιστορία του κερκυραικού μπάσκετ. Σε αυτό παίρνουν μέρος όλοι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου.

Ποιός ήταν ο στόχος σας κατά τη συγγραφή του βιβλίου;

O βασικός στόχος ήταν να μη χαθεί η μεγάλη ιστορία του αθλήματος στο νησί. Να τονίσω ότι το μπάσκετ ήρθε στην Ελλάδα το 1919 και στη Κέρκυρα το 1929. Φέτος συμπληρώνονται 90 χρόνια του αθλήματος στο νησί . Η Κέρκυρα είναι η πρώτη επαρχιακή πόλη στην οποία παίχτηκε το μπάσκετ και με λυπεί το γεγονός ότι κανένας δεν εχεί ενδιαφερθεί για αυτή τη τόσο σημαντική επέτειο. Είμαι πεπισμένος ότι εάν αυτό το γεγονός γινόταν σε κάποια άλλη πόλη της Ελλάδος είμαι σίγουρος ότι θα γινόταν και η ανάλογη προβολή από τους τοπικούς φορείς. Ο Βασικός λόγος θα ήταν να μάθουν τα νέα παιδιά κυρίως την ιστορία του μπάσκετ της πόλης τους. Το επίπεδο του αθλήματος στο νησί ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του αλλά στη συνέχεια έμεινε πίσω καθώς εξελίχθηκε σε άλλες πόλεις και η Κέρκυρα παρέμεινε στάσιμη.

Επίσης ένας ακόμη στόχος μου ήταν να αποθέσω ένα φόρο τιμής δτους αθλητές εκείνης της εποχής που άντεξαν κάτω από άθλιες συνθήκες και κατάφεραν να διαδώσουν και να αναπτύξουν το άθλημα. Νομίζω πως η προσφορά τους μέσω του βιβλίο θα μνημονεύεται για πάντα.

Θεωρείτε πώς το βιβλίο είχε την αναμενώμενη αντιμετώπιση από τους φίλους του αθλήματος ;

Kοίτα να δείς , προσωπικά με συγκίνησε ιδιαίτερα η συμμετοχή που είχε ο κόσμος και εκτός Κέρκυρας. Δηλαδή τα αντίτυπα που πουλήθηκαν εκτός νησιού ήταν σχεδόν ισάξια με αυτά που πουλήθηκαν στην Κέρκυρα. Αυτό αποδεικνύει σαν γενικό συμπέρασμα ότι στο τόπο σου ότι και να κάνεις δεν αναγνωρίζεται εύκολα ,ίσως να αναγνωριστεί αργότερα. Υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση από την υπόλοιπη Ελλάδα , δέχτηκα τηλεφωνήματα από καταξιωμένους ανθρώπους του χώρου αλλά και από πολύ γνωστούς δημοσιογράφους οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν από το βιβλίο.

Οι βραβεύσεις που ακολούθησαν σίγουρα αποτελούν μεγάλη τιμή για εμένα αλλά ο κύριως και βασικός στόχος ήταν να διαβάσει ο κόσμος το βιβλίο και να μάθει την ιστορία του μπάσκετ στη Κέρκυρα.

Πώς αισθανθήκατε κατά τη διάρκεια της βράβευσης σας από το αμερικάνικο πολεμικό ναυτικό ;

Ήταν μια ιδιαίτερη βράβευση , χωρίς να παραβλέψω και τις άλλες βραβεύσεις που μου έχουν γίνει. Είχα την τιμή να βραβευτώ απο τη Νικόπολη Πρέβεζας , τον ΑΓΣ Ιωαννίνων ,τη ΓΕ Αγρινιού , το Φαίακα Κέρκυρας ομάδες που αποτελούν παραδοσιακές δυνάμεις του μπάσκετ. Είναι πολύ σημαντικό καθώς οι ομάδες αυτές δεν έχουν βραβεύσει πολλούς από τους δικούς τους αθλητές. Τους ευχαριστώ πραγματικά.Βέβαια να τονίσω ότι δεν με βράβευσαν μόνο για τη συγγραφή του βιβλίου αλλά κυρίως για την προσφορά μου σαν αθλητή.

Τώρα όσον αφορά τη βράβευση από τους Αμερικάνους ήταν μια ξεχωριστή στιγμή. Όπως γνωρίζεις το βιβλίο περιέχει πολλές φωτογραφίες από καράβια και αεροπλανοφόρα της εποχής εκείνης που ερχόταν και έπαιζαν στη Κέρκυρα. Σε μία επαφή που είχα με την αμερικανική πρεσβεία , αυτοί εξεπλάγησαν με το υλικό του βιβλίου διότι δεν το είχαν ξαναδεί. Πραγματικά ενθουσιάστηκαν και προέβησαν σε αυτή τη κίνηση. Είχε έρθει ένα πλοίο από τον περσικό κόλπο με προορισμό την Ιταλία. Σταμάτησε εδώ παίξανε ένα φιλικό με τον Κερκυραικό και στο ημίχρονο έγινε η βράβευση από την ίδια την ναυτική ακόλουθο η του 6^ου στόλου της μεσογείου. Ήταν μια φανταστική στιγμή για εμένα.

Θα υπάρξει και συνέχεια του βιβλίου ;

Η ανάφορα που υπάρχει στο βιβλίο ξεκινά από το 1929 έως το 1980 αναλυτικά και περιληπτικά έως το 1990. Η δεκαετία αυτή για εμένα είναι η χρησή του κερκυραικού μπάσκετ. Με φοβερή εκπροσώπηση στις εθνικές κατηγορίες από τρείς κερκυραικές ομάδες (απο ΑΟ Φαίακα , τον Κερκυραικό ΓΣ και τον ΑΣ Κόρκυρα). Αν προσπαθήσω να αναλύσω να αναλύσω μια τέτοια δεκαετία θα χρειαστεί ένα τόμο από μόνη της. Πλέον μπαίνουμε σε μεγάλα σε διάρκεια πρωταθλήματα. Επίσης, υπάρχουν πολλές γραπτές πηγές και είναι πιο εύκολο να αντλήσει κανείς υλικό. Το δύσκολο κομμάτι ήταν από τη δεκαετία του 1980 και πριν. Για τις δεκαετίες από το 1980 και μετά έχω κάτι στο μυαλό μου , που ίσως γίνει κάποια στιγμή , αλλά θα είναι κάτι διαφορετικό απο αυτό που προηγήθηκε.

Τέλος , σε ευχαριστώ πολύ για την ευχάριστη κουβέντα που είχαμε , επειδή μου αρέσουν οι νέες προσπαθείες , σου εύχομαι καλή επιτυχία και καλή δυναμή στο δύσκολο αυτό δρόμο που διάλεξες.

Εμφανίσεις: 15

Συνέντευξή εφ ΄όλης της ύλης έδωσε στην ιστοσελίδα μας ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου Γιάννης Σφακιανάκης.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ :

Ως ποδοσφαιριστής

ΑΟ Τερψιθέα Γλυφάδος

Δόξα Βύρωνα (1993 - 1999)

Παναιγειάλιος (Ιαν - Ιουν 1996 (δαν.) )

Αθηναικός (1999 - 2002)

ΑΟ Κέρκυρα (2002 - 2005)

Παναχαική (2005 - 2006 (α΄) )

Ακράτητος (2005 -2006 (β΄) )

ΑΕ Πάφος (2006 - 2007)

ΑΠΟΠ Κυνήρας – Πέγειας (2007 - 2009)

Απόλλων Λεμεσού (2009 - 2010 (α΄) )

ΑΠΟΠ Κυνήρας – Πέγειας (2009 – 2010 (β΄) )

Ατρόμητος Γεροσκίπου (2010 - 2011 (α΄) )

ΑΕΚ Κουκλίων (2010 - 2011 (β΄) )

ΑΟ Κασσιώπης (2011 - 2013)

ΑΟ Συναράδων (2013 - 2014)

Ως προπονητής

ΑΟ Συναράδων (2014 - 2015)

Κρόνος Αργυράδων (Ιούν - Σεπτ. 2015)

ΑΕ Λευκίμμης (Ιαν. 2016 -  2018)

Πότε και πώς ήρθατε για πρώτη φορά σε επαφή με το ποδόσφαιρο ;

Απο μικρό παιδί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου , ήμουν με μία μπάλα στα πόδια. Ξεκίνησα το ποδόσφαιρο στην ακαδημία ποδοσφαίρου του ΑΟ Τερψιθέας Γλυφάδος. Αγωνίστηκα εκεί έως 16.5 ετών.

Η πρώτη σας μεταγραφή ήταν στη Δόξα Βύρωνα. Εκεί σε νεαρή ηλικία βρεθήκατε να αγωνίζεστε σε Β΄και Γ΄Εθνική. Ποία η εμπειρία σας από αυτή τη διαδικασία ;

Μία χρονιά πριν πάω στη Δόξα Βύρωνα αγωνιζόμουν στο παιδικό της Τερψιθέας. Το δεύτερο γύρο ο προπονητής μου ,ο κ. Πάρης Μειντάνης, με ανέβασε στη πρώτη ομάδα. Εκεί αγωνίστηκα σε 10 αγώνες. Το καλοκαίρι του 1993 η Δόξα Βύρωνα έκανε κάποια δοκιμαστικά. Συμμετείχαμε περίπου 30 παιδία , εγώ ήμουν ανάμεσα στους τρείς που επιλέχθηκαν για να στελεχώσουν την ομάδα.

Η Δόξα Βύρωνα έδωσε 5 εκατομμύρια δραχμές στην ομάδα που αγωνιζόμουν. Στον ρόστερ της υπήρχαν ποδοσφαιριστές με παραστάσεις από Α΄Εθνική.  Το 1995 ανεβήκαμε στη Β΄Εθνική. Στη μέση της σεζόν πήγα δανεικός για έξι μήνες στον Παναιγειάλιο ,προκειμένου να αγωνιστώ περισσότερο. Την επόμενη σεζόν επέστρεψα στη Δόξα Βύρωνα και έκτοτε καθιερώθηκα βασικός.

Τι είναι για εσάς το ποδόσφαιρο ;

Για εμένα δεν υπάρχει ζωή χωρίς το ποδόσφαιρο. Είμαι τυχερός γιατί κατάφερα το χόμπι μου να το κάνω επάγγελμα. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι το οποίο αγαπάω και πάντα ήθελα να κάνω. Μέχρι τώρα ότι έχω καταφέρει στο ποδόσφαιρο είναι αποτέλεσμα μεγάληςπροσπάθειας.

Από το ποδόσφαιρο τι έχετε κερδίσει ;

To ποδόσφαιρο σου προσφέρει πολλά. Κατα περιόδους μου έχει προσφέρει χρήμα και αναγνωρισιμότητα. Το πιο σημαντικό ,βέβαια, είναι ότι μέσα από το ποδόσφαιρο έχω δημιουργήσει πολλές φιλίες και πολύτιμες γνωριμίες.

Πώς είναι για έναν ποδοσφαιριστή να αγωνίζεται στην Α΄Εθνική ;

Είναι ένα ξεχωριστό συναίσθημα να αγωνίζεσαι στην Α΄Εθνική. Πρέπει να το έχεις ζήσει για να το αντιληφθεις. Έχω παίξει σε μεγάλα γήπεδα με πάρα πολύ κόσμο , αυτό είναι κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα παιχνίδι με τον Αθηναικό κόντρα στον Ολυμπιακό ,στο ΟΑΚΑ. Με τη λήξη του παιχνιδιού ο Ολυμπιακός θα έκανε τη φιέστα για τη κατάκτηση του πρωταθλήματος. Στο γήπεδο 63.000 κόσμος. Δεν έπεφτε καρφίτσα ! Η επιθετική γραμμή του Ολυμπιακού σε εκείνο το παιχνίδι αποτελούταν από τους Γιαννακόπουλο , Τζόρτζεβιτς , Αλεξανδρή και Τζιοβάννι. Όλοι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές. Στο παιχνίδι αυτό μάρκαρα το Τζιοβάννι , ο οποίος αποτελεί κατά τη γνώμη μου , τον καλύτερο ποδοσφαιριστή που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα.

Νομίζω πώς για να παίξεις Α΄Εθνική πρέπει να προσπαθήσεις πάρα πολύ, να το θέλεις πάρα πολύ, να δουλέψεις και παράλληλα να διαθέτεις και τα κατάλληλα ποιοτικά χαρκατηριστικά. Χωρίς ποιότητα δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στην Α΄Εθνική.

Ποία ομάδα από όσες περάσατε θα λέγατε ότι είναι η «ομάδα της καρδίας σας»;

Νομίζω πώς η ομάδα της καρδιάς μου είναι η Τερψιθέα Γλυφάδος , η ομάδα από την οποία ξεκίνησα το ποδόσφαιρο. Βέβαια , έχω πολύ καλές σχέσεις με όλες τις ομάδες που αγωνίστηκα. Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτέλει και η Δόξα Βύρωνα , στην οποία αγωνίστηκα για έξι χρόνια από τα 17 έως τα 23. Ήταν πολύ ωραία χρόνια. Αγαπάω επίσης πολύ και τον Αθηναικό που ήταν η πρώτη ομάδα με την οποία αγωνίστηκα στην Α΄Εθνική. Επίσης ο ΑΠΟΠ Κυνήρας – Πέγειας στη Κύπρο στον οποίον αγωνίστηκα συνολικά τρία χρόνια και με τον οποίον κατέκτησα το κύπελλο Κύπρου και φυσικά ο ΑΟ Κέρκυρα.

Στον ΑΟ Κέρκυρα πώς ήταν η πορεία σας ;

Στη Κέρκυρα με έφερε ο κύριος Σπύρος Καλογιάννης ,ο οποίος ήταν παράγοντας και στον Αθηναικό την εποχή που αγωνιζόμουν. Για να με φέρει στη Κέρκυρα μου χάλασε μια μεταγραφή. ΄Οταν τον βλέπω του λέω πάντα ότι ίσως να μου έκανε κακό στη ποδοσφαιρική μου καριέρα , συνάμα όμως τον ευχαριστώ γιατί πλέον ζωμε την οικογένεια μου σε έναν υπέροχο τόπο.

Πρίν έρθω στη Κέρκυρα είχα κλείσει στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Μια μέρα ,λοιπόν, πριν φύγω για Θεσσαλονίκη συναντήθηκα με το κύριο Σπύρο Καλογιάννη ,ο οποίος μαζί με το μάνατζέρ μου κατάφεραν - δυστυχώς επαγγελματικά , ευτυχώς για τη ζωή μου – να μου χαλάσουν τη μεταγραφή και αντί για τον Ηρακλή και τη Θεσσαλονίκη βρέθηκα στη Κέρκυρα.

Ο Ηρακλής εκείνη τη περίοδο αγωνιζόταν στην Α΄Εθνική , ενώ ο ΑΟ Κέρκυρα μόλις είχε ανέβει στη Β΄. Τη χρονιά εκείνη δεν τα είχαμε πάει και τόσο καλά . Είχαμε όλα τα φόντα να ανεβούμε , όμως έγιναν κακές επιλογές -όχι ποδοσφαιριστών- .Εγώ τον πρώτο χρόνο έμεινα ευχαριστημένος από την απόδοση μου ,δεν έμεινα ικανοποιημένος από τη κατάσταση και τη νοοτροπία που συνάντησα στη Κέρκυρα.

Επεδίωξα να φύγω, όμως με κράτησε στη Κέρκυρα ο κ.Καλογιάννης. Η δεύτερη μου χρονιά στη Κέρκυρα , ήταν χρονιά ορόσημο για το κερκυραικό ποδόσφαιρο. Ήταν η χρονιά που ανεβήκαμε για πρώτη φορά στην Α΄Εθνική.Προπονητής μας ήταν ο Νίκος Αναστόπουλος. Το αποκορύφωμα για εμένα ήταν πώς στη πρώτη χρονιά του ΑΟ Κέρκυρα στην Α΄Εθνική ,ήμουν εγώ ο αρχηγός της ομάδας. Είμαι ,δηλαδή, ο πρώτος αρχηγός του ΑΟ Κέρκυρα στην Α΄Εθνική ,για άλλους αυτό μπορεί να μη σήμαινε τίποτα, για εμένα όμως σημαίνει πολλά.

Πώς αισθανθήκατε όταν κατακτήσατε το κύπελλο Κύπρου με τον ΑΠΟΠ Κυνήρας – Πέγειας ,το πρώτο και μοναδικό τίτλο της ομάδας και μάλιστα είσασταν και αρχηγός ;

Ήταν το αποκορύφωμα της ποδοσφαιρικής μου καριέρας, πρόκειτε για έναν τίτλο που κατέκτησε μία ομάδα από ένα -ουσιαστικά- χωριό της Πάφου ,η οποία ήταν μόλις 6 χρόνια ενεργή. Είχαν έρθει σπουδαίοι ποδοσφαιριστές όπως ο Μιχαιλένκο ,ο οποίο είχε παραστάσει από Champions League με τη Ντινάμο Κιέβου , ο Μανώλης Ολιζαντέμπε από τον Παναθηναικό, πέντε παίκτες από Πορτογαλλία , εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές και χαρακτήρες. Σε αυτή την ομάδα είχα τη τιμή να με επιλέξουν για αρχηγό. Πιστεύω ότι με τη νοοτροπία μου βοήθησα και εγώ την ομάδα. Τη χρονιά αυτή αποκλείσαμε μεγαθήρια του κυπριακού ποδοσφαίρου όπως η Ομόνοια και ο ΑΠΟΕΛ. Ο ΑΠΟΠ Κυνήρας-Πέγειας είναι η μόνη ομάδα από την επαρχία της Πάφου, η οποία έχει κατακτήσει κύπελλο. Αυτό σημαίνει πολλά ! Το αποκορύφωμα αυτής της πορείας ήταν η ομάδα να βγεί Ευρώπη και εγώ να πάρω μεταγραφή σε μία πολύ μεγάλη ομάδα όπως ο Απόλλων Λεμεσού.

Η μεταγραφή στον Απόλλων Λεμεσού σήμαινε πολλά για εσάς ;

Αρχικά, είχα κλείσει στην Ανόρθωση η οποία την προηγούμενη χρονιά αγωνίστηκε στη φάση των ομίλων του Champions League. Ήθελαν τότε έναν αντικαταστάτη του Δέλλα , του οποίου είχαν κάνει μείωση αποδοχών. Εν τέλει ο Τραιανός έμεινε και την επόμενη χρονιά και έτσι με προσέλκυσε ο Απόλλων Λεμεσού , στον οποίον και τελικά υπέγραψα. Ο Απόλλων Λεμεσού για εμένα είναι ένα πολύ μεγάλο σωματείο.

Να σκεφτείς στον Απόλλωνα πληρωνόμασταν πριν την ώρα μας. Είχςε την ιδιοκτησία της ομάδας μια εταιρεία με τάνκερ. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Τόμας Βον Χέισεν , ο οποίος είχε διατελέσει αρχηγός στο Αμβούργο. Ο Απόλλωνας αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για εμένα , η οποία όμως δεν κράτησε πολύ , καθώς με πήγε αρκετά πίσω ένας τραυματισμός. Με τον προπονητή μου έπειτα δεν είχα πολύ καλή επαφή και έτσι αποφάσισα να φύγω. Έτσι επέστρεψα στον ΑΠΟΠ Κυνήρας- Πέγειας.

Πώς βιώσατε τη πορεία του ΑΟ Κασσωπίου , του οποίου αποτελέσατε μέλος σε Δ΄ και Γ΄Εθνική ;

Ο ΑΟ Κασσιώπης αποτέλεσε τη τελευταία μου ομάδα σε επαγγελματικό επίπεδο. Είχα επιστρέψει από τη Κύπρο με σκοπό να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Τότε με πλησίασε ο κ. Κουτσούρης , ένας εξαιρερικός κύριος και μου ζητήσε να τον βοηθήσω. Ο ΑΟ Κασσωπιού μόλις είχε ανέβει στην Δ΄Εθνική κατηγορία. Επειδή με κέρδισε ο κ. Κουτσούρης και ήξερα πολλά από τα παιδιά που αγωνιζόταν στον ΑΟΚ , αποφάσισα να συνεχίσω.

Ανεβήκαμε όντας πρωταθλητές από τη Δ΄στη Γ΄εθνική. Ο κ. Κουτσούρης με έπεισε να αγωνιστώ και στη Γ΄Εθνική. Ανεβήκαμε και πάλι κατηγορία. Πλέον στα 37 ήταν πολύ δύσκολο να αγωνιστώ στη Β΄Εθνική , τότε είχε έρθει ο κύριος Γρηγορίου στον πάγκο της ομάδας , έγινε και η συγχώνευση με τον ΑΟ Κέρκυρα και τότε πήρα την απόφαση να αποσυρθώ από την ενεργό δράση.

Tην τελευταία σας χρονιά αγωνιστήκατε στο τοπικό της Κέρκυρας με τη φανέλα του ΑΟ Συναράδων. Ποία η διαφορά ανάμεσα σε τοπικό και επαγγελματικό ;

Τεράστια διαφορά σε νοοτροπία (προπονητών και ποδοσφαιριστών) , διαφορά στη προπόνηση κ.α. Στη Κέρκυρα δεν έχουμε τη κατάλληλη νοοτροπία. Ίσως δεν θέλουμε να μάθουμε. Μας αρέσει η νοοτροπία του «χωριού» και όχι του επαγγελματισμού. Για αυτό δεν ευθύνονται μόνο οι ποδοσφαιριστές. Είναι συνολικό το πρόβλημα.

Τη τελευταία μου χρονιά ,λοιπόν, αγωνίστηκα στον ΑΟ Συναράδων διότι όλοι μου οι φίλοι από τον ΑΟ Κασσιώπης (Κονισπολιάτης, Ζάχος, Πετρόγιαννης κ.α.) είχαν μεταφερθεί εκεί.Προπονητής της ομάδας ήταν ο κ. Πάγκαλης ήρθε μια μέρα σπίτι μου και με παρακάλεσε να παίξω του είπα χαρακτηριστικά «Μιχάλη, θα σταματήσω δεν θέλω να παίξω άλλο». Μου είπε τότε να πάω σε ένα φιλικό του ΑΟΣ με τις Μπενίτσες. Του είπα ότι θα πάω μόνο για προπόνηση και ότι θα παίξω σεντερ φορ. Έπαιξα σεντερ φορ , κερδίσαμε 5-1 , έβαλα 3 γκολ ,έδωσα μια ασιστ και κέρδισα ένα πέναλντι. Με έπεισαν και τα παιδιά να παίξω στον ΑΟΣ. Στο τέλος πήραμε το πρωτάθλημα και το κύπελλο, σημείωσα συνολικά 27 γκολ. Παράλληλα είχα ήδη πάρει το UEFA C και το UEFA B. Στο τέλος της χρονιάς ο Μιχάλης ο Πάγκαλης έφυγε από την ομάδα και έτσι μου δώθηκε η ευκαιρία να κάνω τα πρώτα μου προπονητικά βήματα.

Η προπονητική ήταν κάτι το οποίο σας ενδιέφερε ή προέκυψε στη πορεία ;

Βασικά πάντα μου άρεσε να παιζω ποδόσφαιρο και όχι να είμαι απ΄έξω στον πάγκο. Πλέον λόγω ηλικίας δεν μπορούσα να ανταποκριθώ στα υψηλά στάνταρ που ήθελα. Σαν ποδοσφαιριστής δεν είχα μάθει να κάθομαι στον πάγκο και έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με την προπονητική. Στην αρχή η προπονητική μου ήταν αδιάφορη ,κατα τη διάρκει των σεμιναρίων είδα την οπτική γωνία του προπονητή και πλέον μου αρέσει περισσότερο η προπονητική από το να παίζω ποδόσφαιρο. Για αυτό και τα τελευταία χρόνια δεν παίζω ούτε με τους παλαίμαχους.

Πλέον , διαβάζω πολύ και παρακολουθώ τα σεμινάρια προπονητικής. Τον περασμένο Μαίο δήλωσα για το UEFA Pro αλλά δεν κατάφερα να μπώ, θα ξαναπροσπαθήσω και αν δεν τα καταφέρω θα μείνω στο UEFA A.

Mε λίγα λόγια η προπονητική σας κέρδισε περισσότερο από την αγωνιστική δράση ενώ αρχικά συνέβαινε το αντίθετο ;

Nαι με κέρδισε περισσότερο, διότι η προπονητική δε σταματάει ποτέ, πρέπει πάντα να αποκτάς νέες γνώσεις. Πάντα λέω στους προπονητές ιδιαίτερα στους πιο παλιούς ότι η προπονητική αλλάζει. Για αυτό και οι παλιοί και οι νέοι πρέπει να παρακολουθούμε τα σεμινάρια διότι στο ποδόσφαιρο πολλά πράγματα έχουν αλλάξει.

 Aποτελεί ιδαίτερα σημαντική στιγμή για εσάς όταν στα πρώτα χρόνια της προπονητικής σας καριέρας καταφέρατε να κατακτήσετε δύο πρωταθλήματα Κέρκυρας (με ΑΟ Συναράδων και ΑΕΛ) ;

Είναι πολύ σημαντικό να ξεκινάς τη προπονητική σου καριέρα κατακτώντας πρωταθλήματα. Γενικά στη ποδοσφαιρική σταδιοδρομία βάση χαρακτήρα και δυανμισμού ,επέλεγα και με επιλέγανε πάντα ομάδες οι οποίες είχαν στόχο. Ακόμα και τώρα η ομάδα μου , που κατεβαίνει στο Β΄τοπικό έχει τεθεί ως στόχος ο πρωταθλητισμός. Η θεωρία μου είναι ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα. Πάντα προσπαθώ σε ότι κάνω να είμαι καλός και να είμαι πρώτος. Έτσι πορεύτηκα και με τον ΑΟ Συναράδων και με την ΑΕ Λευκίμμης. Ειδικά με την ΑΕΛ που είχαμε και τρομερό ανταγωνισμό με τον Κρόνο, μια ομάδα κατά τη προσωπική μου άποψη καλύτερη από την ΑΕΛ εκείνη τη περίοδο, θεωρώ ότι αποτέλεσε μια μεγάλη επιτυχία για τη προπονητική μου καριέρα.

Στην ΑΕΛ είσασταν προπονητής και στη Γ΄Εθνική. Υπάρχουν διαφορές για έναν προπονητή όταν προπονεί ομάδα εθνικής κατηγορίας από όταν προπονεί ομάδα του τοπικού , έστω και αν πρόκειτε για την ίδια ομάδα ;

Τεράστιες διαφορές. Εγώ και στο τοπικό δούλευα επαγγελματικά όπως έχω μάθει. Στη Γ΄Εθνική είχα πιο πολλούς επαγγελματίες ποδοσφαιριστές στο ρόστερ της ομάδας μου οπότε ήταν πιο εύκολο για εμένα. Δεν υπήρχε περίπτωση στη Γ΄Εθνική να λήψει κάποιος από προπόνηση ,διότι αυτόματα θα έμενε εκτός αποστολής ή ακόμη και εκτός ομάδος.

Επίσης στη Γ΄εθνική αντιμετωπίζεις πιο δυνατές ομάδες και πιο καλούς ποδοσφαιριστές. Γενικότερα επικρατεί τελείως διαφορετική κατάσταση μεταξύ επαγγελματικών κατηγοριών και τοπικού.

Ποίον ποδοσφαιριστή από όσους έχετε συνεργαστεί είτε ως προπονητής έχετε ξεχωρίσει και ποιοί οι πιο δύσκολοι αντίπαλοι ;

Οι δύο πιο δύσκολοι αντίπαλοι που αντιμετώπισα ήταν ο Κριστόφ Βαζέχα , ένας σπουδαίος και πολύ κινητικός επιθετικός. Είναι ο Νο 1 σκορερ στην Ελλάδα , αυτό λέει πολλά ! Επίσης ο Τζιοβάννι ,ο οποίος κατά τη γνώμη μου αποτελεί τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή που πέρασε από το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Σε επαγγελματικό επίπεδο είχα πολύ καλή συνεργασία με το φίλο μου το Γιώργο Σύρο στον ΑΟ Κέρκυρα. Παίξαμε τρία χρόνια μαζί και δέσαμε πολύ καλά. Επίσης στον ΑΟ Κέρκυρα ξεχώρισα μια ηγετική φυσιογνωμία τον Jude Vandelannoite. Κατά τη προσωπική μου άποψη θα έπρεπε ήδη να έχει τιμηθεί για τη προσφορά του στη Κέρκυρα.

Σε επίπεδο τοπικού από όσους συνεργάστηκα ξεχώρισα τον Βαγγέλη Τσεβανέδη , ο οποίος είναι ένας πολύ χαρισματικός επιθετικός , το Βασίλη Πετρόγιαννη έναν πάρα πολύ καλό ποδοσφαιριστή, το Γρηγόρη Στρατηγό , το Νίκο Κονισπολιάτη και άλλους που σίγουρα ξεχνάω.

Tο εγχείρημα των ακαδημιών αποτελούσε πάντα ένα στόχο για εσάς ;

Aπό τη στιγμή που σταμάτησα το ποδόσφαιρο κάτι έπρεπε να κάνω. Πάντα ήθελα ένα δικό μου γήπεδο και μια ακαδημία. Νομίζω ότι με τα παιδιά τα πάω καλά. Είμαι ιδιαίτερα αγαπητός στα παιδιά και τα αγαπάω και εγώ. Έψαχνα να βρώ χώρο πριν μου δωθεί η ευκαιρία με το ενωσιακό ,για να δημιουργήσω δικό μου γήπεδο και ακαδημία. Μόλις έμαθα ότι θα επινοικιαστεί το ενωσιακό ήταν μια καλή ευκαιρία για εμένα. Έτσι πήρα το γήπεδο και έκανα τη δική μου ακαδημία.

Ποιοί οι στόχοι σας μέσα από την ακαδημία που δημιουργήσατε ;

Αρχικά , δεν μου αρέσει το γεγονός ότι στη ΠΑΕ δεν αγωνίζονται Κερκυραίοι ποδοσφαιριστές , πλήν μερικών εξαιρέσεων,. Στη Κ19 αγωνίζονται πάλι πολύ λίγοι Κερκυραίοι.

Μέσα από την ακαδημία μου θέλω να βγάλω ποδοσφαιριστές με καλό χαρακτήρα , με σωστή νοοτροπία και αντίληψη έτσι ώστε μεγαλώνοντας να έχουν τα χαρακτηριστικά να κάνουν το άλμα για παραπάνω.

Όλες οι ακαδημίες στη Κέρκυρα βγάζουν ποδοσφαιριστές, oι οποίοι στη πλειοψηφία τους αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα. Όταν οι Κερκυραίοι ποδοσφαιριστές βγαίνουν για να αγωνιστούν εκτός νησιού , επιστρέφουν σχετικά γρήγορα γιατί τους λείπουν πολύ βασικά ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά. Νομίζω ότι οι ποδοσφαιριστές στη Κέρκυρα είναι οι πιο απροπόνητοι από όλη την Ελλάδα.

Στη Κέρκυρα μας διακρίνει ένα μεγάλο ταλέντο το οποίο αφήνουμε αναξιοποίητο. Είτε λόγω έλλειψεις εγκαταστάσεων , είτε επειδή δεν ασχολούμαστε σωστά είτε λόγω τουρισμού , ο οποίος αναγκάζει πολλά παιδιά να μην ασχολούνται με το ποδόσφαιρο για 6 μήνες.

Είμαι χαρούμενος διότι η ακαδημία μας τους τρείς καλοκαιρινούς μήνες διοργάνωσε ένα ποδοσφαιρικό camp στο οποίο συμμετείχαν πολλά παιδιά από Κέρκυρα , κάτι το οποίο δείχνει πώς υπάρχει θέληση από τα παιδιά.

Στόχος της ακαδημίας είναι σκαλί – σκαλί να ανεβαίνουμε. Εφ΄όσον υπάρχουν οι προδιαγραφές , θέλω να δημιουργήσω μια ομάδα , με ταβάνι τη Γ΄Εθνική , αμιγώς με Κερκυραίους ποδοσφαιριστές και όσοι έχουν όρεξη και διάθεση και μπορούν να ακολουθήσουν το ποδόσφαιρο επαγγελματικά.

Αυτός είναι και ο στόχος της αντρικής σας ομάδας ;

Ο ίδιος ακριβώς είναι και ο στόχος της αντρικής ομάδας. Για αυτό το λόγο έκανα και την ομάδα στο τοπικό για να έχουν τα παιδιά από την ακαδημία το επόμενο βήμα έτοιμο , καθώς είναι δύσκολο να μεταβούν απευθείας στο επαγγελματικό. Πρέπει βήμα-βήμα.

Μπορεί φέτος η ομάδα να στελεχώθηκε και με κάποιους πιο έμπειρους ποδοσφαιριστές ,καθώς δεν διέθετα τον κατάλληλο αριθμό παιδιών. Αλλά από τις ακαδημίες έρχονται πολλοί και καλοί ποδοσφαιριστλες. Σε όποιο πρωτάθλημα και αν αγωνίζεται η ομάδα θα αποτελείτε από νεαρά παιδιά με σωστή νοοτροπία που θα παίζουν ορθολογικό ποδόσφαιρο και θα δουλεύουν επαγγελματικά.

Εμφανίσεις: 20

Συνέντευξη παρέδωσε στην ιστοσελίδα μας ο προπονητής του τμήματος κωπηλασίας του ΝΑΟΚ κ.Γιώργος Νοταρόπουλος.

Πότε και πώς ξεκινήσατε την ενασχόλησή σας με τη κωπηλασία ; 

Η ενασχόληση μου με τη κωπηλασία ξεκίνησε τυχαία! Συγκεκριμένα το 1981 είχα έρθει στον όμιλο για να γραφτώ κολύμβηση. Τότε όμως έτυχε να είναι κλειστό το κολυμβητήριο. Ήταν αρχές καλοκαιριού, o τότε επιστάτης φροντιστής του Κωπηλατικού, Αναστάσιος Σαββανής «Τζίος» μου πρότεινε να καθίσω στη κωπηλασία. Από τότε έμεινα μόνιμα στη κωπηλασία. 

Τι έχετε κερδίσει από τη κωπηλασία ; 

H κωπηλασία είναι όλη μου η ζωή. Ξεκίνησα σε ηλικία 12 ετών, πλέον είμαι 52 και είμαι ακόμη εδώ. Η φιλοσοφία του αθλητισμού έχει περάσει στα γονίδιά μου και ο τρόπος σκέψης της κωπηλασίας είναι ο τρόπος με τον οποίον λειτουργώ γενικότερα στη ζωή μου. Μπορώ να πω ότι η κωπηλασία με γαλούχησε . 

Άρα, η κωπηλασία περιστρέφεται γύρω από ολόκληρο το τρόπο ζωή σας ; 

Ναι. Μετά το πρώτο σπίτι μου που είναι η οικογένεια μου, το δεύτερο σπίτι μου είναι η κωπηλασία. 

Ποίες είναι οι πιο σημαντικές διακρίσεις της κερκυραϊκής κωπηλασίας ; 

Οι διακρίσεις του τμήματος της κωπηλασίας είναι διαχρονικές. Πρώτα πρέπει να αναφέρουμε τις διακρίσεις που έχουν φέρει αθλητές του ομίλου σε «πέτρινα» χρόνια, που η κωπηλασία ήταν ακόμη στα σπάργανα. 

Το πρώτο χρυσό βαλκανικό μετάλλιο που έφερε η Ελλάδα ,στην κατηγορια εφηβων ,το έφεραν τρείς Κερκυραίοι κωπηλάτες, το 1977. Συγκεκριμένα ήταν ο Τηλέμαχος Γαβαλάς, ο Σπύρος Διαβάτης και ο Μιχάλης Σπάρος. Μια ακόμη μεγάλη διάκριση που έφεραν αθλητές του σωματείου, αλλά σαν μέλη της Εθνικής ομάδας, ήταν το 1974 όταν ένα ατόφιο Κερκυραϊκό πλήρωμα είχε λάβει μέρος στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων στο Νότιγχαμ της Αγγλίας το 1974. Στο πλήρωμα αυτό ήταν οι: Δαλιάνης Άκης, Δαλιάνης Σταμάτης, Ζάππας Γιώργος, Δραζίνος Σπύρος και Πηδαλιούχος Νικήτας Καραλής. 

Έκτοτε ήρθαν πάρα πολλές διακρίσεις στο σύλλογο. Η πιο σημαντική ήταν, το ασημένιο παγκόσμιο μετάλλιο που έφερε ο Αλέξανδρος Δαφνής το 2011. Επίσης αθλητές του ΝΑΟΚ έχουν κατακτήσει μεσογειακά μετάλλια ,διακρίσεις σε παγκόσμια πρωταθλήματα, κυρίως στους μικρούς τελικούς π.χ. πρώτη θέση στο μικρό τελικό (έβδομη στη γενική κατάταξη) με το συγχωρεμένο το Διονύση Νικολούζο και με τον Αλέξανδρο Σαββάτη. Επίσης έχουν κατακτηθεί από κωπηλάτες του ΝΑΟΚ άπειρα βαλκανικά μετάλλια .Όπως η πρώτη αθλήτρια μας βαλκανιονίκης η Αντωνία Θεόδοτου το 2005, ο Χειμαριος Βάγγελης, Κάκος Γεώργιος, Βλάχος Γεράσιμος, Καλέντζης Σπύρος κ.α. 

Aποκορύφωμα ήταν η πενταετία 2011-2016. Τότε η Δήμητρα Μάμαλου έφερε στον όμιλο εξι βαλκανικά μετάλλια (ένα χρυσό και πέντε αργυρά).Επίσης την ίδια εποχή οι Άλκης Δημουλής και Κωνσταντίνος Αρμενιάκος κατέκτησαν έξι πανελλήνια χρυσά ,ένα χρυσό και δυο αργυρά βαλκανικά. Αυτές οι διακρίσεις ήταν συνέχεια των διακρίσεων του παρελθόντος και πάνω σε αυτές χτίζουμε τις επόμενες. 

Ποίες είναι οι δικές σας προσωπικές διακρίσεις ; 

Σαν αθλητής ήμουν μέλος της εθνικής ομάδας, έχω πάρει δύο δεύτερες Νίκες σε διεθνείς αγώνες στην Ιταλία. Σε πανελλήνιο επίπεδο έχω κατακτήσει τρία  χάλκινα  πανελλήνια μετάλλια στις κατηγορίες  παίδων , εφήβων ,και  ανδρών. Ήμουν ενεργός αθλητής από το 1982 έως και το 1989. 

Τι πιστεύτε ότι πρέπει να διαθέτει ένας αθλητής για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στο άθλημα της κωπηλασίας ; 

Η κωπηλασία είναι ένα δύσκολο άθλημα, διότι έχει πολύ πόνο στη προπόνηση. Πρέπει να έχεις μέγιστα ψυχικά χαρίσματα. Πρώτα από όλα πρέπει να το αγαπάς. Πολύ βασικά στοιχεία είναι η πειθαρχία του μυαλού, η υπομονή ,το ήθος και η πίστη . Χωρίς αυτά τα συστατικά δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στο άθλημα.Όποιος αθλητής έχει αυτά τα χαρίσματα μπορεί να στοχεύσει ψηλά. Η φιλοσοφία του αθλητισμού πέρα από τα μετάλλια είναι ο αθλητισμός να γίνει κοινωνός και να μεταφέρει αυτά τα χαρίσματα σε νέους αθλητές , έτσι ώστε να πετύχουν τους προσωπικούς τους στόχους και πέραν από τον αθλητισμό. 

Τι «θυσίες» πρέπει να κάνει κάποιος αθλητής που θέλει να πετύχει κάτι καλό στη κωπηλασία; 

Όταν αγαπάς κάτι θεωρώ ότι η θυσία είναι κάτι δευτερεύον. Όμως επειδή τα παιδιά τη σημερινή εποχή έχουν πολλές υποχρεώσεις (σχολικές, εξωσχολικές, προσωπικές) θεωρώ ότι το μυστικό της επιτυχίας είναι η σωστή διαχείριση του χρόνου τους. Θεωρώ ότι εάν τα παιδιά μπορέσουν να διαχειριστούν το χρόνο τους σωστά, τότε προλαβαίνουν να κάνουν ακόμα και τις βόλτες τους ή ότι άλλο τους αρέσει. Εάν λοιπόν η οικογένεια είναι αρωγός και στηρίζει τα παιδιά σε όλες τις επιλογές τους και αν τα παιδιά μάθουν να μοιράζουν σωστά το χρόνο τους, τότε προλαβαίνουν να πετύχουν όλους τους στόχους τους. Στον αθλητισμό και τη μάθηση δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης! 

Η κωπηλασία είναι ένα άθλημα που γίνεται στη θάλασσα. Τις μέρες που οι καιρικές συνθήκες είναι αντίξοες ,που διεξάγονται οι προπονήσεις ; 

Η κωπηλασία είναι ένα άθλημα, που τα μόνα ρεπό, που έχει είναι την ημέρα των Χριστουγέννων ,τη Πρωτοχρονιά και την ημέρα του Πάσχα. Όλες τις υπόλοιπες μέρες η κωπηλασία δουλεύει είτε με μονή είτε με διπλή προπόνηση. 

Όσον αφορά τον αέρα το κομμάτι αυτό το έχουμε λύσει. Παραδοσιακά οι προπονήσεις της κωπηλασίας γίνονται στον όρμο της Γαρίτσας, αλλά στον όρμο όταν ο αέρας φυσάει νότια ή νοτιοαναλτολικά δεν μπορούμε να κωπηλατήσουμε. 

Να σκεφτείς, ότι στον ετήσιο προγραμματισμό που κάνουμε από το Σεπτέμβριο έως τον Αύγουστο στον όρμο βγάζαμε 600 χλμ. το χρόνο. Με τη μεταφορά της αγωνιστικής ομάδας στη Μαρίνα των Γουβιών ,όπου προπονούνται οι αθλητές μας τα τελευταία 12 χρόνια, καταφέραμε τόσο να λύσουμε το πρόβλημα του αέρα , όσο και να αυξήσουμε ετήσια χιλιόμετρα από 600 σε 3000 χλμ. το χρόνο. Σε αναλογία δηλαδή ένας χρόνος στον Μαρίνα ισοδυναμεί με πέντε χρόνια στον όρμο. 

Αν ο καιρός είναι βροχερός και η θάλασσα «λάδι» τότε η προπόνηση γίνεται κανονικά. Αν όμως η θάλασσα είναι άστατη, ο ΝΑΟΚ έχει εγκαταστάσεις όπως το λεμβαρχίο, η αιθουσα με τα εργόμετρα, ο χωρος του κωπηλατήριου που μπορεί να γίνει προπόνηση και στη  ξηρά,καθως  και το πλήρες εξοιπλησμενο γυμναστηριο μας. 

Στην ξηρά κάνουμε μυική ενδυνάμωση ,τρέξιμο και προπόνηση στα εργόμετρα. Με αυτές τις εναλλακτικές λύσεις δε χάνεται  ποτέ η προπόνηση. 

Με τη προπονητική στη κωηλασία πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε ; 

Τυχαία. Όταν τελείωσα τη γυμναστική ακαδημία δεν ήθελα να δουλέψω ως προπονητής κωπηλασίας ,διότι ήξερα την κατάσταση που επικρατούσε και πόσο χρόνο χρειάζεται καθώς είναι ένα άθλημα το οποίο δε λειτουργεί με το ρολόι. Εδώ δουλεύουμε όσο πάει. Για τους λόγους αυτούς δεν ήθελα να ασχοληθώ με την κωπηλασία ,ήθελα να κάνω άλλα πράγματα. Επειδή όμως ερχόμουν ως φοιτητής τα καλοκαίρια και βοηθούσα και οι άνθρωποι του συλλόγου έβλεπαν την εργατικότητα και τα αποτελέσματα ,μου έκαναν πρόταση να αναλάβω ως προπονητής. Μιλάμε για το 1992 μόλις είχα τελειώσει τις σπουδές και το στρατιωτικό. Εκείνη τη περίοδο ,λοιπόν, δεν υπήρχε προπονητής στο σύλλογο,  ο κ. Κώστας Παυλογιάννης με έπεισε  να μείνω μέχρι να βρεθεί προπονητής. Από τότε μέχρι τώρα περιμένω να έρθει ο προπονητής ! 

Παρατηρώ από τα λεγόμενά σας ότι και την αθλητική σας δράση και τη προπονητική στη κωπηλασία τη ξεκινήσατε τυχαία ; Tι είναι αυτό που εν τέλει σας κράτησε στο χώρο ; 

Η αγαπή, η πειθαρχία και η πίστη. Η αγάπη για το σύλλογο, η πειθαρχία γιατί μου ταιριάζει σαν άτομο και επιπλέον θεωρώ ότι τίποτα δε γίνεται τυχαία χωρίς δουλειά και πίστη.  

Γενικότερα, όταν είσαι σε ένα σύλλογο που έρχονται οι επιτυχίες και τα αποτελέσματα, όταν εσύ ο ίδιος προέρχεσαι από το άθλημα αυτό, έχεις πονέσει, έχει ιδρώσει, έχεις κουραστεί και βλέπεις τα νέα παιδιά να αγαπάνε αυτό που κάνουν, τότε δεν μπορείς να το εγκαταλείψεις. Γίνεσαι πιο σκληρός. 

Για παράδειγμα εγώ ξυπνάω καθημερινά στις 5 το πρωί και ξυπνάω με μεγάλη όρεξη να κάνω προπόνηση, παρά το γεγονός ότι είμαι τόσα χρόνια προπονητής η διάθεση και η αγάπη δε μειώνεται. 

Με βάση κάποιες συζητήσεις που έχω κάνει και με άλλους αθλητές της κωπηλασίας, διαπιστώνω ότι πολλοί από αυτούς ξεκίνησαν τη κωπηλασία με τυχαίο τρόπο. Γιατί η κωπηλασία δεν κεντρίζει αρχικά το ενδιαφέρον ενός παιδιού, αλλά στη συνέχεια ; 

Tα παλαιότερα χρόνια δεν ήταν πάρα πολλά τα σωματεία στη Κέρκυρα. Υπήρχε μόνο ο Κερκυραϊκός , ο ΝΑΟΚ και το ποδόσφαιρο.  Δεν υπήρχαν πολλές επιλογές για κάποιον που ήθελε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. 

Τώρα υπάρχουν πολλά σωματεία σε κάθε άθλημα και υπάρχουν περισσότεροι διεξόδοι και επιλογές. Εμείς στην κωπηλασία δεν έχουμε ακαδημίες . Σε άλλα αθλήματα τα παιδιά μπορούν να ξεκινήσουν την ενασχόληση τους με την κωπηλασία από την ηλικία των 5-6 ετών. Το άθλημα της κωπηλασίας είναι βαρύ οπότε παίρνουμε τα παιδιά σε πιο μεγάλη ηλικία, περίπου στα 11. Άρα τα περισσότερα παιδιά έχουν επιλέξει άλλο άθλημα.  

Για αυτό εμείς πάμε στα σχολεία με τα εργόμετρα ,βρίσκουμε ποιοί είναι αυτοί που μπορούν να συνεχίσουν, διακρίνουμε τα ταλέντα (χωρίς να είναι αυτό αυτοσκοπoς), κάνουμε τις επιλογές μας και φέρνουμε σε επαφή τους νέους με το άθλημα.Τα τελευταία χρόνια έρχονται συνειδητά στη κωπηλασία. Αυτό γίνεται διότι καταφέραμε να φέρουμε ένα Ολυμπιακό άθλημα στην αυλή του σχολείου τους. 

Στην αυλή δε μπαίνουμε αυθαίρετα, υπάρχει σχετική άδεια από το υπουργείο και τη ΓΓΑ και σε συνεργασία με τους διευθυντές και τους γυμναστές έχουμε άδεια εισόδου στα σχολεία. Ο προπονητής πρέπει να είναι καθηγητής ΦΑ ,να έχει ειδικότητα στο άθλημα το οποίο πρεσβεύει και έτσι να έρχεται στα σχολεία για να διδάξει το άθλημα στα παιδιά. 

Kάτι γίνεται σωστά στη κωπηλασία όμως για να παραμένουν στο χώρο τα παιδιά ; 

Στη κωπηλασία λέμε «Μια φορά Κωπηλάτης – για πάντα κωπηλάτης». Αυτό σημαίνει ότι για να μπορέσει κάποιος να αγαπήσει τη κωπηλασία, πρέπει να τον εμπναίει κάποιος άνθρωπος, αυτό είναι ρόλος του προπονητή. Ο αθλητής πρέπει να κάνει παρέα , να περνάει καλά στον Όμιλο. Πρέπει να γίνονται event και δράσεις ,σε όλα τα σωματεία, να μην αχολούνται μόνο με τη διάκριση, αυτό είναι και ένα μήνυμα προς όλους. Δράσεις όπως πεζοπορία, εκδρομές, περηπατοι ,  επισκεψεις σε μουσεια ,βιβλιοθηκές , κολυμπι στην θαλασσα κ.α. Έτσι η ομάδα ενώνεται και γίνονται φίλοι μεταξύ τους -πέραν από το άθλημα-.  

Εμείς σα σύλλογος , κάνουμε ανακύκλωση, μαζεύουμε πλαστικά καπακιά Είναι μια διαδικασία που γίνεται τα τελευταία δύο χρόνια και έχουμε μαζέψει πάνω από 8 τόνους από καπάκια. Επίσης καθαρίζουμε τα χόρτα στη Μαρίνα στα Γουβία, μαζεύουμε σκουπίδια από τις παραλίες, συμμετέχουμε στα event ποδηλασιας και τρεξιματος ανωμαλου δρομου. Έτσι φτιάχνεται η ομάδα και κεντρίζεται το ενδιαφέρον των παιδιών. 

Θεωρείτε δηλαδή πώς οι αθλητές νιώθουν οικογένεια τη κωπηλασία και αυτό επιτυγχάνεται μέσα από το «πάντρεμα» αγωνιστικών και εξωαγωνιστικών δράσεων ; 

Είναι και η προπόνηση. Όταν φτιάχνει το σώμα και αποκτάς μυική μάζα, φυσική κατάσταση και αντοχή -γιατι η κωπηλασία επι της ουσίας είναι αντοχή στη δυναμή- και παράλληλα βλέπεις ότι μπορείς να κάνεις πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να κάνουν, τότε σου αρέσει περισσότερο.  

Πώς βλεπετε το επίπεδο της κωπηλασίας στη Κέρκυρα συνολικά όλα αυτά τα χρόνια ; 

Το επίπεδο της κωπηλασίας στη Κέρκυρα έχει καμπύλες. Υπήρχαν «φουρνιές» που ήταν πάρα πολύ καλές όπως ήταν για παράδειγμα τη περίοδο 2010-15, τότε o NAOK τερμάτιζε μόνιμα και σε όλες τις κατηγορίες 3^ος και 4^ος  στην Ελλάδα. Τα παιδιά έφεραν τον όμιλο πολύ ψηλά. Μετά από αυτή την περίοδο πολλά παιδιά έφυγαν για σπουδές ,άλλα παιδιά πήραν μεταγραφές και έτσι ο σύλλογος αποδυναμώθηκε.  

Κάναμε μία μεγάλη καμπύλη και τώρα μπαίνουμε σιγά-σιγά και πάλι σε ανοδική πορεία. Έχουμε μια αγωνιστική ομάδα περίπου 20 ατόμων στη κατηγορία παίδων, που φέρνουν διακρίσεις. Έχουν φέρει ήδη κάποιες διακρίσεις και ευελπιστώ ότι θα έρθουν και άλλες ακόμη μεγαλύτερες. 

Ποία περίοδο θεωρείτε πώς ήταν η καλύτερη περίοδος της κωπηλασίας ; 

Kάθε μέρα στη κωπηλασία θεωρώ ότι είναι η καλύτερη περίοδος, δε κοιτάμε μόνο τις διακρίσεις αλλά να περνάνε καλά τα παιδιά. Όταν βλέπεις τα παιδιά να είναι 6 το πρωί στη προπόνηση με χαμόγελο, σημαίνει ότι το σωματείο δε θα πεθάνει ποτέ. Αυτό είναι πέρα από τις διακρίσεις. 

Αυτό είναι και το πιο σημαντικό. Όμως από διακρίσεις ποία περίοδος ήταν η κορυφαία; 

Κοίτα, σε αυτό δε μπορώ να σου απαντήσω ακριβώς διότι παίζουν ρόλο και οι αντικειμενικές δυσκολίες. Σου ανέφερα πριν για το 1974 το 1977, μετά από αυτό τη δεκαετία του ΄80 υπήρξε η τετρακωπος μετα πηδαλιουχου στην κατηγορια Εφήβων η οποία αφησε εποχη με τις απιστευτες διακρισεις για την περιοδο εκεινη. Ο σημερινός πρόεδρος ο Γιώργος Δημουλής με τους Μανατο Σπυρο, Βλαχο Σταματη,Καλεντζη Στεφανο, Σουρτζίο Σπύρο και Ζαρουλέα Κυριάκο αναδείχθηκαν 2 φορές 5^ος παγκόσμιοι ,με βαλκανικες και πανελληνιες νίκες   . Ήρθαν επόμενες γένιες με το Βασίλη Αλαμάνο,το Σπύρο Βλάχο, το Διονύση Νικολούζο, τον Αλέξανρο Σαββάτη κ.α. Την εποχή αυτή ήρθαν παγκόσμιες διακρίσεις.  

Η κορωνίδα των επιτυχίων είναι η δεύτερη παγκόσμια θέση που κατέκτησε  ο Αλέξανδρος Δαφνής το 2011 στο Ήτον της Αγγλίας. Ο Αλέξανδρος ήταν ένας σπουδαίος αθλητής, εαν δεν είχε το ατύχημα που τον άφησε πίσω, θα μπορούσε να πάει ακόμα και Ολυμπιακούς αγώνες. Και αναφερω τον Αλεξανδρο γιατι αποδεικνύει   ότι  από ένα μικρο ομιλο μπορουν ναρθουν μεγαλες διακρίσεις 

Για μας, το ποιο ο βασικό είναι τα παιδιά  να αθλούνται ,να έχουν υγεία και οι διακρίσεις έρχονται στη συνέχεια.  

Από πλευράς προπόνησης το επίπεδο ανεβαίνει ; 

To επίπεδο όπως σε όλα τα αθλήματα αλλάζει. Αλλάζει η τεχνογνωσία και το υλικό (πιο γρήγορα σκάφοι, πιο ελαφριά, κουπιά τελευταιας τεχνολογιας ) ο όγκος της προπόνησης και η ποιότητα επίσης έχει αλλάξει. 

Σε αυτό έχει συμβάλει και το γεγονός ότι μετά την Ολυμπιάδα του 2004 ήρθε στην Ελλάδα ένας ομοσπονδιακός προπονητής από την Ιταλία, ο Τζιάνι Προστιλιόνε και έφερε τις ανατροπές της προπόνησης. Άλλαξε το στάνταρ της προπόνησης. Βέβαια, η προπόνηση του είναι πάρα πολύ δύσκολη και επίπονη, καθώς δουλεύει σε κοινοβιακή βάση όλον το χρόνο, και βάση αυτού του προγράμματος δουλεύουμε και όλοι οι σύλλογοι στην Ελλάδα. 

Πώς βλέπετε το μέλλον της κωπηλασίας στη Κέρκυρα, θα είναι αντάξιο των προσδοκιών και του ένδοξου παρελθόντος; 

Θα ήταν άδικο να πω όχι . Η κωπηλασία όπως σου είπα έχει ιστορία, έχει δηλαδή παρελθόν αλλά και παρόν. Διαθέτει τα δύο συστατικά που προδιαγράφουν ένα λαμπρό μέλλον. Το πρόβλημα μας για το μέλλον είναι ένα, ότι το υλικό μας χρειάζεται ανανέωση. 

Με κάποια προβλήματα που είχαμε στο Ναυτικό Όμιλο μείναμε πίσω σε εξοπλισμό. Τα άλλα σωματεία παίρνουν κάθε χρόνο και από μια καινούργια βάρκα, ενώ εμείς πήραμε τη τελευταία βάρκα το 2011. Για 9 χρόνια σε μια βάρκα μπαίνουν πάνω από 100 παιδιά, οπότε το υλικό αρχίζει και φθείρεται. Για ένα καλύτερο βήμα στο μέλλον πρέπει να ανανεωθεί το υλικό. 

Εδώ πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια και από τους φορείς , το δήμο, την περιφέρεια, τον ΟΛΚΕ και όποιον άλλον μπορεί να βοηθήσει. Πρέπει να υπάρξει βοήθεια καθώς η μισοί κάτοικοι της Κέρκυρας έχουν περάσει από το ΝΑΟΚ και μεγάλο μέρος αυτών συγκεκριμένα από τη κωπηλασία. Η σημαία του ΝΑΟΚ πρέπει να συνεχίζει να κυματίζει αγέρωχη. 

Πιστεύεται ότι στην επόμενη πενταετία θα έρθουν διακρίσεις για το νησί από την κωπηλασία ; 

Ναι τα δείγματα αυτών των παιδιών είναι καλά, διοτί πολλοί αθλητές που μπαίνουν στην αγωνιστική ομάδα, έχουν φέρει διακρίσεις στα πανελλήνια πρωταθλήματα ανάπτυξης, και στελεχονουν τις εθνικες ομαδες αναπτυξης κωπηλασιας. Άρα την στόφα  και το αίσθημα του πρωταθλητή το έχουν ήδη μέσα τους. 

Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί που κάνει τώρα τα πρώτα βήματα στην κωπηλασία ; 

Πρώτα από όλα να το αγαπήσει, θέλει τρομερή υπομονή. Στη κωπηλασία έχει να αντιμετωπίσει κανείς 25 σωματεία σε όλη την Ελλάδα. Σε αθλήματα όπως π.χ. το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ πρέπει να αντιμετωπίσεις πληθώρα σωματείων οπότε παίζει μεγάλο ρόλο το ταλέντο. Στη κωπηλασία όμως όποιος δουλέψει σωστά και έχει υπομονή , η διακρίση μετά είναι σίγουρη. 

Θέλει  Ήθος, υπομονή, πίστη, αγάπη και σωστή διαχείρηση. Ακόμη και ο καλύτερος να είσαι χωρίς σωστή διαχείριση δεν τα καταφέρνεις. 

Εμφανίσεις: 14

Συνέντευξη έδωσε στην ιστοσελίδα μας ο σπουδαίος πρώην ποδοσφαιριστής του ΑΟ Κέρκυρα Τζούντ Βαντελανόιτ.

 Αποτελεί έναν από τους πιο αγαπητούς ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ΑΟ Κέρκυρα, ο λόγος για τον Τζούντ Βαντελανοίτ, ο οποίος αγωνίστηκε με τη φανέλα του ΑΟ Κέρκυρα από το 2001 έως τον Ιανουάριο του 2005. 

BIOΓΡΑΦΙΚΟ:

1991-1998 ΒΑΡΕΓΚΕΜ (Βέλγιο)

1998-2000 ΚΟΡΤΑΪΚ (Βέλγιο)

2000-2001 ΑΘΗΝΑΙΚΟΣ
2001- ΙΑΝ.2005 ΑΟ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΙΑΝ.2005-2006 ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟΣ

2006-2008 VG ΟΣΤΑΝΔΗ  (Βέλγιο)

2008-2009 ΓΚΟ ΑΧΕΝΤ ΙΓΚΛΣ (Ολλανδία)

2012-2013 VG ΟΣΤΑΝΔΗ (Βέλγιο)

Πότε και πώς ξεκίνησες το ποδόσφαιρο;

Έκανα τα πρώτα μου βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου σε ηλικία 3 ετών ακολουθόντας τον πατέρα μου.

Για ποο λόγο επέλεξες να αγωνιστείς στο ελληνικό πρωτάθλημα;

Η ομάδα που αγωνιζόμουν τότε στο Βέλγιο δεν ήθελε να με αφήσει να παω σε άλλη ομάδα πρώτης εθνικής. Έτσι ακολούθσα το Φάντζιο (σ.σ. Μπούις), ο οποίος με πήρε μαζί του στον Αθηναϊκό.

Ποία η άποψη σου για το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα;

Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι πολύ πιο τεχνικό από ότι στο Βέλγιο.

Πώς ήρθες στον ΑΟ Κέρκυρα;

Είχα την τύχη να έχω πρόεδρο να έχω πρόεδρο στον Αθηναϊκό έναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο το κύριο Σπύρο Καλογιάννη, αυτός τότε με ρώτησε αν ήθελα να πάω στην ομάδα της Κέρκυρας, την οποία στόχευε να ανεβάσει από τη Γ΄Εθνική που αγωνιζόταν τότε στην Α΄. Εγώ δέχτηκα και έτσι ήρθα στην Κέρκυρα. Έχω μεγάλο σεβασμό στον κύριο Σπύρο.

Ποία η καλύτερη στιγμή σου με τη φανέλα του ΑΟ Κέρκυρα;

H καλύτερη στιγμή με τον ΑΟ Κέρκυρα ήταν τη σεζόν 2003-04 όταν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα στη Β΄Εθνική. Φτάσαμε εκεί που ο κύριος Σπύρος Καλογιάννης, μου είχε πει τρία χρόνια νωρίτερα ότι ήθελε να φτάσουμε.

Ποία η γνώμη σου για τον κόσμο της Κέρκυρας;

Με μια λέξη, φανταστικός! Με έκαναν να νιώθω ότι είμαι σαν στο δεύτερο σπίτι μου.

Ποία η γενικότερη εμπειρία σου από τον ΑΟ Κέρκυρα;

Η παρουσία μου στον ΑΟ Κέρκυρα ήταν από τις καλύτερες τις καριέρας μου, φοβερές στιγμές. Ακόμα και τώρα με τους -τότε- συμπαίκτες μου διατηρούμε μεταξύ μας επαφές.

Παρακολουθείς σήμερα το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Ναι, κάθε εβδομάδα βλέπω έναν αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος στην τηλεόραση.

Ποίο μήνυμα θα έστελνες στους Κερκυραίους φιλάθλους;

Νιώθω τυχερός που τους γνώρισα. Μας στήριξαν σε κακές αλλά και σε καλές στιγμές, που ήταν και περισσότερες. Έχω πολύ σεβασμό για τον κόσμο του ΑΟ Κέρκυρα. Να κάνουν υπομονή και να στηρίξουν την ομάδα. Ο ΑΟ Κέρκυρα είναι ομάδα Α΄Εθνικής!

Πώς είναι η ζωή σου σήμερα;

Είμαι στο τμήμα scouting μιας ομάδας της πρώτης εθνικής του Βελγίου και ψάχνω για νέα ταλέντα. Όταν τελειώσει η περιπέτεια με τον κορονοϊό, θέλω να επισκεφθώ την Κέρκυρα, το "δεύτερο σπίτι" μου.

Τέλος, πώς βλέπεις την επιστροφή του ΑΟ Κέρκυρα έστω και στα τοπικά;

Θα τα πάει καλά, είναι μεγάλη ομάδα και θα τη στηρίξει όλο το νησί. Πρέπει να επενδύσει σε νεαρούς ποδοσφαιριστές που να έχουν σωστή νοοτροπία και να "το λέει η καρδία τους". Οι Έλληνες παίκτες έχουν πολύ καλή τεχνική. Μπορεί να ξαναγίνει και πάλι ομάδα που θα πρωταγωνιστεί

Εμφανίσεις: 19

Συνέντευξη αναφορικά με το beach tennis παραχώρησε ο Κωνσταντίνος Μικάλεφ στην ιστοσελίδα μας.

O Κωνσταντίνος Μικάλεφ ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το beach tennis το 2010. Έχει συμμετέχει σε αρκετά ITF τουρνουά και έχει φτάσει έως την ημιτελική φάση διεθνών τουρνουά. Είναι διεθνής με την εθνική μάλτας, καθώς έχει και 2η υπηκοότητα. 

Ποία η πρώτη σας επαφή με το beach tennis;

H πρώτη μου επαφή με το beach tennis έγινε το 2010, το άθλημα αυτό τότε στην Ελλάδα ήταν σε πολύ αρχικό στάδιο. Μέχρι τότε παιζόταν κυρίως στην Αθήνα και δευτερυόντως στη Λαμία. Σταδιακά, μαζί με τον επι χρόνια πρωταθλητή, Γιώργο Μαρτίνη, καταφέραμε και το φέραμε και στην Κέρκυρα και το καθιερώσαμε. Τα τελευταία δύο χρόνια ειδικά πάει πολύ καλά. Στόχος μας είναι να συνεχίσουμε την ανάδειξη του αθλήματος.

Πώς πάρθηκε η πρωτοβουλία να δημιουργηθεί το τουρνουά;

Τα τουρνουά ξεκίνησαν το 2015, όταν με στήριξη και προτροπή του τότε προέδρου του ΝΑΟΚ κ. Τηλέμαχου Γαβαλά πήραμε την έγκριση να χρησιμοποιούμαι το γήπεδο που βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του ΝΑΟΚ για τις προπονήσεις και τους αγώνες. Ξεκινήσαμε τότε με το Γιώργο τον Μαρτίνη και κάποια παιδιά που μέχρι τότε έπαιζαν εντελώς ερασιτεχνικά στην παραλία του Κοντογυαλού να κάνουμε τουρνουά.

Εγώ και περισσότερο ο Γιώργος ο Μαρτίνης έχουμε την τυχή να έχουμε συμμετάσχει σε ITF τουρνουά και να γνωρίσουμε πολλούς παίκτες από την Ευρώπη. Σε αυτό το γήπεδο έχουν έρθει και η Εθνική Ελλάδος και έχουμε παίξει έναν αγώνα επίδειξης με τον Θανάση τον Βέρμπη, ο οποίος ακολουθεί το άθλημα και επιπλέον έχουν έρθει και παίκτες που βρίσκονται στην πρώτη πενηντάδα. Πριν δύο χρόνια είχαν γίνει στο γήπεδο του Malibu δύο μεγάλα διεθνή τουρνουά (ITF 2 και ITF 3). Αυτοί οι παράγοντες συνετέλεσαν στην ανάδειξη του αθλήματος.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται βελτίωση τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε οργανωτικό επίπεδο, που πιστεύεται ότι οφείλεται αυτή η βελτίωση;

Σίγουρα στους ανθρώπους του ΝΑΟΚ οι οποίοι είναι άνθρωποι εμπιστοσύνης και με πρωτεργάτη τον πρόεδρο το Γιώργο Δημουλή, αλλά και νωρίτερα ο προηγούμενος πρόεδρος ο Τηλέμαχος Γαβαλάς έχουν βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό.

To beach tennis συνδιάζει άθληση και διασκέδαση, οι άνθρωποι του ΝΑΟΚ βλέπουν τα αποτελέσματα, τα οποία είναι όλο και καλύτερα και στηρίζουν την προσπάθεια μας. Χωρίς τη δική τους στήριξη δεν θα είχαμε πετύχει τίποτα. Ο ΝΑΟΚ και η διοίκηση είναι αρωγοί στην ανάδειξη του αθλήματος.

Βλέπουμε ότι με τον ΝΑΟΚ υπάρχει αγαστή συνεργασία όσον αφορά την διοργάνωση του τουρνουά;

Σίγουρα, ο ΝΑΟΚ έχει αγκαλιάσει το beach tennis, βέβαια υπάρχει και μια συνεργασία με την ομοσπονδία για τα εθνικά πρωταθλήματα, οι παίκτες συγκαταλέγονται σε μια ειδική πλατφόρμα και μαζεύουν πόντους, πρωτεργάτης σε αυτό είναι ο Γιάννης Δημόπουλος, ο οποίος είναι πρωταθλητής Ελλάδος και μέχρι πρόσφατα νο 27 στον κόσμο. Βοηθάει, μας συμβουλεύει για τα τουρνουά, είμαστε οργανωμένοι και όπως προείπαμε ο ΝΑΟΚ έχει αναλάβει τη στήριξη αυτής της προσπάθειας.

Οι συμμετέχοντες απολαμβάνεται το άθλημα, τι είναι αυτό που κάνει το beach tennis συναρπαστικό;

Το beach tennis είναι ένα άθλημα συναρπαστικό γιατί συνδιάζει την εκγύμναση με τη διασκέδαση. Οι πόντους μετριούνται όπως και στο τένις με τη διαφορά ότι όταν το σκορ φτάνει στο 40-40 δεν υπάρχει αβαντάζ, υπάρχει ενας killer point, επίσης στο σερβις δεν υπάρχει πρώτο – δεύτερο, δηλαδή ακόμα και αν περάσει η μπάλα έχοντας βρει στο φιλέ ο πόντος μετράει κανονικά, αν όμως χάσεις το φιλέ δεν υπάρχει δευτερη ευκαιρία. Είναι πολύ συναρπαστικό να τρέχεις να βρεις κενούς χώρους για να βάλεις τη μπάλα μέσα και να κερδίσεις τον πόντο. Το beach tennis συνδιάζει το αγωνιστικό κομμάτι και την άμυλλα με την διασκέδαση. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή εκγύμναση και μπορούμε να αγωνιστούμε από τον Μάρτιο μέχρι το Νοέμβριο. Στα θετικά του είναι ότι προσφέρει και την επαφή με τη θάλασσα.

H δομή του συγκεκριμένου τουρνουά ποία είναι;

Τα τουρνουά γίνονται σε συνεργασία με τον ΕΦΟΑ, μαζεύουν οι παίκτες πόντους και έτσι υπάρχει ανταγωνιστικότητα, υπάρχει οργάνωση, γίνονται επίσης και τα μεικτά τουρνουά με τις κοπέλες. Σκοπός είναι μόλις απαλλαγούμε από τον κορονοϊό και γενικότερα την κατάσταση που βιώνουμε, να φτιάξουμε ομάδες και να συμμετέχουμε και σε καλύτερα τουρνουά σε ITF. Προσωπικά, λόγω των συνθηκών και εγώ έχω να συμμετάσχω από πέρυσι. Στόχος είναι να γινόμαστε ολοένα και περισσότεροι και να μπορέσουμε να κρατήσουμε ψηλά το επίπεδο και να βγούν νέοι καλοί παίκτες. Μέχρι τώρα έχει αναδειχθεί ένας καλός παίκτης ο Χάρης Δόικας.

Το beach tennis είναι για όλες τις ηλικίες κάποιος ο οποίος είναι πιο μεγάλος διασκεδάζει, ενώ κάποιος νεότερος έχει την ευκαιρία να εξελιχθεί στο άθλημα.

Τι εφόδια πιστεύται πρέπει να έχει κάποιος για να ασχοληθεί με το Beach tennis;

Βασικά να είναι αρτιμελής γιατί η άμμος έχει σημαντικές απαιτήσεις, η κίνηση στην άμμο είναι δύσκολη και για να συμμετέχει κάποιος πρέπει να είναι καλά στην υγεία του, από εκεί και πέρα να έχει καλή διάθεση, να του αρέσει, να έχει παίξει ρακέτα έτσι ώστε να μπορεί να περαάσει κάποιες μπαλιές δε χρειάζεται πολλά πράγματα μόνο μια ρακέτα και μια μπάλα. Το beach tennis δεν έχει απαιτήσεις από την άποψη ότι χρειάζεται έναν ιδιαίτερο εξοπλισμό παίρνεις μια ρακέτα και την έχεις.

Τα τουρνουά πότε ξεκινούν και πότε τελιεώνουν;

Τα τουρνουά ευελπιστούμε να ξεκινούν το Μάρτιο με τις πρώτες καλοκαιρίες του χρόνου και συνεχίζονται μέχρι και Νοέμβριο. Είναι πολύ σημαντικό, καθώς μένουμε εκτός τουρνουά μόνο τους μήνες του χειμώνα (Δεκέμβριο, Ιανουάριο, Φεβρουάριο). Ο καιρός είναι σύμμαχος. Ευελπιστούμε να βάλουμε και φώτα έτσι ώστε να γίνονται αγώνες και λίγο πιο αργά, σε συνεργασία με τον Γιώργο Δημουλή μόνο καλά πράγματα μπορούν να γίνουν.

Πόσα τουρνουά γίνονται ετησίως;

Φέτος γίνανε 6 επίσημα τουρνουά κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό και δείχνει την καθιέρωση του αθλήματος στον Όμιλο. Οι ίδιοι οι παίκτες επιθυμούν συνέχεια για νέα τουρνουά.

Ποίοι είναι οι κανόνες του beach tennis;

Oι κανονές του beach tennis είναι ίδιοι με του beach tennis όσον αφορά το μέτρημα των πόντων, απλά όπως είπα και νωρίτερα στο 40—40 δεν υπάρχει αβαντάζ υπάρχει killer point, και όταν η μπάλα χτυπήσει στο φιλέ δεν υπάρχει επανάληψη και φυσικά η μπάλα πρέπει να χτυπήσει κάτω για να κατοχυρωθεί ο πόντος. Όλα γίνονται με μια επαφή όπως στο beach volley με τη διαφορά ότι υπάρχει η ρακέτα. Το φιλέ έχει ύψος 1.70 δηλαδή είναι λίγο πιο ψηλό από το τένις και λίγο πιο χαμηλό από το Beach Volley. Έχει τις δυσκολίες του αλλά είναι διασκεδαστικό.

Το γεγονός ότι υπάρχει φιλικό κλίμα μεταξύ σας βοηθάει στην ομαλή διεξαγωγή της διοργάνωσης;

Σίγουρα, υπάρχει πολύ καλό κλίμα μεταξύ μας, ουσιαστικά είμαστε σαν οικογένεια, κάθε μέρα υπάρχουν παίκτες που έρχονται εδώ και προπονούνται καθημερινά, οι εγκαταστάσεις είναι υπέροχες, είμαστε όλοι φίλοι μεταξύ μας και για το λόγο αυτό αναπτύσσεται το άθλημα.

Για ποίους λόγους κάποιος να επιλέξει να ασχοληθεί με το beach tennis;

Βασικά γιατί είναι μια πολύ καλή γυμναστική, γυμνάζει όλο το σώμα, παράλληλα συνδιάζει και τη διασκέδαση. Οι ρακέτες είναι ελκυστικές από ανθρακονήματα είναι καλές ρακέτες ακριβείας, δεν είναι ούτε όπως οι ρακέτες του τένις με πλέγματα ούτε όπως οι ξύλινες ρακέτες της παραλίας. Γενικά όλο το πακέτο του beach tennis είναι κάτι το διαφορετικό και κάτι το όμορφο. Δεν έχει να χάσει κανένας τίποτα ίσα ίσα μόνο να κερδίσει.

Εμφανίσεις: 18

Συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο Κερκυραίος χειροσφαιριστής του ΑΟ Φαίαξ, Αντώνης Κόντης.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:

έως το 2009 ΑΟ ΦΑΙΑΞ

2009-2012 ΑΕΚ

2012-2016 ΧΑΝΘ

2016-2017 ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΒΕΡΟΙΑΣ

2017-2018 ΑΟ ΦΑΙΑΞ

2018-2019 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

2019-         ΑΟ ΦΑΙΑΞ

Διεθνής με την Εθνική Νέων (Παγκόσμιο νέων 2011)

Απόφοιτος ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης

Τίτλοι:

Πρωτάθλημα Ελλάδος 2011 (με ΑΕΚ)

Πρωτάθλημα Ελλάδος 2019 (με Ολυμπιακό)

Κύπελλο Ελλάδος 2019 (με Ολυμπιακό)

Πότε και πώς ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με το χάντμπολ;

Ξεκίνησα στην Τρίτη δημοτικού, θυμάμαι στα διαλείμματα έκανε προπόνηση η ομάδα χάντμπολ του σχολείου, τους παρακολουθούσα κάθε μέρα, συνέχεια σκεφτόμουν πότε θα γίνω και εγώ μέλος αυτής της ομάδας.

Τι έχεις αποκομίσει από το άθλημα όλα αυτά τα χρόνια;

Μου έχει δώσει πολλά αυτό το άθλημα σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της ζωής μου, έχω μάθει να αγωνίζομαι, να σέβομαι και να είμαι προσηλωμένος στον στόχο μου. Επίσης μέσα από το χάντμπολ έχω αποκτήσει πολύ καλές φιλίες με συναθλητές μου κυρίως, τους θεωρώ αδέρφια μου και κρατάμε επαφές εδώ και πολλά χρόνια!

Όντας αθλητής της ΑΕΚ

Ποιά η καλύτερη στιγμή της σταδιοδρομία σου;

Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω κάποιας ως την καλύτερη στιγμή της σταδιοδρομίας μου, ωστόσο για μένα κάποιες από τις στιγμές που ξεχωρίζω είναι η πρώτη μου μεταγραφή στην Α1΄, το πρώτο μου πρωτάθλημα, η συμμετοχή μου στο παγκόσμιο νέων, η μεταγραφή στην ομάδα που υποστηρίζω από μικρό παιδί στον Ολυμπιακό και προφανώς η συμμετοχή της ομάδας που μεγάλωσα του Φαίακα στην Α1΄ όντας μέλος αυτής.

Στα χρόνια αυτά έχεις συνεργαστεί με πολλούς αξιόλογους αθλητές και προπονητές. Ποιές συνεργασίες ξεχωρίζεις;

• Έχω συνεργαστεί με πολλούς αθλητές και προπονητές, για μένα ήταν όλοι ξεχωριστοί, πήρα και έμαθα κάτι ξεχωριστό από τον καθένα.

•  
• Αγωνιζόμενος με το "εθνόσημο"
•  

Tι είναι για σένα το χάντμπολ;

• Το χάντμπολ είναι σχεδόν όλοι μου η ζωή. Παίζω 20 χρόνια ξυπνάω και κοιμάμαι με αυτό, οι περισσότερες φίλιες μου είναι μέσα από το χάντμπολ. Επιπλέον, ήταν καταλυτικός παράγοντας για την επιλογή μου να γίνω γυμναστής με ειδικότητα προπονητής χάντμπολ.
•  

Πώς αισθάνθηκες όταν σε πολύ νεαρή ηλικία πήρες μεταγραφή για έναν μεγάλο σύλλογο όπως η ΑΕΚ;

• Ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή για μένα το ανέφερα και πριν, ήταν η πρώτη μου μεταγραφή στην Α1 στα 17 μου χρόνια σε ένα μεγάλο σύλλογο με υψηλούς στόχους, μια χρονιά πριν τους θαύμαζα στην τηλεόραση όταν είχαν πάρει το κύπελλο Ελλάδος και ξαφνικά την επόμενη χρόνια έγινα και εγώ μέλος αυτής της ομάδας πραγματικά πετούσα στα σύννεφα.
•  

Πόσο τιμητικό είναι για έναν αθλητή να αγωνίζεται με το «εθνόσημο»;

• Όσοι αθλητές είναι στην εθνική ομάδα σημαίνει ότι είναι οι καλύτεροι στην χώρα από την οποία κατάγονται, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή από το να φοράει το εθνόσημο και να εκπροσωπεί ολόκληρη τη χώρα σε ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις.

Αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ΧΑΝΘ.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σου θα δει κανείς πώς για κάποια χρόνια συνδύασες την καριέρα σου με τις σπουδές σου. Αυτό ήταν κάτι εύκολο ή είχε δυσκολίες;

• Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες όταν θες να συνδυάσεις σπουδές και πρωταθλητισμό, έχουν και τα δυο απαιτήσεις πρέπει να είσαι εκεί καθημερινά και να αποδίδεις, μέσα από την θέληση την επιμονή και την υπομονή τα καταφέρνεις .
•  

Όταν τη σεζόν 2017-18 επέστρεψες για πρώτη φορά στο Φαίακα, στόχος ήταν η άνοδος, η οποία τελικά δεν ήρθε. Πίστεψες ότι η ομάδα δεν θα είχε ξανά αυτή την ευκαιρία ή ότι θα τα κατάφερνε άμεσα;

• Μπορεί να χάσαμε την άνοδο εκείνη την χρόνια παρά το πλεονέκτημα αλλά συμβαίνουν αυτά στον αθλητισμό, όταν παίζεις υπάρχει πιθανότητα και να χάσεις, αν χάσεις πρέπει να το αποδεχτείς και να σε πεισμώσει περισσότερο, η ομάδα δεν το έβαλε κάτω ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία και στέκεται όρθια, έχω μεγαλώσει σε αυτόν το σύλλογο και ξέρω ότι ποτέ δεν θα τα παρατήσει.

•  
• Στο δυναμικό του Ολυμπιακού τη σεζόν 2018-19
•  

Ακολούθησε μια σεζόν στον Ολυμπιακό, ποιές οι εντυπώσεις σου από έναν τόσο μεγάλο σύλλογο;

• Ο Ολυμπιακός είναι από τους μεγαλύτερους συλλόγους στην Ελλάδα. Υπάρχει η φιλοσοφία του πρωταθλητισμού σε όλα τα αθλήματα, θέλουν να πρωταγωνιστούν και το καταφέρνουν. Είναι ένας πολύ οργανωμένος σύλλογος που ξέρει τι θέλει να πετύχει και με ποιόν τρόπο, είναι ιδανικό για ένα αθλητή να παίζει στον Ολυμπιακό.

Αγωνιζόμενος για τον ΑΟ Φαίαξ. 

Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή όταν επέστρεψες στην Κέρκυρα, αυτή τη φορά για αν αγωνιστείς με το Φαίακα στην Handball Premier;

Προφανώς και είναι μια ξεχωριστή στιγμή για μένα και για όλους τους Κερκυραίους που ανήκουν στην ομάδα είτε αθλητές, είτε είναι στην διοίκηση, είτε από κάποια άλλη θέση. Η ομάδα ανέβηκε για πρώτη φορά στα χρονικά της στην πρώτη εθνική κατηγορία του αθλήματος και αυτή την στιγμή όλοι μαζί εξακολουθούμε να γράφουμε ιστορία.

Πώς σκέφτεσαι το μέλλον σου με το πέρας της αγωνιστικής σου σταδιοδρομίας; Θα σε ενδιέφερε να ασχοληθείς με την προπονητική;

• Φυσικά θα με ενδιέφερε, ήδη ασχολούμαι με την προπονητική σε μικρότερες ηλικίες άλλωστε οι σπουδές μου είναι πάνω σε αυτό τον κλάδο.
•  

Tέλος, τι μήνυμα θα έδινες σε ένα παιδί που ξεκινάει τώρα την ενασχόλησή του με το χάντμπολ;

Είναι μεγάλη χαρά να ασχολούνται τα παιδιά με τον αθλητισμό άσχετα με το τι άθλημα κάνουν, το μήνυμα που θα έδινα σε όλα τα παιδιά είναι να μην σταματήσουν να αγωνίζονται ποτέ.

Αγωνιζόμενος για τον ΑΟ Φαίαξ

Αγωνιζόμενος για την ΑΕΚ

Όντας αθλητής του Φίλιππου Βέροιας

Επιμέλεια: Αντώνης Αραβανής

Εμφανίσεις: 17

Συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο καλαθοσφαιριστής Δήμος Κουλαξής.

Ο Δήμος Κουλαξής είναι γεννημένος το 1973 στη Θεσσαλονίκη. Πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ το 1987 και παραμένει μέχρι σήμερα. Αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες της συμπρωτεύουσας ενώ τα τελευταία χρόνια ζει στην Κέρκυρα και έχει αγωνιστεί κατά σειρά σε: Ιόνιο, Κερκυραϊκό ΓΣ, Ιππότες Κέρκυρας και (ξανά) Κερκυραϊκό ΓΣ. Πλέον αγωνίζεται στη νεανική ομάδα του Ναυσίθοου, ενώ παράλληλα είναι και προπονητής στις ακαδημίες της ομάδας.

Πότε και πώς ξεκίνησες το μπάσκετ;

Εurobasket 1987, Νίκος Γκάλης. Αυτό ήταν που με οδήγησε να ξεκινήσω το μπάσκετ όπως και τα περισσότερα παιδιά της εποχής μου.

Ποια η καλύτερη σου εμπειρία από το άθλημα;

Το μεγαλύτερο κέρδος που αποκόμισα από το μπάσκετ είναι οι φιλίες που έκανα.

Ποια η καλύτερη σου συνεργασία στο χώρο όλα αυτά τα χρόνια;

Καταπληκτική συνεργασία και εμπειρία ήταν με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, τον τωρινό προπονητή της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Σίγουρα έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι ένα πολύ μεγάλο όνομα. Ήταν ένας άνθρωπος που δούλευε πολύ στη λεπτομέρεια, σε προετοίμαζε κατάλληλα για να πάρει ακριβώς αυτό που ήθελε από εσένα, με όποιον προπονητή και αν συνεργάστηκα κάτι κέρδισα, δεδομένου ότι όσο ζήσεις μαθαίνεις όλες οι εμπειρίες ήταν σημαντικές.

Όσον αφορά συμπαίκτες, δύο παίκτες από τους οποίους κέρδισα πάρα πολλά ήταν ο Αργύρης Πιάρρας και ο Γιώργος Δοξάκης. Ο Πιάρρας λόγω του ταλέντο που διέθετε και ο Δοξάκης λόγω της εμπειρίας. Βέβαια, στα «γεράματα» είχα την ευτυχία να παίξω με παίκτες όπως οι Λιμνιάτης, Μπουντούρης, Χρυσανθόπουλος, Σιγάλας, Γαλακτερός, Αλβέρτης κ.α. στην ομάδα βετεράνων της Ελλάδος. Επιπλέον, καθαρά μέσα από προπονήσεις μου άρεσε η εμπειρία που είχα με Μπάιρον Ντίκινς,  Μπάκ Τζόνσον και Πέντζα Στογιάκοβιτς. Μιλάμε για παίκτες πολύ υψηλού επιπέδου.

Στη σταδιοδρομία σου έχεις αγωνιστεί με μεγάλα ονόματα του ελληνικού μπάσκετ, είτε στις ομάδες που αγωνιζόσουν είτε στην ομάδα των Βετεράνων, ποια η αίσθηση όταν αγωνίζεσαι δίπλα τους;

Eίναι μεγάλη τιμή έστω και σε προχωρημένη ηλικία να παίξεις δίπλα σε τεράστια ονόματα. Σίγουρα στην αρχή αισθάνεσαι δέος, προσπαθείς να δώσεις το καλύτερο σου εαυτό, αυτοί προφανώς ήταν πιο χαλαροί γιατί είχαν ζήσει απίστευτες καταστάσεις στο υψηλό επίπεδο. Εδώ θέλω να σου πω το εξής ότι δίπλα στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Όπου και να πηγαίναμε γινόταν χαμός, σε όποιο γήπεδο της Ελλάδος πηγαίναμε είχαμε φοβερή αντιμετώπιση από τον κόσμο. Ήταν μοναδική εμπειρία προσωπικά ήμουν σε πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση και πολλές φορές ξεπερνούσα τον εαυτό μου.

Προσωπικά τι στοιχεία αφομοίωσες από έναν μεγάλο προπονητή όπως ο κ. Γιάννης Σφαιρόπουλος;

Πρώτα από όλα η άμυνα, η νοοτροπία επίσης που προσπαθούσε να σου περάσει ως αθλητή και ως άνθρωπο. Όσον αφορά το επιθετικό κομμάτι έδινε επίσης πολύ καλές συμβουλές και μας βοηθούσε να αφομοιώσουμε ο καθένας τον ρόλο του. Ζήσαμε πολύ ωραίες στιγμές και ας μην καταφέραμε τελικά να παίξουμε μπάσκετ σε πολύ υψηλό επίπεδο, ρίξαμε όμως πολύ δουλεία, ατελείωτες ώρες προπόνησης στο βοηθητικό γήπεδο μπάσκετ του Απόλλων Καλαμαριάς, ακόμη και σε ώρες άσχετες από την προπόνηση, δουλεύαμε για την ατομική μας βελτίωση. Είναι στιγμές που τις αναπολώ.

Θεωρείς δηλαδή ότι ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του σαν προπονητής;

Προσωπικά πιστεύω πώς ναι, ήθελε από πολύ μικρός να γίνει προπονητής και το κατάφερε. Ξεκίνησε να παρακολουθεί σεμινάρια και προπονήσεις στην Αμερική και τις εικόνες που είχε τις μετέφερε στην εκάστοτε ομάδα του.

Συνολικά από το άθλημα τι έχεις κερδίσει όλα αυτά τα χρόνια;

Την αγάπη μου για τον αθλητισμό, τον οποίον συνεχίζω ακόμη και σήμερα και το συναίσθημα της χαράς που ένιωθα όταν έμπαινα στο γήπεδο αυτόματα ξεχνούσα όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας . Νομίζω ότι είναι αυτό που μου δίνει ζωή ακόμη και σήμερα.

Ποια ομάδα από όσες αγωνίστηκες θα χαρακτήριζες ως ομάδα της καρδίας σου;

Tην ομάδα της Σταυρούπολης εκεί ευχαριστήθηκα ο μπάσκετ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Ήταν τέτοια η χημεία της ομάδας και το υλικό που βοήθησε. Οι περισσότεροι ήταν πιτσιρικάδες. Εγώ και ο Ιερόθεος Χατζηχαραλαμπίδης ήμασταν οι πιο μεγάλοι ηλικιακά στο ρόστερ της ομάδας. Βγάζαμε εκπληκτικό αποτέλεσμα κάθε αγωνιστική. Το γήπεδο ήταν σε κάθε αγώνα ασφυκτικά γεμάτο, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ευχαριστημένοι ήμασταν. Θα ήθελα να έχω παίξει τέτοιο μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο.

Ποια είναι η καλύτερη και ποια η χειρότερη σου στιγμή στο χώρο του μπάσκετ;

Οι χειρότερες στιγμές μου ήταν σε κάθε τραυματισμό. Είχα 5 πολύ σοβαρούς τραυματισμούς που χρειάστηκαν χειρουργική επέμβαση. Την εποχή εκείνη χρειαζόταν πολύ περισσότερος χρόνος για την αποκατάσταση συγκριτικά με σήμερα οπότε αυτό μου κόστισε πολύ και έχω χάσει σε αυτές τις περιπτώσεις χρόνο δουλειάς και προσπάθειας να είμαι βασικό μέλος των ομάδων που συμμετείχα, έπρεπε να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Κάτι τέτοιο εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ πιο δύσκολο από ότι σήμερα γιατί ήταν πολύ μεγαλύτερος ο ανταγωνισμός. Έτσι πολλά παιδία «άρπαζαν» την ευκαιρία και μετά χρειαζόταν μεγαλύτερη προσπάθεια για να ανακτήσεις τη θέση σου.

Οι καλύτερες στιγμές ήταν όλες οι άνοδοι που κατέκτησα κατά τη διάρκεια της καριέρας μου με τις ομάδες που αγωνιζόμουν. Επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό για εμένα ήταν ότι από πολύ μικρή ηλικία (15-16 ετών) αγωνίστηκα στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής το οποίο την εποχή εκείνη ήταν ενωμένο και αγωνιζόμασταν απέναντι σε κορυφαίες ομάδες, οι οποίες είτε πριν αλλά κυρίως μετά είχαν σημαντική παρουσία στην Α1΄. Μιλάω για ομάδες όπως: Ηράκλειο, Απόλλων Πατρών, Μαρούσι, Νήαρ Ήστ, Κολοσσό Ρόδου, Αστέρα Εξαρχείων, Πειραϊκό, ομάδες με μεγάλη ιστορία. Σε εκείνα τα χρόνια όμως μου έτυχαν οι περισσότεροι τραυματισμοί και αυτό ήταν κάτι που μου στοίχισε.

Σε μια διαδρομή τριάντα και πλέον ετών ποιες διαφορές βλέπεις στο άθλημα;

Τεράστιες διαφορές και θετικές και αρνητικές και στη μια εποχή και στην άλλη. Αρχικά, το μπάσκετ όταν άλλαξε και πήγε στα 24’’, από τα 30, άλλαξε όλο το μπάσκετ στην Ευρώπη. Πλέον, έγινε πολύ πιο γρήγορο και στις ομάδες συμμετείχαν σε κάθε αγώνα περισσότεροι παίκτες. Πιο πριν ένας προπονητής μπορούσε να βγάλει ολόκληρο τον αγώνα με 6 παίκτες. Πολύ παίκτες έπαιζαν 38-39 λεπτά ανά αγώνα, ενώ σήμερα ένας πολύ καλός παίκτης παίζει κατά μέσο όρο 25-27 λεπτά ανά αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι παίρνουν χρόνο συμμετοχής και οι 12 παίκτες και ότι το παιχνίδι έχει γίνει πολύ πιο γρήγορο και πολύ πιο απαιτητικό, οι άμυνες είναι πολύ καλύτερες.

Αυτό που έχει αλλάξει προς το χειρότερο είναι ότι, ενώ οι σημερινοί καλαθοσφαιριστές είναι πιο ψηλοί, πιο αθλητικοί - λόγω και της καλύτερης διατροφής- κάποιοι από αυτούς έχουν και τη δυνατότητα να κάνουν εξειδικευμένη ατομική προπόνηση, συν τη γυμναστική, δεν ξέρω τι λείπει και δεν βγαίνουν πλέον τόσοι πολλοί αθλητές. Ακόμη και οι αθλητές που βγαίνουν δεν ξέρω, πιθανώς τους λείπει η φαντασία, πάντως το άθλημα είναι λίγο κατώτερο από ότι παλαιότερα. Ίσως φταίει και ότι δεν συμμετέχουν τόσα πολλά παιδιά στο μπάσκετ και έτσι μειώνεται ο ανταγωνισμός, διότι είναι πυραμίδα, δηλαδή όσο μεγαλύτερη βάση έχεις, τόσο περισσότεροι και ποιοτικότεροι αθλητές αναδεικνύονται. Εδώ να σημειώσω ότι έχει αλλάξει και η νοοτροπία των παιδιών. Τα παιδιά δεν ζορίζονται και  είναι απορροφημένα σε μεγάλο βαθμό στους υπολογιστές, τα κινητά κλπ.

Ποια είναι η γνώμη σου για το ελληνικό μπάσκετ σήμερα ;

To ελληνικό μπάσκετ σήμερα έχει πάρει την κατιούσα, το επίπεδο είναι πάρα πολύ χαμηλό. Αποδεικτικό αυτού είναι οι ξένοι που έρχονται να αγωνιστούν στις ελληνικές ομάδες. Στα χρόνια τα δικά μας όταν στην Ελλάδα υπήρχαν παίκτες όπως Τάρπλει, Μπάκ Τζόνσον, Μπάιρον Ντίκινς, Ντίνο Ράντζα, Βράνκοβιτς, Βολκόφ, Έντι Τζόνσον κ.α. αλλά και Έλληνες όπως οι Γκάλης, Γιαννάκης, Φασούλας, Κόρφας κ.α. δεν διανοούμασταν ότι μπορούσαμε εύκολα να βρούμε θέση σε ένα ροστερ ομάδας της Α1΄. Ήταν για εμάς ένα μακρινό όνειρο.

Σήμερα είναι διαφορετικά, το επίπεδο είναι πιο χαμηλό, έρχονται στην Ελλάδα μη ποιοτικοί ξένοι αθλητές. Είναι απορίας άξιο γιατί πολλές ομάδες επιλέγουν αμφιβόλου ποιότητας ξένους και δεν δίνουν την ευκαιρία σε νέους Έλληνες αθλητές να παίξουν.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα τοπικά, αντί να δίνεται η ευκαιρία σε πιτσιρικάδες να αγωνιστούν, παίζουν κατά κύριο λόγο μεγάλης ηλικίας παίκτες. Βέβαια, υπάρχει εδώ και ο αντίλογος ότι πολλοί ηλικιακά μεγαλύτεροι παίκτες έχουν μεγαλύτερη διάθεση για το άθλημα και προσπαθούν περισσότερο. Αποτέλεσμα αυτού είναι πολλοί προπονητές προκειμένου να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και να επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα να εμπιστεύονται τους πιο «σίγουρους» παίκτες.

Yπάρχει κάτι που αν γύριζες το χρόνο πίσω θα άλλαζε στην πορεία σου;

Στην ηλικία που είμαι τώρα και με την εμπειρία που διαθέτω, σίγουρα θα άλλαζα πάρα πολλά πράγματα, πλέον ξέρω τι θα έπρεπε να κάνω για να μπορέσω να πετύχω το στόχο μου, πού ήταν να αγωνιστώ σε υψηλό επίπεδο. Γενικά, πάντως θα άλλαζα πάρα πολλά πράγματα.

Για παράδειγμα κάτι που θα άλλαζα είναι ο χρόνος που σπαταλούσα για ατομική βελτίωση πάνω στο άθλημα να ήταν πιο παραγωγικός. Αυτή είναι και μια συμβουλή που δίνω στα νεότερα παιδία σήμερα, που έχουν την όρεξη να δουλέψουν, ο χρόνος τους πρέπει να είναι πιο λειτουργικός για να μπορέσουν να πετύχουν περισσότερα.

Πώς βλέπεις την εξέλιξη των σημερινών αθλητών;

Αυτοί που έχουν διάθεση πραγματικά να δουλέψουν είναι λίγοι, οπότε έχουν πολύ μικρότερο ανταγωνισμό. Βέβαια, η προπόνηση είναι πολύ πιο εξελιγμένη. Τα βήματα, λοιπόν, αυτών των παιδιών είναι πολύ μεγαλύτερα και απέχουν παρασάγγας από τα υπόλοιπα παιδιά που παίζουν μπάσκετ.

Πώς κρίνεις το μπάσκετ στην Κέρκυρα;

Χωρίς να θέλω να μειώσω κανέναν θα έλεγα ότι το επίπεδο του μπάσκετ στην Κέρκυρα είναι αρκετά χαμηλό. Στον τομέα των ακαδημιών, βέβαια, υπάρχουν ομάδες που κάνουν πολύ καλή προσπάθεια. Πρώτα από όλα φέρνουν τα παιδιά στο γήπεδο, το οποίο είναι και το πιο σημαντικό, πέραν τούτου όμως δεν βλέπω πραγματικά μια σωστή και συλλογική προσπάθεια, στο να πάει το άθλημα προς τα μπροστά. Θεωρώ ότι το κερκυραϊκό μπάσκετ έχασε μεγάλη ευκαιρία να πάει ψηλά. Μετά από πάρα πολλά χρόνια βρέθηκε μια ομάδα του νησιού στη Β΄ Εθνική και πιστεύω ότι με το «ντόπιο» υλικό που υπήρχε και με 1-2 ακόμη σοβαρούς αθλητές από άλλες πόλεις θα μπορούσε να διατηρηθεί εκεί. Εν τέλει όμως υπήρξε ασυνεννοησία και δεν υπήρξε η αναμενόμενη εξέλιξη. Προσωπικά απογοητεύτηκα διότι θεωρώ ότι στην Κέρκυρα υπάρχουν αρκετοί καλοί καλαθοσφαιριστές. Όλα τα παιδιά πάντως έκαναν πολύ καλή προσπάθεια, ακόμα και κάποια παιδιά που δεν έπεσε η «λάμψη» της επιτυχίας πάνω τους.

Ποιες διαφορές εντοπίζεις όσον αφορά το μπάσκετ ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Κέρκυρα;

Κοίτα, η Κέρκυρα αυτή τη στιγμή έχει δύο διεθνείς αθλητές στην Εθνική ανδρών, τον Λίνο Χρυσικόπουλο και τον Γάιο Σκορδίλη. Αυτό από μόνο του είναι ένα θετικό στοιχείο για το κερκυραϊκό μπάσκετ.

Από εκεί και πέρα η μεγαλύτερη διαφορά είναι σε θέμα εγκαταστάσεων. Το κλειστό γήπεδο μπάσκετ του νησιού είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Παρόλα αυτά ας είχαμε άλλα τρία γήπεδα και ας ήταν σε αυτή την κατάσταση. Επιπλέον,  η Κέρκυρα είναι πιο μικρό πληθυσμιακά μέρος από τη Θεσσαλονίκη, οπότε ασχολούνται πολύ λιγότερα παιδιά με το άθλημα, οπότε η βάση για να αναδειχθούν αθλητές είναι πολύ μικρότερη. Το τρίτο και επίσης πολύ σημαντικό είναι η κακή νοοτροπία που έχουν τα περισσότερα νέα παιδιά στο νησί. Αυτό δεν ξέρω αν είναι λόγω της εποχής, πάντως στην Κέρκυρα είναι έντονο αυτό το στοιχείο.

Τι νομίζεις ότι πρέπει να αλλάξει στο μπάσκετ της Κέρκυρας προκειμένου να γίνει καλύτερο;

Νομίζω ότι θέλει άλλο ένα κλειστό η πόλη της Κέρκυρας, στο Ναυσιθόειο να υπάρχει σεβασμός από όσους μπαίνουν μέσα, γιατί στο παρελθόν κάτι τέτοιο δεν υπήρχε. Ένα τρίτο κλειστό θα ωφελήσει όλα τα αθλήματα της Κέρκυρας όχι μόνο το μπάσκετ. Από εκεί και πέρα πιστεύω ότι χρειάζεται ένα κλειστό στο βόρειο συγκρότημα και αντίστοιχα ένα στο νότιο, έτσι ώστε να μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη του αθλήματος σε όλους τους πόλους του νησιού. Διότι και στη βόρεια και τη νότια Κέρκυρα υπάρχουν παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το μπάσκετ και δεν μπορούν να το πετύχουν υπό καλές συνθήκες.

Υπάρχει προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον στο κερκυραϊκό μπάσκετ;

Αν υπάρξουν αυτές οι υποδομές που προανέφερα ναι. Προσωπικά είμαι αισιόδοξος διότι βλέπω ότι στο χώρο του μπάσκετ έχουν μπει άνθρωποι που γνωρίζουν το άθλημα και μπορούν να το μεταδώσουν στα νέα παιδιά. Βλέπω, πλέον αρκετούς Κερκυραίους που παρότι ασχολούνται πολλά χρόνια με το μπάσκετ, τους αρέσει η εξέλιξη και παρακολουθούν σεμινάρια σπουδαίων προπονητών του υψηλότερου επιπέδου. Υπάρχουν άνθρωποι με όρεξη οπότε πιστεύω ότι υπάρχει και μέλλον.

Τέλος, ένα σχόλιο για την παρουσία στην ακαδημία του Ναυσίθοου;

Η εμπειρία και η αγάπη που έχω για το άθλημα με οδήγησε στο να ασχοληθώ και με την προπονητική ακαδημιών. Εκεί προσπαθώ να μεταδώσω την όποια γνώση διαθέτω στα νέα παιδιά. Κάνω την προσπάθειά μου και ευελπιστώ στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο Ναυσίθοος έχει έναν πολύ ικανοποιητικό αριθμό παιδιών στην ακαδημία. Υπάρχει ένα γκρουπ προπονητών επιστημονικά καταρτισμένων. Μέχρι τώρα η ακαδημία έχει αρκετές επιτυχίες και δύο αθλητές προερχόμενη από την ακαδημία έχουν κάνει το βήμα παραπάνω, ο ένας για τα τμήματα υποδομής του Παναθηναϊκού και ο άλλος για τον Προμηθέα Πάτρας. Γενικά στο νησί υπάρχουν παιδιά με εξαιρετικό ταλέντο, δεν πρέπει όμως να τους σταματήσει τίποτα. Γενικά πιστεύω ότι στις ακαδημίες του νησιού γίνεται καλή δουλειά.

Εμφανίσεις: 16

Συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο Κερκυραίος -πρώην διεθνής- υδατοσφαιριστής, Τάκης Πολίτης.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:

Ο Τάκης Πολίτης είναι γεννημένος το 1979 και αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό ξεκίνησε το 1986 από το άθλημα της κολύμβησης (πρόσθιο). Το 1991 μεταπήδησε στην υδατοσφαίριση αγωνιζόμενος στις ακαδημίες του ΝΑΟΚ. Από νωρίς έδειξε δείγματα του ταλέντου του και το 1993 αναδείχθηκε καλύτερος τερματοφύλακας σε διεθνές τουρνουά παίδων που διεξήχθη στη Βουλιαγμένη. Τη σεζόν 1996-97 προωθήθηκε στην αντρική ομάδα του ΝΑΟΚ, η οποία την εποχή εκείνη αγωνιζόταν στην Α1΄, ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν αποτέλεσε τον βασικό τερματοφύλακα της ομάδας στην πρώτη τη τάξη κατηγορία της ελληνικής υδατοσφαίρισης.

Το 1998 πήρε μεταγραφή για το ΝΟ Πατρών, με τον οποίον την περίοδο 1998-99 έφτασε στον τελικό του Len Trophy. Ακολούθησε μια διετία (1999-2001) στον Εθνικό Πειραιώς, με τον οποίον αναδείχθηκε κυπελλούχος Ελλάδος το 2000 και παράλληλα ο ίδιος ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος τερματοφύλακας του Final-4, ενώ την επόμενη σεζόν (2000-2001) έφτασε με τον Εθνικό έως τη φάση των 8 του ευρωπαϊκού κυπέλλου. Το 2001 εντάχθηκε στον ΠΑΟΚ και παρέμεινε έως το 2012, με εξαίρεση τη σεζόν 2003-04 όταν και είχε επιστρέψει στον Εθνικό Πειραιώς.  Από το 2012 έως και σήμερα αγωνίζεται για λογαριασμό του ΝΑΟΚ.

Μετρά 17 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα ανδρών, με την οποία αγωνίστηκε μεταξύ άλλων στο Βαλκανικό πρωτάθλημα της Ρουμανίας (2000), στο οποίο η Ελλάδα κατέκτησε την 3η θέση, αλλά και στο 1ο World League (2002) -4η θέση-. Επιπλέον, μετρά συμμετοχές και με την Εθνική Εφήβων με την οποία συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Σλοβακία (1998) και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Κουβέιτ (1999), επίσης έχει επιλεχθεί και  στην Προολυμπιακή ομάδα (2000, 2004).

Τέλος, είναι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ, με ειδικότητα στην υδατοσφαίριση.

Πότε και πώς ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με το πόλο;

Σε ηλικία 5 ετών όπως πολλά παιδιά στην Κέρκυρα, ξεκίνησα κολύμβηση στη μικρή πισίνα και έκανα πρόσθιο, παίρνοντας μέρος και σε κάποιους αγώνες έως την ηλικία των 12 ετών. Η πισίνα τότε ήταν ακόμη ανοιχτή. Μετά από λίγα χρόνια, το 1991, επειδή η κολύμβηση μου ήταν λίγο βαρετή και ήθελα να έχω επαφή και με μπάλα, σκεφτήκαμε με τους γονείς μου να δοκιμάσω το πόλο. Τότε είχε κλείσει το κολυμβητήριο και κάναμε προπόνηση στο πρώην Χίλτον, σε μια πισίνα διαστάσεων 10 επί 4 μέτρα, ενώ τα καλοκαίρια κάναμε προπόνηση σε θάλασσα και συγκεκριμένα στο ΝΑΟΚ.

Πες μας λίγα λόγια για την πολύ καλή πορεία του ΝΑΟΚ στη δεκαετία του '90;

Από πολύ παλιά ο ΝΑΟΚ, είχε μεγάλα ταλέντα που τα πήγαιναν πολύ καλά στα πανελλήνια πρωταθλήματα με συμμετοχές μέχρι και τις ημιτελικές φάσεις, γι΄ αυτό και αργότερα πολλοί κλήθηκαν και στην Εθνική ομάδα. Όλοι αυτοί οι γηγενής παίκτες με την προσθήκη κάποιων μεταγραφών συνέβαλαν ώστε ο ΝΑΟΚ να βρίσκεται 7 συνεχόμενες σεζόν στην Α1΄. Σημαντική συμβολή για την πορεία της ομάδας το διάστημα αυτό είχε ο Πάνος Βέργος, ο οποίος οργάνωσε την ομάδα και έφτιαξε ένα team γύρω του έτσι ώστε να μπορέσουν όλα αυτά τα παιδιά μαζί με την τοτε διοίκηση να ανταπεξέλθουν στην Α1.

Πώς αισθάνθηκες όταν στην πρώτη σεζόν μακριά από την Κέρκυρα βρέθηκες να αγωνίζεσαι με την ομάδα της Πάτρας σε τελικό του Len Trophy;

Ήταν κάτι πολύ ωραίο, ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία η οποία μου έχει μείνει αξέχαστη μέχρι και σήμερα. Είχαμε παίξει με την Ουγγρική Ούιπεστ, ομάδα της οποίας οι 4 από τους 7 βασικούς παίκτες ήταν βασικοί και στην τότε Εθνική Ουγγαρίας. Ήταν και ένας από τους λόγους που δεν μπορέσαμε να κατακτήσουμε τον τίτλο στον τελικό.

Η μετάβαση από το ΝΑΟΚ σε ομάδα εκτός Κέρκυρας ήταν κάτι εύκολο ή δύσκολο για σένα;

Δεν ήταν δύσκολο, καθώς ήδη τη χρονιά πριν φύγω από την Κέρκυρα, την περίοδο 1997-1998 είχα μια χρονιά ως βασικός στην Α1΄. Με βοήθησε πολύ αυτή η σεζόν. Επίσης είχα ήδη λάβει μέρος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με την Εθνική Εφήβων το 1998.

Πώς είναι να αγωνίζεσαι για μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του ελληνικού πόλο, τον Εθνικό Πειραιώς;

Δίνει άλλη βαρύτητα, η πίεση είναι πιο μεγάλη και οι ευθύνες πιο πολλές, σίγουρα υπάρχει πιο πολύ άγχος και πίεση σε αυτές τις μεγάλες ομάδες.

Final-4 κυπέλλου Ελλάδος 2000. Ποια αίσθηση σου προκάλεσε η κατάκτηση του κυπέλλου;

Ναι ήταν πολύ μεγάλη χαρά τότε, η πιο μεγάλη θα έλεγα που ένιωσα στο πόλο. Ήρθε κόντρα σε έναν αντίπαλο όπως ο Ολυμπιακός, ο οποίος τότε είχε προπονητή τον κορυφαίο στον κόσμο, Νίκολα Στάμενιτς και παίκτες όπως ο Βολτυράκης, ο Χατζηθεοδώρου, ο Βλοντάκης κ.α.  Είναι η μεγαλύτερη χαρά που έχω νιώσει, αξέχαστη εμπειρία.

Είναι ιδιαίτερα τιμητικό για εσένα το γεγονός ότι αναδείχθηκες καλύτερος τερματοφύλακας της διοργάνωσης;

Τον τίτλο αυτό τον κερδίζει συνήθως στο final-4 o τερματοφύλακας της νικήτριας ομάδας. Μέσα στην όλη χαρά και τα πανηγύρια ήταν το λιγότερο που με ένοιαζε εκείνη τη στιγμή, ήταν πολύ έντονα τα συναισθήματα. Σίγουρα, πάντως ήταν τιμητικό.

Θα χαρακτήριζες την κατάκτηση του κυπέλλου ως την κορυφαία εμπειρία της καριέρας σου;

Αυτός ο αγώνας μου έχει μείνει πιο πολύ από όλα, βέβαια ίσως κάποια παγκόσμια πρωταθλήματα εφήβων που έχω συμμετάσχει να είναι θεωρητικά ανώτερες διοργανώσεις, αλλά αυτός ο τίτλος ήταν πολύ σημαντικός για εμένα. Ήμουν 20 χρόνων. Μεγάλη εμπειρία ήταν και όλες μου οι συμμετοχές με την Εθνικη ανδρών με σημαντικότερη τη συμμετοχή μου στο world league το 2002.

Πώς είναι να αγωνίζεσαι για ένα από τα μεγαλύτερα brandname του ελληνικού αθλητισμού όπως ο ΠΑΟΚ;

Εγώ έτυχε να είμαι ΠΑΟΚ από μικρός, όποτε για εμένα ήταν ότι καλύτερο να αγωνίζομαι για αυτή την ομάδα. Πάλι, βέβαια, η πίεση ήταν μεγάλη καθώς η ομάδα είχε πολύ κόσμο από πίσω που ακολουθούσε. Το 2009 καταφέραμε και τερματίσαμε στην τρίτη θέση στο πρωτάθλημα, η οποία είναι και η καλύτερη που έχει τερματίσει μέχρι και σήμερα, ενώ πήγαμε και σε δύο Final-4 κυπέλλου. 

Το γεγονός ότι υποστηρίζεις τον ΠΑΟΚ σου έδινε ένα επιπλέον κίνητρο την ώρα που αγωνίζεσαι;

Σίγουρα, το γεγονός ότι έπαιζα για την ομάδα μου, έδινε ένα έξτρα κίνητρο, "πονούσα" πιο πολύ την ομάδα.

Πόσο τιμητικό είναι για έναν αθλητή να αγωνίζεται για την Εθνική ομάδα;

Είναι μεγάλη τιμή. Αποτελεί στόχο για κάθε αθλητή να εκπροσωπεί τη χώρα του, να είναι στις κλήσεις της Εθνικής ανδρών και είμαι πολύ χαρούμενος που κατάφερα να φορέσω το σκουφάκι της Εθνικής Ομάδας.

Πόσο δύσκολο είναι να αγωνίζεσαι για τόσες πολλές σεζόν στο κορυφαίο επίπεδο της χώρας;

Θέλει πάρα πολύ προπόνηση. Στο επίπεδο αυτό οι προπονήσεις γίνονται στην ουσία τρεις φορές τη μέρα, κάναμε γυμναστήριο το πρωί, μετά πισίνα και το βράδυ πάλι πισίνα. Αυτό το έκανα ασταμάτητα από τα 17 έως τα 32 μου έτη, πολλές φορές και τα καλοκαίρια όταν υπήρχαν υποχρεώσεις με την Εθνική ομάδα. Οπότε η προπόνηση δε σταματούσε ποτέ, ήταν συνεχόμενη για πάρα πολλά χρόνια. Επί της ουσίας εγώ ξεκίνησα να δουλεύω έτσι από πιο πριν, από τις υποδομές. Στις υποδομές, παρότι είχαμε σχολείο, κάναμε διπλές προπονήσεις. Το απόγευμα κάναμε γυμναστήριο και πισίνα και πολλές φορές κάναμε προπόνηση και το πρωί, οπότε είχα μάθει σε αυτούς τους ρυθμούς ήδη από τα χρόνια του λυκείου. Μόνο έτσι πιστεύω μπορείς να σταθείς σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο.

Ποια θεωρείς την καλύτερη συνεργασία σου με προπονητή;

Καταρχήν με τον Πάνο Βέργο, με τον οποίον ήμασταν μαζί στο ΝΑΟΚ, στο ΝΟ Πατρών και στον ΠΑΟΚ, συνεργαστήκαμε δηλαδή τα περισσότερα χρόνια της καριέρας μου. Ήταν ο προπονητής ο οποίος ασχολήθηκε μαζί μου πιο πολύ από οποιονδήποτε. Ιδιαίτερη αναφορά θα ήθελα να κάνω στον Χρήστο Μπάκα, ο οποίος μας βοηθούσε πάρα πολύ στο γυμναστήριο και τη φυσική κατάσταση και μάθαμε πάρα πολλά από αυτόν στον ΠΑΟΚ. Ένας πολύ καλός επιστήμονας, από τους λίγους στο χώρο. Οι περισσότερες ομάδες, ίσως για οικονομικούς λόγους, δεν επιλέγουν να υπάρχει σε μια ομάδα και προπονητής πόλο και υπεύθυνος φυσικής κατάστασης, συνήθως τα κάνει όλα ένα και αυτό είναι λάθος. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να περάσει στη νοοτροπία των σωματείων ότι πρέπει οι ρόλοι αυτοί να είναι ξεχωριστοί. Τέλος, ένας προπονητής που έμαθα πάρα πολλά ήταν ο Μάκης Βολτυράκης, ο οποίος ήταν και ο βασικός λόγος που επέστρεψα για μια χρόνια στον Εθνικό, τότε μου δόθηκε η ευκαιρία

να δουλέψω με έναν από τους κορυφαίους προπονητές στην Ελλάδα. Γενικά είχα πολύ καλή σχέση με όλους τους προπονητές που συνεργάστηκα και από όλους πήρα κάτι.

Τι έχεις αποκομίσει από το άθλημα όλα αυτά τα χρόνια;

Θεωρώ ότι μου έχει προσφέρει πάρα πολλά, θα ήθελα και τα παιδιά μου να ασχοληθούν και αν όχι με το πόλο με κάποιο άλλο άθλημα, έμαθα πόσο πολύ χρειάζεται να προσπαθήσεις για να πετύχεις κάτι, έζησα χαρές και λύπες, έκανα ταξίδια που δεν θα έκανα ποτέ και γνώρισα ανθρώπους και έκανα φιλίες σε όλο τον κόσμο.

Ποια η γνώμη σου για το ελληνικό πόλο σήμερα;

Tα δεδομένα στο πόλο έχουν αλλάξει λίγο, πλέον δεν υπάρχουν τα κίνητρα από την πολιτεία που υπήρχαν στη δική μου τη γενιά. Πλέον τα παιδιά στην πλειοψηφία τους τα έχουν ωθήσει μετά την Α΄ Λυκείου να παρατάνε τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, για το σχολείο και η προπόνηση έχει μειωθεί πάρα πολύ σε σχέση με πιο παλιά. Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν για κάποια χρόνια να είχε πέσει το επίπεδο στην Α1΄. Σίγα σιγά όμως κυρίως λόγω της προσπάθειας των σωματείων αλλά και της τεχνογνωσίας που έχουν αποκτήσει πλέον οι Έλληνες προπονητές, μέσα και από την επαφή τους με τους κορυφαίους ξένους προπονητές που έχουν περάσει από το Ελληνικό Πρωτάθλημα έγινε και πάλι ανταγωνιστικό. Πλέον, έχουμε Έλληνες προπονητές που είναι κατά την γνώμη μου από τους κορυφαίους στον κόσμο με αποτέλεσμα να γίνεται πολύ πιο ποιοτική δουλειά στις ακαδημίες, αν και υπάρχει λιγότερος χρόνος.

Πιστεύεις ότι το κερκυραϊκό πόλο θα έχει στο μέλλον και πάλι μια καλή παρουσία σε πανελλήνιo επίπεδο;

Γίνεται μια καλή προσπάθεια εδώ και χρόνια, εγώ ήμουν για 1.5 χρόνο προπονητής όμως οι συνθήκες δεν ήταν καλές και πιστεύω πώς ότι και αν κάναμε σαν προπονητές δεν θα μπορούσε να βγει ένα καλό αποτέλεσμα λόγω του κολυμβητηρίου που έκλεινε (λόγω του κρύου νερού). Η πισίνα δημιουργεί προβλήματα στην όποια προσπάθεια. Εάν λυθεί το πρόβλημα αυτό πιστεύω είναι θέμα χρόνου η άνοδος του Κερκυραϊκού Πόλο, καθώς έχουν μαζευτεί και πάλι πολλά παιδιά, οι προπονητές είναι πολύ καλοί και έχουν γνώσεις να μεταδώσουν στους νέους αθλητές. Πιστεύω ότι δεν θα αργήσει η μέρα που ο ΝΑΟΚ θα τα πηγαίνει και πάλι καλά στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα και θα στέλνει παιδιά στις Εθνικές ομάδες.

Σε τι επίπεδο βρίσκεται η Ελλάδα στις υποδομές;

Σε επίπεδο υποδομών΄, εάν κρίνω από την πορεία της Εθνικής παίδων, εφήβων και νέων, είναι σε κορυφαίο επίπεδο, συνήθως είναι εντός μεταλλίων και στις κακές τους χρονιές είναι 5οι-8οι.

Σε σύγκριση με το εξωτερικό τα κολυμβητήρια στην Ελλάδα σε τι κατάσταση βρίσκονται;

Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω πολύ καλά σε τι κατάσταση βρίσκονται τα κολυμβητήρια στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα πάντως δε βρίσκονται σε καλή κατάσταση, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ξέρω ότι υπάρχουν προβλήματα, τα κολυμβητήρια είναι λίγα και κάποια από αυτά παγωμένα, οι προπονήσεις δε γίνονται κάτω υπό καλές συνθήκες.

Τι σημαίνει για σένα το πόλο;

To πόλο είναι όλη μου η ζωή. Είμαι στο χώρο από μικρό παιδί και ακόμη συνεχίζω να αγωνίζομαι. Ίσως ο λόγος που εξακολουθώ να παίζω είναι πώς δεν μπορώ χωρίς το πόλο. 

Τι θα συμβουλεύατε ένα παιδί που ξεκινάει τώρα την ενασχόλησή του με το πόλο; 

Nα προσπαθήσει πολύ, στην αρχή είναι λίγο επίπονο και σίγουρα θα κουραστεί αλλά στην πορεία θα κερδίσει πάρα πολλά και πνευματικά και σωματικά. 

Θα αποκτήσει Πειθαρχία να αντέχει στην πίεση, θα κοινωνικοποιηθεί και εκτός των αλλων θα γυμναστεί σωστά αφού το water polo θεωρείται ένα από τα ιδανικότερα αθλήματα για την ομαλή σωματική ανάπτυξη του παιδιού, αφού δεν ασκεί επιβαρύνσεις στο σκελετό και τις αρθρώσεις.

Επιμέλεια: Αντώνης Αραβανής

Εμφανίσεις: 16

υνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο Κερκυραίος καλαθοσφαιριστής, Γιώργος Τσενεμπής.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:

O Γιώργος Τσενεμπής είναι γεννημένος το 1991 και αγωνίζεται ως point guard. Έχει αγωνιστεί σε:

2000-2007 ΚΕ Φαίακας

2007-2008 ΓΕΚ

2008-2009 Κερκυραϊκός ΓΣ

2009-2010 Ολυμπιακός Πειραιώς (εφηβικό)

2010-2011 Ολυμπιάδα Πατρών

2011-2012 Απόλλων Πατρών

2012-2013 Κεραυνός Αιγίου

2014-2015 ΑΕ Αυγείας Πατρών

2015-2016 Ολυμπιάδα Πατρών

2016-2017 Σφήκα Πατρών

2017-2019 ΑΣ Αχαίος ΄47 

2019-2020 ΑΣ Αίαντας Αραχωβίτικων

2020-         ΚΕ Φαίακας

Διεθνής με την Εθνική Παμπαίδων (2006)

Προετοιμασία με την Εθνική Παίδων (2007)

Πότε και πως ξεκίνησες την ενασχόληση σου με το μπάσκετ; 

Η ενασχόληση μου με το μπάσκετ ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, όταν ήμουν περίπου 10 ετών και όντας αρκετά ψηλότερος από τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου οι γονείς μου αποφάσισαν να με γράψουν στις ακαδημίες του Φαίακα.

Πως είναι να αγωνίζεσαι με το "εθνόσημο" στο στήθος; 

Η εθνική ομάδα νομίζω αποτελεί το όνειρο κάθε αθλητή ανεξάρτητου ηλικίας, πόσο μάλλον για ένα παιδί από την επαρχία. Βρέθηκα να συναγωνίζομαι με αθλητές από πολύ μεγάλα και ιστορικά σωματεία της χώρας. Περηφάνεια, τιμή και δικαίωση των ατελείωτων ωρών σκληρής δουλειάς στο γήπεδο και το γυμναστήριο.

Ποια η εμπειρία σου από τα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού; 

Όντας Ολυμπιακός από μικρό παιδί νομίζω κατεβαίνεις την χαρά μου με το που οριστικοποιήθηκε η συμφωνία μου το εφηβικό του Ολυμπιακού.
Αυτό που κρατάω είναι επαγγελματισμός σε όλα τα επίπεδα, κάτι που ξεκινάει από τις πολύ μικρές ηλικίες, το υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού τόσο στην προπόνηση όσο και με τις υπόλοιπες ομάδες των Αθηνών και όχι μόνο, οι υποδομές και η αγάπη για τον "δαφνοστεφανωμένο έφηβο" στην φανέλα.

Πως είναι να αγωνίζεσαι με τη φανέλα ιστορικών συλλόγων του ελληνικού μπάσκετ όπως η Ολυμπιάδα και ο Απόλλωνας Πατρών;

Ιστορικές ομάδες και οι δυο, τυχερός που κατάφερα στην πρώτη μου χρόνια στην Πάτρα να παίξω στο μεγάλο ντέρμπι της πόλης μεταξύ αυτών των δυο ομάδων, όντας παίκτης της Ολυμπιάδας. Η χρόνια με την Ολυμπιάδα μας άφησε μια πικρία στο τέλος σε όλα τα παιδιά καθώς εξωγενείς παράγοντες επηρέασαν την ομάδα σε πολύ μεγάλο βαθμό με αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε να παραμείνουμε στην κατηγορία στην τελευταία αγωνιστική παρόλο που είχαμε πραγματικά καλή ομάδα αποτελούμενη από ταλαντούχους και έμπειρους παίχτες.

Πως αισθάνθηκες όταν κατέκτησες την άνοδο στην Α1΄ με τον Απόλλωνα; 

Την επόμενη ακριβώς χρόνια και ενώ αρχικά προοριζόμουν για την Απολλωνιάδα, την θυγατρική ομάδα του Απόλλωνα που αγωνιζόταν τότε στην Γ εθνική κατηγορία, ο coach Βετούλας πίστεψε σε εμένα και με προσωπική του εισήγηση τελικά εντάχθηκα στο ροστερ του Απόλλωνα. Την περίοδο αυτή ο Απόλλωνας έκανε την έκπληξη και πέτυχε την άνοδο στην Α1΄ εθνική κατηγορία. Παράλληλα μου δόθηκε η ευκαιρία να αγωνιστώ δίπλα σε τεράστιους παίκτες όπως ο Νίκος Αργυροπουλος.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το παιχνίδι μέσα στην ΑΕΚ που ουσιαστικά έκρινε την άνοδο, εκεί καταφέραμε στην κυριολεξία να δραπετεύσουμε με το διπλό χάρη σε τρίποντο του Νίκου (σ.σ. Αργυρόπουλος) από αρκετά μακριά, λίγα δευτερόλεπτα πριν την λήξη του παιχνιδιού.

Η άνοδος με τον Απόλλωνα ήταν η απόλυτη δικαίωση για όλους μας. Το ΔΣ της ομάδας, το προπονητικό team, τους παίκτες καθώς και για τον κόσμο που γέμιζε ασφυκτικά το γήπεδο σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι της ομάδας, ενώ μας ακολουθούσε και σε όλα τα εκτός.

Ποια η κορυφαία εμπειρία της καριέρας σου; 

Δεν μπορώ να πάω μια γιατί θα αδικήσω άλλες, σίγουρα όμως υπάρχουν αρκετές που δε θα ξεχάσω ποτέ. Αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό είναι το all star game παμπαίδων που είχε πραγματοποιηθεί τότε στο Λεωνίδιο και το παιχνίδι Βορράς vs Nότος που είχα βγει πρώτος σκόρερ και παράλληλα είχαμε κερδίσει με καλάθι μου στην τελευταία επίθεση. Θυμάμαι τον πατέρα μου στην εξέδρα να πανηγυρίζει και να πετάει στην κυριολεξία από χαρά και υπερηφάνεια. Επίσης, το πρώτο μου παιχνίδι με την εθνική ομάδα στην Λιμόζ απέναντι στην Εθνική παμπαίδων της Ισπανίας , το πρώτο μου παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, το διπλό μέσα στην ΑΕΚ και η φιέστα ανόδου με τον Απόλλωνα, αποτελούν ξεχωριστές εμπειρίες.

Ποια η καλύτερη συνεργασία σου; 

Όσον αφορά τις συνεργασίες μου η αλήθεια είναι ότι όντας παίκτης που αγαπούσε τη σκληρή προπόνηση οι προπονητές πάντα με "αγαπούσαν". Οπότε δεν έχω κάποια αρνητική ανάμνηση από συνεργασίες. Η καλύτερη όμως θα έλεγα ότι ήταν συνεργασία μου με τη μεικτή ΕΣΚΑΒΔΕ και τον προπονητή Βασίλη Ναούμη.

Ποια η γνώμη σου για το ελληνικό μπάσκετ σήμερα; 

Η αλήθεια είναι ότι οικονομική κρίση έχει επηρεάσει αρκετά το ελληνικό μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα όμως το επίπεδο είναι αρκετά υψηλό γεγονός που αποδεικνύεται τόσο από τις συνέχεις παρουσίες Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού σε final4 την τελευταία δεκαετία καθώς και από τα επιτεύγματα της Εθνικής ομάδας που σίγουρα αποτελεί την επίσημη αγαπημένη όλων των Ελλήνων. Αναμφισβήτητα το άθλημα των Ελλήνων είναι το μπάσκετ κατά την γνώμη μου.

Τι αποκόμισες από το μπάσκετ όλα αυτά τα χρόνια; 

Αυτό που κρατάω και αποκόμισα από το μπάσκετ είναι ότι το σύνολο πάει πάνω από το εγώ, ότι μαθαίνεις να συνεργάζεσαι και να συνυπάρχεις με διαφορετικούς χαρακτήρες σε βαθμό που φτάνετε να λειτουργείτε όλοι μαζί σαν ένα "καλοκουρδισμένο ρολόι" καθώς και ότι αργά ή γρήγορα με σκληρή δουλειά όλοι οι στόχοι είναι εφικτοί.

Τι σημαίνει για σένα το μπάσκετ;

Ο σοβαρός τραυματισμός μου στην διάρκεια προετοιμασίας με τον Προμηθέα ήταν ο λόγος που σταμάτησα να ασχολούμαι επαγγελματικά με το μπάσκετ. Επειδή όμως το αγάπησα από μικρό παιδί όσο σοβαρός και αν ήταν αυτός ο τραυματισμός δεν ήταν αρκετός για να με κάνει να σταματήσω εντελώς.

Πως σκέφτεσαι το μέλλον σου στο χώρο του μπάσκετ;

Πλέον έχω γυρίσει και αποτελώ μέλος της ομάδας του Φαίακα. Είναι η ομάδα που έκανα τα πρώτα μου βήματα και με έκανε να ανδρωθώ μπασκετικά. Ο Φαίακας αγωνίζεται πλέον στο πρωτάθλημα της Α΄ ΕΣΚΑΒΔΕ και κάνει μια καινούργια προσπάθεια από την αρχή ποντάροντας σε νέα παιδιά. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να επιστρέψω έτσι ώστε να προσπαθήσω όσο μπορώ να βοηθήσω αυτά τα παιδιά και παράλληλα να παίζω το άθλημα που αγαπώ.

Σίγουρα, θα ήθελα να μείνω στον χώρο ακόμη και όταν σταματήσω από την ενεργό δράση οριστικά και να προσφέρω από κάποιο πόστο είτε προπονητικό είτε διοικητικό.

Εμφανίσεις: 21

Συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο προπονητής ποδοσφαίρου κ. Σάββας Σιδερόπουλός.

Ο Σάββας Σιδερόπουλος είναι γεννημένος το 1960. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε σε Κεραυνό Ποταμού, Όλυμπο, Ολυμπιακό Μαντουκιού. Η προπονητική του θητεία ξεκίνησε την περίοδο 1986-87 από τον Ολυμπιακό Μαντουκιού ως προπονητής - παίκτης. Στα χρόνια που ασχολείται με την προπονητική έχει συνεργαστεί με: Ολυμπιακό Μαντουκίου, Αετό Όρους, ΟΦΑΜ, Ολύμπο, Ολυμπιάδα Καρουσάδων, ΑΟ Κέρκυρα (νέων), Αστέρα Πετριτή, Κρόνο Αργυράδων, Βολίδα, Αχιλλέα Νυμφών, ΑΟ Κοντοκαλί,  ΑΟ Κάβου,  Αστέρα Λιαπάδων. Τις τρεις τελευταίες σεζόν βρίσκεται στον πάγκο του ΟΦΑΜ (Γ΄Εθνική).

Σε Ολυμπιακό Μαντουκιού, Όλυμπο, Ολυμπιάδα Καρουσάδων, Αστέρα Πετριτή και ΟΦΑΜ έχει παραπάνω από μία θητείες.

Επιπλέον, έχει διατελέσει προπονητής στις Μικτές της ΕΠΣ Κέρκυρας, στα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού στην Κέρκυρα αλλά και του ΑΟΚΚ.

Έχει κατακτήσει συνολικά 7 πρωταθλήματα Κέρκυρας, 2 κύπελλα Κέρκυρας και αρκετούς τίτλους και ανόδους στις μικρότερες κατηγορίες της ΕΠΣ Κέρκυρας αλλά και στα πρωταθλήματα των τμημάτων υποδομής.

Τέλος, είναι εν ενεργεία πρόεδρος του Συνδέσμου Προπονητών Ποδοσφαίρου Κέρκυρας.

Πότε και πώς ξεκινήσατε την ενασχόλησή σας με το ποδόσφαιρο;

Η ενασχόλησή μου με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε το 1974 από τον Κεραυνό Ποταμού με προπονητή τον αείμνηστο Νίκο Κρόκο. Μετέπειτα πήρα μεταγραφή για τον Όλυμπο Κέρκυρας με παρουσίες στην τότε εθνική ερασιτεχνική κατηγορία και το 1983 πήγα στον Ολυμπιακό Μαντουκίου. Εκεί έμεινα για αρκετά χρόνια και ξεκίνησα και την προπονητική μου διαδρομή.

Ποιες στιγμές ξεχωρίζεται από τη μακρόχρονη πορεία σας στα γήπεδα;

Ως ποδοσφαιριστής ξεχωρίζω τα δύο γκολ που σημείωσα με τον Ολυμπιακό Μαντουκιού στο μπαράζ ανόδου για τη Δ΄ Εθνική κατηγορία, στη Μυτιλήνη κόντρα στον Αετό Λουτρού. Με τον τρόπο αυτό έβαλα το λιθαράκι για την άνοδο.

Ως προπονητής, όπως έχω αναφέρει ξανά, μου είχε δοθεί η  ευκαιρία να κοουτσάρω το 8^ο Δημοτικό Σχολείο στο πρώτο πρωτάθλημα δημοτικών σχολείων Κέρκυρας. Θεωρώ πώς ήταν η καλύτερη μου στιγμή βλέποντας το χαμόγελο και τη χαρά στα μικρά παιδιά όταν κατακτήσαμε τον τίτλο.

Ποια η καλύτερη συνεργασία σας στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Σίγουρα η συνεργασία που είχα με όλες τις ομάδες που έχω προπονήσει ήταν καλή, όσο διάστημα και αν βρέθηκα στον πάγκο της εκάστοτε ομάδας. Φεύγω πάντα σα φίλος και για αυτό μου δίνεται η δυνατότητα να μπορώ πάλι να συνεργαστώ ακόμη και μετά από πολλά χρόνια. Για παράδειγμα με τον ΟΦΑΜ συνεργάστηκα πριν από πάρα πολλά χρόνια και κατακτήσαμε το πρωτάθλημα, το 2019 μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ ξανά με τον ΟΦΑΜ και καταφέραμε την πρώτη χρονιά να πάρουμε το πρωτάθλημα και τη δεύτερη να παραμείνουμε άνετα στη Γ΄ Εθνική.

Πλέον ανανεώσατε τη συνεργασία σας με τον ΟΦΑΜ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ποιοι οι στόχοι σας για την ερχόμενη σεζόν;

Πάντα οι στόχοι της ομάδας σε αυτή την κατηγορία είναι η όσο το δυνατόν γρηγορότερη παραμονή και από εκεί και πέρα η καλύτερη δυνατή θέση στη βαθμολογία, όπως άλλωστε τα καταφέραμε και πέρσι παρότι λόγω του Covid ήταν μία πρωτόγνωρη χρονιά. Θεωρώ ότι τα πήγαμε πάρα πολύ καλά και εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους μου τους συνεργάτες και το Δ.Σ. που μου εμπιστεύτηκε για ακόμη μία χρονιά τα ηνία της ομάδας. Θεωρώ ότι και την ερχόμενη σεζόν ο καθένας από την πλευρά του θα λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο έτσι ώστε να έχουμε και φέτος μία εξίσου καλή παρουσία. Πιστεύω ότι φέτος θα είναι πιο δύσκολο το πρωτάθλημα, καθώς έχουν μειωθεί οι όμιλοι και πρέπει να προετοιμαστούμε κατάλληλα προκειμένου να έχουμε μία καλή παρουσία και να πετύχουμε μία εύκολη παραμονή. Πάλι θα στηριχτούμε, βέβαια, σε εγχώριους ποδοσφαιριστές διότι υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά με όρεξη και διάθεση που μπορούν να πετύχουν πολλά.

Ο κόρμος της ομάδας είδαμε πέρσι ότι αποτελείται κατά πλειοψηφία από Κερκυραίους ποδοσφαιριστές και οι περισσότεροι εξ αυτών σε νεαρή ηλικία; Kάτι τέτοιο θα δούμε και στο φετινό ροστερ;

Πολύ μικρότερος μέσος όρος ηλικίας άλλωστε είναι και η φιλοσοφία μου να εμπιστεύομαι νέα παιδιά και να τους δίνω την ευκαιρία και αυτοί από τη δική τους πλευρά να μου ανταποδώσουν την εμπιστοσύνη. Ο κόρμος πιστεύω θα μείνει ίδιος, ήδη έχουμε ξεκινήσει τις συζητήσεις και έχουν ανανεώσει ο Σπύρος Σπίνουλας, ο Γιάννης Γωνιάδης, ο Κώστας Γραικός και στη συνέχεια ελπίζω τα περισσότερα παιδιά. Έπειτα θα δούμε που έχουμε ελλείψεις, διότι λόγω σπουδών κάποια παιδιά ίσως δεν συμμετέχουν στο φετινό μας ροστερ και πρέπει να καλύψουμε τις απουσίες τους με τον καλύτερο τρόπο.

H περσινή χρονιά ήταν ιδιαιτέρων συνθηκών, με την επανέναρξη του πρωταθλήματος ο ΟΦΑΜ παρουσιάστηκε με διαφοροποιήσεις στο ροστερ. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για μία ομάδα να βρει το ρυθμό της και παράλληλα να ανταπεξέλθει και στους στόχους της;

Όντως ήταν μία πολύ δύσκολη χρονιά, ήταν πρωτόγνωρα αυτά που ζήσαμε. Κατ' αρχάς ξεκινήσαμε προετοιμασία χωρίς να γνωρίζουμε πότε θα γίνει η έναρξη του πρωταθλήματος. Ξεκινήσαμε πάντα με στόχο ότι θα γίνει ένα κανονικό πρωτάθλημα, όμως ξαφνικά ήρθε η διακοπή και για περίπου 5 μήνες δεν αγωνιστήκαμε. Όταν έγινε η επανέναρξη του πρωταθλήματος, μάθαμε ότι θα πραγματοποιηθούν μόνο οι αναμετρήσεις το α΄ γύρου. Εμείς προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε αναλλοίωτο το ροστερ της ομάδας, δεν ήταν εύκολο γιατί έφυγαν κάποια παιδιά, ενώ παράλληλα ήρθαν κάποιοι άλλοι ποδοσφαιριστές να βοηθήσουν στην προσπάθειά μας.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα μόνο εύκολα δεν ήταν, καθώς με την επανέναρξη έπρεπε να διαχειριστούμε το δυναμικό της ομάδας, να αγωνιστούν όλοι οι ποδοσφαιριστές καθώς τα παιχνίδια ήταν συνεχόμενα Τετάρτη – Κυριακή, να μην υπάρξουν τραυματισμοί και φυσικά να επιτευχθεί ο στόχος της ομάδας που ήταν η παραμονή στην κατηγορία. Τέλος, θέλαμε να παίζουμε και όσο το δυνατόν καλύτερο ποδόσφαιρο μπορούσαμε, έτσι ώστε να είμαστε και εμείς αλλά και οι λιγοστοί φίλαθλοί μας ευχαριστημένοι. Εδώ θέλω να τονίσω ότι στην Κέρκυρα τηρούσαμε όλα τα μέτρα για τον κορονοίο, ενώ σε άλλες πόλεις υπήρχε κανονικά κόσμος στις κερκίδες σα να μη συνέβαινε κάτι, αυτό μου προκαλούσε περιέργεια.

Μετά από μία επιτυχημένη διετία στον πάγκο του ΟΦΑΜ, την πρώτη χρονιά με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τη δεύτερη με μία σχετικά άνετη παραμονή στη Γ΄Εθνική, υπάρχει θετικό κλίμα στην ομάδα;

Σίγουρα υπάρχει θετικό κλίμα έχουμε καταφέρει να γίνουμε μία παρέα πάνω από όλα, για αυτό και οι περισσότεροι θέλουμε να παραμείνουμε στην ομάδα. Πιστεύω ότι και οι φίλαθλοι είναι ευχαριστημένοι από την προσπάθεια που καταβάλουμε εγώ και οι ποδοσφαιριστές μου. Στόχος μας είναι να στελεχωθεί όσο το δυνατόν καλύτερα το ρόστερ προκειμένου να έχουμε μία ανάλογη παρουσία.

Την ερχόμενη χρονιά θα δούμε και άλλους νεαρούς ποδοσφαιριστές από την Κέρκυρα να αγωνίζονται στον ΟΦΑΜ;

Δεν γνωρίζουμε ακόμα την προκήρυξη για το πρωτάθλημα της ερχόμενης περιόδου. Με βάση τα περσινά δεδομένα θα προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε τους «μικρούς» που ήδη έχουμε στο ρόστερ και θα προσπαθήσουμε να εντάξουμε και μερικούς ακόμη νεαρούς ποδοσφαιριστές έτσι ώστε να πάρουν εμπειρίες τους για το προσωπικό τους μέλλον.

Τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως προπονητής έχετε δει το περιφερειακό πρωτάθλημα σε πολλές περιόδους, πιστεύετε ότι ανά τα χρόνια υπάρχουν διαφορές;

Σίγουρα υπάρχουν διαφορές λόγω της παρουσίας πιο έμπειρων ποδοσφαιριστών πλέον στη συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά και προπονητών με συνεχή επιμόρφωση και καινοτόμα στοιχεία τα οποία περνούν στη φιλοσοφία της ομάδας τους και έτσι γίνεται ένα πολύ καλό και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Δουλεύουμε σε καθημερινή βάση για να μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του εκάστοτε αγώνα.

Την περσινή χρονιά θεωρείτε ότι ο ΟΦΑΜ μπορούσε να πετύχει κάτι περισσότερο ή ο στόχος της ομάδας να βασιστεί στις δυνάμεις της έτσι ώστε να τεθούν οι βάσεις και για τις επόμενες σεζόν;

Όπως και φέτος έτσι και περσινή σεζόν στόχος μας είναι η παραμονή της ομάδας στη Γ΄Εθνική όσο το δυνατόν πιο εύκολα. Την περασμένη περίοδο πιστεύω πήγαν όλα καλά από την αρχή του πρωταθλήματος. Κάναμε ένα σπουδαίο ξεκίνημα με την εντός έδρας νίκη επί του Μέγα Αλέξανδρου Καλλιθέας Καστορίας αλλά και το μεγάλη εκτός έδρας νίκη που πετύχαμε κόντρα στην Αναγέννηση Άρτας και είχαμε μία ανάλογη συνέχεια με κάποιες ακόμη εκτός έδρας νίκες κάτι που μας έδωσε τη γρήγορη παραμονή. Κάποια στιγμή στα μέσα του πρωταθλήματος βρεθήκαμε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας αλλά αυτό μπορεί να μας ανέβασε ψυχολογικά, όμως ο στόχος μας ήταν ξακάθαρα η παραμονή και στη συνέχεια να δώσουμε χρόνο συμμετοχής στα νεαρά παιδιά και στους ποδοσφαιριστές που δεν είχαν πολύ χρόνο συμμετοχής, κάτι τέτοιο καταφέραμε να γίνει πράξη.

Η παρουσία κάποιων ποδοσφαιριστών, όπως ο Σπίνουλας και ο Γωνιάδης, στο δυναμικό της ομάδας σας με παρουσίες ακόμη και από τη Superleague δίνει ένα παραπάνω πλεονέκτημα στην ομάδα σας και πόσο σημαντική είναι για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές σας;

Σίγουρα, η παρουσία των ποδοσφαιριστών αυτών είναι βαρόμετρο για την ομάδα αλλάζει και η ψυχολογία των συμπαικτών και ειδικά των πιο μικρών σε ηλικία, οι οποίοι έχουν να μάθουν πάρα πολλά από αυτούς.

Εσείς προσωπικά είστε ικανοποιημένος από την παρουσία σας στον πάγκο του ΟΦΑΜ;

Βέβαια είναι ικανοποιημένος και από τη συνεργασία μου με το Δ.Σ. αλλά και με τους συνεργάτες μου που ήταν η Δήμητρα Ανδριώτη (γυμνάστρια) και ο Παύλος Ανδριώτης (προπονητής τερματοφυλάκων) και θεωρώ ότι αφού η «συνταγή» αυτή πέτυχε θα συνεχίσουμε έτσι και φέτος για να πετύχουμε το στόχο μας.

Ποια είναι τα πλάνα σας για το Σύνδεσμο Προπονητών Ποδοσφαίρου Κέρκυρας του οποίου είστε πρόεδρος;

Στόχος μας φέτος είναι να περάσουμε τους κανονισμούς, οι οποίοι υπάρχουν αυτή τη στιγμή από την ομοσπονδία και έχει να κάνει με τα διπλώματα των προπονητών. Ήδη έχουμε στείλει και μία ενημέρωση προς όλα τα σωματεία ότι από φέτος η Α1΄κατηγορία υποχρεωτικά πρέπει να έχει προπονητές κατόχους διπλώματος UEFA B και πάνω και οι υπόλοιπες κατηγορίες προπονητές κατόχους διπλώματος UEFA C, ενώ το ίδιο ισχύει και για τις ακαδημίες. Σε αυτό είμαστε κάθετοι και θα προσπαθήσουμε να τηρήσουμε τους κανονισμούς για το καλό των μελών μας αλλά και γενικότερα για το καλό του ποδοσφαίρου.

Ο κανονισμός αυτός θα ισχύσει για όλα τα σωματεία ή μόνο για τα αναγνωρισμένα;

Για όλα τα σωματεία που μετέχουν στα πρωταθλήματα.

Κάποια άλλη δραστηριότητα που θέλετε να πραγματοποιηθεί;

Nαι, θα μιλήσουμε με το υπάρχον Δ.Σ. της Ένωσης για ειδικό σεμινάριο πρώτων βοηθειών διότι με το νέο κανονισμό πρέπει να πάρουμε όλοι οι προπονητές και πιστοποίηση πρώτων βοηθειών. Αυτό θα γίνει κατόπιν συνεργασίας του Συνδέσμου μας, με την ΕΠΣΚ και το τμήμα πρώτων βοηθειών του ΕΚΑΒ.

Την ερχόμενη χρονιά υπάρχει πιθανότητα παράλληλα με τον ΟΦΑΜ να είστε και σε κάποια ακαδημία;

Όχι δε το νομίζω αυτό, είναι λίγο δύσκολο. Μπορώ να προσφέρω τις γνώσεις μου σε συμβουλευτικό επίπεδο, όμως δεν μπορώ να είμαι προπονητής σε αγωνιστικά τμήματα που μετέχουν σε επίσημα πρωταθλήματα Κ16, Κ14 κλπ. , λόγω του νέου κανονισμού.

Έχετε ασχοληθεί για πάρα πολλά χρόνια με τμήματα υποδομής και μάλιστα έχετε αναδείξει και κάποιους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στα επαγγελματικά πρωταθλήματα. Πιστεύεται ότι οι Κερκυραίοι ποδοσφαιριστές έχουν ταλέντο για κάτι παραπάνω;

Σίγουρα στο νησί μας υπάρχει άφθονο ταλέντο με τη μόνη διαφορά συγκριτικά με άλλες πόλεις ότι στην Κέρκυρα τα παιδιά παράλληλα με το ποδόσφαιρο έχουν και άλλες αθλητικές ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες και αν προσθέσουμε ότι η Κέρκυρα είναι μία τουριστική περιοχή και οι γονείς οδηγούν τα παιδιά στην ενασχόλησή με το συγκεκριμένο κλάδο έτσι ώστε να μπορούν να επιβιώσουν και να μην περιμένουν από το ποδόσφαιρο. Δεδομένων λοιπών των φροντιστηριακών και των σχολικών υποχρεώσεων είναι πολύ λίγα τα παιδιά που μπορούν και με το ποδόσφαιρο να ασχοληθούν ενεργά αλλά και με την επαγγελματική τους καταξίωση.

Προηγουμένως μου είπατε για τα μέτρα που θα παρθούν  έτσι ώστε οι προπονητές των ακαδημιών να είναι διπλωματούχοι. Πιστεύεται αυτό πρέπει να εφαρμοστεί με πιο «σκληρό» τρόπο, καθώς η επίβλεψη των παιδιών είναι ιδιαίτερη και παράλληλα απαιτεί και παιδαγωγικές ικανότητες;

Aυτό εξαρτάται από τους επικεφαλείς των ακαδημιών, αλλά πάνω από όλα εξαρτάται από τους γονείς και το που επιλέγουν οι ίδιοι να αθλούνται τα παιδιά τους. Εμείς σα Σύνδεσμος Προπονητών δεν μπορούμε να το επιβλέψουμε. Πιστεύω όμως ότι οι ιδιοκτήτες και οι επικεφαλείς των ακαδημιών προσπαθούν για το καλύτερο και θα εναρμονιστούν με τον κανονισμό.

Είστε ένας προπονητής που έχετε προπονήσει και αντρικές ομάδες και ομάδες νέων και ακαδημίες. Πόσο δύσκολο είναι για έναν προπονητή να προσαρμόζετε στις διαφορετικές συνθήκες και απαιτήσεις τις εκάστοτε ηλικιακής κατηγορίας;

Είναι διαφορετικός ο τρόπος προπόνησης, διαφορετικός ο τρόπος συμπεριφοράς ιδιαίτερα για τις νεαρές ηλικίες που είναι ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό κομμάτι, άλλος τρόπος σκέψης, άλλος τρόπος προπόνησης. Ιδιαίτερα με τις νεαρές ηλικίες πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί.

Για πάρα πολλά χρόνια και ως ποδοσφαιριστής και ως προπονητής έχετε υπηρετήσει το σωματείο του Ολυμπιακού Μαντουκιού. Αυτό το σωματείο τα τελευταία χρόνια είναι ανενεργό. Η κατάσταση αυτή σας προβληματίζει;

Σίγουρα όταν ένα τόσο ιστορικό σωματείο, από το οποίο πέρασαν πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές, περνάει σε αδράνεια είναι κάτι που με στενοχωρεί, όμως πιστεύω πώς οι άνθρωποι που «έτρεχαν» το σωματείο τα τελευταία χρόνια κουράστηκαν. Πρέπει να βρεθούν κάποιοι άλλοι για να βγουν μπροστά και η ομάδα να κατέβει ξανά στα τοπικά πρωταθλήματα, γιατί ο Ολυμπιακός Μαντουκιού είναι μία ομάδα με μεγάλη ιστορία στο κερκυραϊκό ποδόσφαιρο και δεν πρέπει να μπει στο «χρονοντούλαπο».

Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου;

Πάνω από όλα να είναι αθλητής, να αγαπήσει το ποδόσφαιρο και πάνω από όλα να έχει υπομονή και εμπιστοσύνη στον προπονητή που επέλεξε ο γονέας του να ξεκινήσει τη διαδρομή αυτή.

Eπιμέλεια: Αντώνης Αραβανής

Εμφανίσεις: 16

Αποκλειστική συνέντευξη παραχώρησε στην ιστοσελίδα μας ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής Βαγγέλης Βρακάς.

Τον θυμόμαστε ως ποδοσφαιριστή στα κερκυραϊκά -και όχι μόνο- γήπεδα, πλέον όμως έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο όμως δεν μπορούσε να τον κρατήσει μακριά από το άθλημα. Από τον περασμένο Οκτώβριο είναι προπονητής στην Κ12 της Royal Racing Club De Waterloo. Το ξεκίνημα του κάτι παραπάνω από θετικό, όπως και η αποδοχή του από τους γονείς των νεαρών αθλητών. Η ιστοσελίδα μας Kerkyrasportnews.gr, ήρθε σε επαφή με το Βαγγέλη Βρακά, ο οποίος μας παραχώρησε μία απολαυστική συνέντευξη.

Πως πήρες την απόφαση να μεταβείς στο Βέλγιο;

Η απόφαση μου ήταν καθαρά για επαγγελματικούς λόγους εδώ βρήκα μια αξιόλογη δουλειά με πολύ καλά χρήματα όποτε δεν το σκέφτηκα και πολύ να γυρίσω εκεί που γεννήθηκα. Παράλληλα είμαι και προπονητής και κάνω αυτό που αγαπώ όλα αυτά τα χρόνια.

Ποια η πρώτη σου εντύπωση από την ομάδα που προπονείς;

Είμαι στην ευχάριστη θέση ότι έχω ένα πολύ καλό σύνολο η ομάδα μου έχει αξιόλογους ποδοσφαιριστές και σίγουρα κάνει το έργο το δικό μου ακόμη πιο εύκολο. (Είμαι τυχερός)

Πως είναι η συνεργασία σου με τους ποδοσφαιριστές και με τους γονείς τους;

Ειλικρινά ότι και να σας πω είναι λίγο δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα οι γονείς με αφήνουν να κάνω την δουλειά μου και έτσι έχω το κεφάλι μου ήσυχο… μετά από κάθε αγώνα δέχομαι πολλά μηνύματα αγάπης από τους γονείς που βλέπουν την ευτυχία στα μάτια τον παιδιών τους αυτό σίγουρα με κάνει υπερήφανος και ευτυχισμένος. Με τα παιδιά η σχέση μου είναι απλά καταπληκτική! 

Θεωρείς ότι η ομάδα που προπονείς  βρίσκεται σε καλό επίπεδο αγωνιστικά;

Θεωρώ σε λιγότερο από 5 εβδομάδες που είμαι εδώ είμαστε σε καλό επίπεδο όμως γι’ αυτό που θέλω και που μπορούμε να π παρουσιάσουμε έχουμε ακόμη πολύ δουλειά μπροστά μας και πρώτος εγώ είναι η πρώτη μου εμπειρία ως προπονητής αλλά μπορώ να πω ότι δεν τα πάω και άσχημα έως τώρα.

Ποια η μέχρι τώρα πορεία της ομάδας;

Η πορεία μας δείχνει καθαρά ότι κάνουμε πρωταθλητισμό πριν έρθω στην ομάδα είχαν μια νίκη μια ισοπαλία και 3 ήττες. Από την ημέρα που ήρθα έχουμε 4 νίκες 1 ισοπαλία καμία ήττα. Τα σκορ μάλιστα είναι τα εξής 1-13, 9-0, 5-3, 2-2, 1-4.

Πως είναι να ξεκινάς την προπονητική σου καριέρα όντας προπονητής σε παιδιά νεαρής ηλικίας?

Νομίζω ότι είναι ότι καλύτερο να ξεκινάς σε αυτές ηλικίες και σιγά σιγά να ανεβαίνεις κατά την άποψη μου βέβαια.

Μέχρι πρότινος σε θυμόμαστε ως ποδοσφαιριστή στα κερκυραϊκα γήπεδα, πλέον είσαι προπονητής σε μια χώρα όπως το Βέλγιο, η μετάβαση αυτή είναι εύκολη;

Για μένα ήταν αφού τα πρώτα ποδοσφαιρικά μου βήματα τα έκανα εδώ όποτε ξανά βρήκα την νοοτροπία που είχα όταν ήμουν παιδάκι.

Βέβαια, εσένα ή ποδοσφαιρική σου πορεία ξεκίνησε από το Βέλγιο. Θεωρείς ότι έχει αλλάξει το ποδόσφαιρο από τότε που αγωνιζωσουν εσύ εκεί;

Ναι έχει αλλάξει όταν έπαιζα εγώ τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά παιζόταν πολύ στην δύναμη χωρίς ιδιαίτερη ταχτική και ούτε τεχνική.

Ποιες διάφορες εντοπίζεις μεταξύ βελγικού και ελληνικού ποδόσφαιρου;

Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ξεκάθαρα η παιδεία αυτό που χρόνια προσπαθούμε στην Ελλάδα να την αποκτήσουμε αλλά δεν μπορούμε. Εκεί είναι όλη διαφορά όλα τα άλλα πάνω - κάτω τα ίδια.

Ποιοι οι στόχοι σου για το μέλλον;

Ο στόχος μου είναι να συνεχίσω να κάνω τα παιδιά της ομάδας μου να χαίρονται αυτό που κάνουν και να το κάνουν με πολύ αγάπη. Σίγουρα θα είμαι ήδη ευχαριστημένος αν τα καταφέρω σε μεγάλη διάρκεια αυτό… μετά αν έρθει κάτι καλύτερο καλοδεχούμενο.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε ένα παιδί που ξεκινάει στην Ελλάδα τώρα την ενασχόληση του με το ποδόσφαιρο;

Να το κάνει με πολύ θέληση, αγάπη και να ακούει τον προπονητή του….

εγώ πχ δεν άκουσα στα 17 μου τον προπονητή μου που με ρώτησε αν θέλω να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής του είπα ναι και μου είπε να γίνω αριστερό μπακ εκεί θα κάνω καριέρα δεν τον άκουσα ένιωσα μια αδικία κι όμως αν τον άκουγα ίσως να είχα κάνει ακόμη μεγαλύτερη καριέρα αργά το κατάλαβα (μάθημα)

Κάτι για το τέλος;

Καλές γιορτές σε όλους με υγεία από το παγωμένο Βέλγιο.

Eπιμέλεια: Αραβανής Αντώνης